30 August 2017

Për ata që lypin në rrugë- nga Kolec Traboini


PĂ‹R ATA QĂ‹ LYPIN NĂ‹ RRUGĂ‹

Nga KOLEC TRABOINI

PĂ«r sistemet autokratike dhe diktatoriale lypĂ«sit e nevojtaret janĂ« armiq dhe arrestohen si keqbĂ«rĂ«s. Me 30 gusht 2017 policia e TiranĂ«s njoftoi se ka arrestuar njĂ« njĂ«zet e njĂ« vjeçar, i cili po lypte me gruan e fĂ«mijĂ«n e vogĂ«l. Kjo polici luftĂ«tare heroike por e mposhtur prej kanabisit qĂ« e ka mbuluar ShqipĂ«rinĂ«, nuk thotĂ« asgjĂ« se cila ka qenĂ« gjendja shoqĂ«rore e kĂ«saj familje tĂ« re me njĂ« fĂ«mijĂ«. Sa tĂ« ardhura kishin, a punonin, a kishin asistencĂ« sociale. PĂ«r kĂ«to policia nuk interesohet. Por as nuk shpjegohet motivi i arrestimit. NĂ« cilin vend tĂ« botĂ«s, veç sistemeve autokratike e diktatoriale lypĂ«sit arrestohen si keqbĂ«rĂ«s. LypĂ«sit nuk bĂ«jnĂ« asgjĂ« tĂ« keqe. Kemi parĂ« lypĂ«s tĂ« veçuar nĂ« shumĂ« shtete, madje edhe nĂ« Washington DC, saktĂ«sisht nĂ« Georgetown, tĂ« shtrirĂ« nĂ« njĂ« rrobĂ« tĂ« vjetĂ«r, pranĂ« njĂ« kutie e njĂ« letre ku shkruhej “Help me please!”. Por askush nuk shqetĂ«sohej veç faktit se ai ishte i varfĂ«r dhe hidhnin ndonjĂ« 25 centĂ«sh metalikĂ«,  por edhe ndonjĂ« dollarĂ« letĂ«r. PolicĂ«t as nuk i preknin, as nuk i ngacmonin e as i thoshin shko me tutje. PĂ«r arrestim as qĂ« bĂ«het fjalĂ«. KĂ«tu nĂ« ShqipĂ«ri mesa duket janĂ« nĂ« njĂ« stad tjetĂ«r tĂ« zhvillimit social. Aq shumĂ« i ndihmokĂ«rka shteti tĂ« varfrit e vet, sa ata u dashka tĂ« mos ankohen, tĂ« mos kĂ«rkojnĂ« asistence sociale, tĂ« mos emigrojnĂ«, por as dhe tĂ« lypin. Sipas policisĂ« sĂ« njĂ« qeverisje tĂ« majtĂ«, njĂ« absurditet ky i pashoq, qytetarĂ«t e kĂ«tij vendi qĂ« nuk kanĂ« asnjĂ« mundĂ«si jetese, nuk duhet tĂ« lypin por tĂ« zgjidhin alternativen tĂ« vdesin urie. Lind pyetja, cili Ă«shtĂ« shkollimi i policisĂ« sonĂ«, kultura e dijet pĂ«r problemet shoqĂ«rore,  apo thjeshte janĂ« mitingashĂ«t e partive tĂ« veshur me uniformĂ« vetĂ«m e vetĂ«m tĂ« marrin njĂ« rrogĂ« e as qĂ« e vrasin mendjen fare sepse e janĂ« tĂ« siguruar, se janĂ« trimoshat e partive.
Por mĂ« bĂ«n pĂ«rshtypje qĂ«ndrimi i Avokates sĂ« Popullit Erinda Ballanca, e cila Ă«shtĂ« zgjedhur nĂ« atĂ« detyrĂ« mĂ« 22 maj, si rrjedhojĂ« e marrĂ«veshjes politike enigmatike e aspak transparente Rama - Basha, dhe ka bĂ«rĂ« betimin nĂ« kuvend me 17 qershor. GjatĂ« kĂ«saj periudhe tre mujore nuk Ă«shtĂ« parĂ« tĂ« prononcohet pĂ«r asgjĂ«. Ajo e ka pranuar atĂ« funksion por a i di detyrat e veta?! NĂ«se jo dikush duhet t’ia shpjegojĂ« se ajo Ă«shtĂ« aty pikĂ«risht pĂ«r tĂ« mbrojtur ata qĂ« nuk gjejnĂ« mbrojtje nga askush dhe Ă«shtĂ« nĂ« njĂ« fare mĂ«nyre shpresa e fundit. Ajo nuk duhet tĂ« presĂ« ti trokasin nĂ« derĂ« nevojtarĂ«t e fatkeqĂ«t qĂ« e pĂ«sojnĂ«, por tĂ« gjendet atje ku ndjehet nevoja mĂ« e madhe sociale dhe atje ku ka drejtĂ«si tĂ« munguar apo tĂ« vonuar. Ă‹shtĂ« e paimagjinueshme tĂ« marrĂ«sh detyrĂ«n e Avokatit tĂ« Popullit dhe e tĂ« ngulfatesh nĂ« zyrĂ« pa ditur çfarĂ« bĂ«het pĂ«rjashta me popullin tĂ«nd.
Para dhjetĂ« vjetĂ«ve nĂ« njĂ« libĂ«r me ese kemi botuar edhe shkrimin me titull ”Gazetaria investiguese nĂ«n setrĂ«n e njĂ« romi”. Po i referohemi sepse shohim se problemet sociale jo vetĂ«m qĂ« nuk gjejnĂ« zgjidhje nga shteti, pushteti edhe institucionet, duke pĂ«rfshirĂ« edhe Avokatin e Popullit,  por ato pĂ«rkeqĂ«sohen keq e me keq. AsnjĂ« ndryshim, tĂ« paktĂ«n nĂ« kĂ«to dhjetĂ« vjetĂ«t e fundit nuk kemi.
Po cili është pozicioni i medias në Shqipëri në këto 27 vjet të kaosit, i emëruar ky me delikatese shpifëse si tranzicion, ndërkohë që asgjë nuk ndryshon. Le ta shohim një shembull tipik në fushë të gazetarisë i vështrimit të realitetit më dylbi së prapthi:

*          *          *

Ata që shesin fëmijët e vet padyshim janë ashtu si janë e nuk do koment. Por kurrë të mos harrojmë se ata janë një pjesë e fajit, se pjesën më të madhe e ka shteti shqiptar që nuk funksionon, e ka varfëria e tmerrshme prej së cilës, me këto parti e udhëheqje që kanë, gjithnjë e më tepër shtohet...
Para se ta kenĂ« individĂ«t turpin, duhet ta ketĂ« mbarĂ« shoqĂ«ria. Turp duhet tĂ« kemi tĂ« gjithĂ«, duhet tĂ« na skuqet faqja si shqiptarĂ« e tĂ« mos shfaqemi si mburravecĂ« me ca pasthirrma euforike: "Oh, sa mirĂ« me qenĂ« shqiptar…”, por tĂ« ulim kokĂ«n e tĂ« punojmĂ«. Sepse sa mĂ« shumĂ« qĂ« ndĂ«r tubimet ndĂ«r vedi mburremi zĂ« lartĂ«, aq mĂ« nĂ« siklet jemi kur dalim nĂ«pĂ«r botĂ« me pasaportĂ«n shqiptare, madje edhe pasaportĂ« amerikane tĂ« kesh, doganierĂ«t italianĂ« tĂ« ndajnĂ« veç dhe tĂ« shohin me dyshim se mos e ke falsifikuar. E kjo veç pse je shqiptar. Po kohĂ«t e fundit edhe amerikanĂ«ve po u shtohet ky fare dyshimi. Shtypi nĂ« kontinentin e ri jo rrallĂ« herĂ« po na lakon pĂ«r prapĂ«sitĂ«.
Mikja e shqiptarëve senatorja Hillari Klinton në një bisedë me shqiptarë në Nju Jork, u ka thënë hapur e me sinqeritet se keni një nam shumë të keq ju shqiptarët, duhet të punoni shumë e shumë për ta hequr.
Kolegu gazetar Filip Çakulli, me gazetaren e re "Anjeza",  nuk e ka patur tĂ« vĂ«shtirĂ« pĂ«r tĂ« futur nĂ« grackĂ«n e kamerĂ«s nja dy - tre romĂ«, trafikantĂ« tĂ« pistĂ«, por kĂ«ta nuk janĂ« e keqja e vetme e ShqipĂ«risĂ«. E keqja Ă«shtĂ« ulur kĂ«mbĂ«kryq nĂ« mes tĂ« TiranĂ«s, e ka emrin miliona dollarĂ«, qĂ« tĂ« shumtat janĂ« tĂ« fshehura por disa edhe kanĂ« kurajĂ«n civile t’i deklarojnĂ« hapur. Kjo e keqe ka emrin e zonjave e zotĂ«rinjve qĂ« u vjen erĂ« livandĂ« evropiane tĂ« markave me emĂ«r, por qĂ« janĂ« me tĂ« erĂ« pista se sa kĂ«misha e ndonjĂ« romi qĂ« nuk ka ujĂ« tĂ« lahet e as strehĂ« ku tĂ« fus kokĂ«n, as ndonjĂ« mensĂ« tĂ« varfĂ«risht ku tĂ« hajĂ« njĂ« drekĂ«, se kĂ«ta tĂ« pasurit tanĂ« qĂ« u bĂ«nĂ« milionerĂ« sa tĂ« hapĂ«sh e tĂ« mbyllĂ«sh sytĂ« (merret me mend se si, po kush sot nĂ« ShqipĂ«ri tĂ« pyet se si i vure paratĂ«), nuk japin kĂ«ta  asnjĂ« dhjetĂ«she pĂ«r bamirĂ«si.
Nuk mund t’i njohin cilĂ«sitĂ« njerĂ«zore, fisnikĂ«rinĂ« e bujarinĂ« kaderusĂ«t  shqiptare qĂ« pasurinĂ« e kanĂ« vĂ«nĂ« me dhunĂ«, gjak, drogĂ«, prostitucion si trafikant femrash,  pse jo dhe me shitje fĂ«mijĂ«sh, veç pazaret nuk i kanĂ« bĂ«rĂ« nĂ« mes tĂ« lulishtes "Rinia", por mbase nĂ« Rogner a Sheraton, si dhe nĂ« lokale tĂ« tjerĂ« tĂ« shtrenjta ku mblidhen mafiozĂ«t e monstrat politikĂ«s dekonstruktiviste.
Lepuri i poshtĂ«rsive njerĂ«zore fle jo vetĂ«m mbi barin e parkut “Rinia” pĂ«rballĂ« Taivanit por edhe gjetkĂ« nĂ«pĂ«r sallone luksoze, nĂ«pĂ«r grand hotele, por kamerat e Top Channel-it nuk guxojnĂ« t’i investigojnĂ«, sepse Ă«shtĂ« sikur tĂ« prekĂ«sh gjarprin.
Gjithsesi   bashkohem me indinjatĂ«n e lexuesve ndaj atyre qĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« çnjerĂ«zorĂ« trafikojnĂ« fĂ«mijĂ«, po desha qĂ« gazetaria investuese, kuadrin e krimeve nĂ« shoqĂ«rinĂ« shqiptare ta shihte nĂ« njĂ« sfond mĂ« gjerĂ« sepse lepuri poshtĂ«rsive tĂ« sotme nuk fle vetĂ«m nĂ«n setrĂ«n e pa larĂ« tĂ« ndonjĂ« "zeshkani" pijanec...
Ka plot njerĂ«z "bardhoshĂ«" me kollare e zonja bruneta e bjonde me sqimĂ«, qĂ« nĂ« pĂ«rkujdesje tĂ« lukut janĂ« kthyer nĂ« bufonata, qĂ« nxjerrin miliona me "duar tĂ« pastra" nĂ« makinĂ«n e korruptuar tĂ« shteti. Madje kjo Ă«shtĂ« nĂ« modĂ« nĂ« ShqipĂ«ri. MirĂ«po gazetarĂ«t investigativ nuk shohin aq lart, u mjafton hapĂ«sira e blertĂ« tek parku “Rinia”,  atje ku rrinĂ« shtresat mĂ« tĂ« rraskapitura tĂ« popullsisĂ« sa i pĂ«rket e nivelit tĂ« mirĂ«qenies.

*          *          *

E gjithĂ« kjo qĂ« mĂ« sipĂ«r referuam ishte pĂ«r atĂ«herĂ«, pra kur u botua  libri me ese nĂ« vitin 2007. Po tani qĂ« doli vetingu dhe po i dalin rrĂ«njĂ«t korrupsioni masiv qĂ« e ka kapluar kĂ«tĂ« vend, kur po del ne pah se prokuroria jo ka hapur, por ka mbyllur mbi 300 dosje korrupsionesh tĂ« rangjeve tĂ« larta, a e kuptoni se sa qesharake janĂ« bĂ«rĂ« policia dhe media jonĂ«, qĂ« nĂ« sinkronĂ« me drejtĂ«sinĂ« (shto e padrejtĂ«sive) merren me ca cironka, si ai burri  njĂ«zet e njĂ« vjeçar me gruan e fĂ«mijĂ«n e vogĂ«l qĂ« po lypnin nĂ« bulevardet e TiranĂ«s.
NdĂ«rkohĂ« peshkaqenĂ«t e korrupsionit, ministra e deputetĂ«, drejtorĂ« institucionesh qĂ« na gjenden 5 herĂ« milionerĂ« me euro, qĂ« guxojnĂ« tĂ« kenĂ« 56 shtĂ«pi,  as merr mundimin ti prekĂ« njeri se ata janĂ« bĂ«rĂ« njĂ«sh me politikĂ«n dhe pushtetin. I vetmi vend nĂ« EuropĂ« ku krimi ka guximin tĂ« ngjitet nĂ« parlament, politikĂ« e pushtet Ă«shtĂ« ShqipĂ«ria. Si do hyjmĂ« nĂ« EuropĂ« kĂ«sisoj? A ka njeri me mendje tĂ« kthjelltĂ« nĂ« kĂ«tĂ« vend tĂ« na e thotĂ«.
PĂ«r kĂ«ta honxho-bonxho zyrash e pushtetesh, siç u thoshte rangut tĂ« tyre Mihal Grameno, faje  e krime bĂ«jnĂ« vetĂ«m ata qĂ« lypin nĂ« rrugĂ«. E qĂ« tĂ« kthjellojmĂ« pak mendjen, shumica e atyre qĂ« lypin nĂ« rrugĂ« janĂ« romĂ«, e kjo tregon se shoqĂ«ria jonĂ« nuk Ă«shtĂ« krejt pa shenja racizmi.

26 August 2017

Trishtimi dhe përbuzja e Bodlerit - nga Kolec Traboini

TRISHTIMI DHE PĂ‹RBUZJA E BODLERIT
esè nga KOLEC TRABOINI

Pas studimeve të panumërta në të gjithë botën, nuk di çfarë mund t`i komentohet më tepër Bodlerit në raport me kohën e tij, shekullin dhe shoqërinë franceze ku jetoi e që tashmë është pak e vëshirë ta njohim. Shpirt i pikëllimit, tribun i përbuzjes, urrejtës i shoqërisë të cilën e shihte të shpërfytyruar, i pakuptuar në kohën e tij, me vepër të ndaluar, gjyqe, por edhe absolut në ndikimin e tij në mbarë poezinë botërore, pra tepër vështirë të merremi me të, veç të përvijojmë faktin se sa gjejmë në jetën tonë të tilla motive dhe sa të tilla fenomene ende e gërryejnë shoqërinë njerëzore, por edhe i sfilitin jetët individuale. Parë në këtë këndvështrim, e shoh më aktual se kurrë Bodlerin në Shqipëri, ku dita i zbulon poshtërsitë e jetës e nata dosido i mbulon ato, ndaj tingëllojnë aq thellë në shpirtrat tanë fjalët "...Si ecë e ëmbël nata!".
Tek dita, Bodleri, nuk shihte asgjë, ose të paktën shihte vetëm të këqjia, ndaj dhe titulli i vëllimit të tij qe "Lulet e së keqes". Si në poezitë e tij, nuk gjen dot vepër e autor tjetër bashkkohës, por dhe më pas të kenë përbuzuar veset shoqërore ( që mbase në ato kohë, a ende edhe në kohën tonë, nga mediokrit cilësoheshin e cilësohen si virtute). Është krejt e natyrshme që poetët e poezinë e revoltës ta lindë koha, në një lindje të vështirë sigurisht, të detyruar, si një shpërthim i stresit të përgjithshëm shoqëror. Në një shprehje të tij Bodler thekson: "E keqja shkaktohet pa u sforcuar, se është vepër e faktit.", ndërsa më tej " E mira është gjithnjë një art.".. Pra e thënë hapur, sot që arti në përgjithësi është në pikë të hallit, thuaj pa asnjë peshë në jetën shoqërore, ku në modë është politika mediokre, fare pak ka edhe të mira, madje mirësia është krejt e përjashtuar si term social. Përdoret fjala bamirësia si term, por në fakt lakohet për qëllime më tepër religjioze,ose më e keqja nga ekstremistët e kamufluar nga bota arabe e bashkpunëtorët tyre vendas, që kërkojnë vënien e shoqërisë civile nën tutelën e frymës së tyre talibaniste.
A kanë lidhje këto me Bodlerin, mund të pyes ndonjë lexues i i pavëmendshëm, i mësuar ky me mëmëligën e shtypit shqiptar, që është thjeshtësuar jo vetëm në këndin e trajtimit të problemeve, por edhe në përdorimin e frazeologjisë shterpë e pa ngjyrim fjale të një gjuhe komunikimi që është varfëruar skajshëm. Them se kanë lidhje, sepse në kohën që shoqëria shqiptare ka strese të mëdha, individi ndjehet i braktisur në aspektin e trajtimit social, shumë pak apo aspak nuk ndjehet zëri i protestës për gjëndjen mizerabël të pjesës më të madhe të shoqërisë shqiptare. Gjithkush e di si është rrethuar Tirana, në pikëpamje të migrimit të popullsisë. Dikur me përbuzje përdornin fjalën çeçenë, tani për të qënë brënda( se duhen edhe votat e çeçenëve) e kanë harruar këtë etiketim përbuzës, ani pse periferia ka mbetur Çeçeni e shkuar saj, në pikëpamje të kushteve të jetës, varfërisë së skajshme, shto mentalitetin që mbartin me vete duke u zhvendosur nga krahinat më të largëta, në rrethinat e kryeqytetit ku janë të vetizoluar e ku shpesh kanë vazhduar të bartin mentalitetin krahinor, përdorimin e dhunës në zgjidhjen e problemeve brënda e jashtë familjes, mosnjohjen e moszbatimin e ligjeve dhe plot të tjera.
Natyrisht kjo nuk është pjesë e vështrimit tonë në këtë shkrim, por duam ta përdorim si sfond për problemet e reflektimit të ndërgjegjes shoqërore ndaj fenomeneve që ndodhin në shoqërinë shqiptare. Në një vend ku mbizotëron në tërë qelizat e jetës politika, një vend tmerrësisht i varfër, me udhëheqës që mendojnë se bëjnë politikë të madhe në një vend të vogël e për fat të keq të papërfillshëm. Tërë media e shkruar dhe vizive merret me shkëlqimin e politikës, kur në të vërtetë ajo që shitet si shkëlqim është kurrgjë tjetër veç një lëtyrë, një manipulim politik. Dhe ata njerëz që shtiren si politikanë të mëdhenj, nuk bëjnë kurrgjë tjetër, por veç masturbohen nëpër media të shkruar dhe të folur( mitingje, foltore, parlament, TV Show-politik).
Pra, ka dy segmente që e përshkojne tërë jetën shqiptare, fort të dukshme këto, varfëria e gjendja pa rrugëdalje e ekonomisë dhe e dyta, demagogjia e pompës politike, sikur çdo gjë e mirë këtij populli i vjen nga fjalët pa fund e pa sens të politikës që vazhdon të ligjëroje si në kohë të Hoxhës, se gjoja mendojnë e punojnë për popullin. Veç duhet thënë se i kanë shtuar demagogjisë politike edhe nocionin Komb dhe Europë, për t`u bërë më sportivë në pelivanllëqe në tele-shtyp, por në të vertetë gjej pak apo dhe aspak ndryshime në demagogjinë e foltoreve të dy kohëve që pretendojnë, po me llafe ere, të jenë të kundërta.
Po kush e beson dhelprën se ka vendosur të heqë dorë nga gjuetia e pulave?! Me se do të rrojë e zeza dhelpër?! E për të dalë aty ku ishim, aq më tepër kur politika është bërë bisnesi më fitimprurës në Shqipëri, kjo politikë prodhon para me thasë, si të ishte ky Atdheu i Ali Babës e 40 hajdutëve të përrallave persiane. Këto janë fenomene që i shohin e i konstatojne të gjithë, por më e pakta i prekin Mediat. Mirë Mediat, po ku është arti, ku janë artistët, ku është shpirti i tyre i ndjeshëm. A nuk u rreh zemra ndopak këtyre njerëzve që quhen Ajka e kombit, përpara kësaj katrahure në tërë segmentet e shoqërisë. A nuk e dinë se ende mentaliteti shqiptar vazhdon të sundohet, më keq se në çdo vend tjetër në Europë, apo pse jo edhe në Azi, në idenë e ikjes nga sytë këmbët. Në Shqipëri trumbetohet me të madhe për nacionalizmin, spekullohet me nacionalizmin, tregohen përralla të bukura me nacionalizmin folklorik, ndërtohen kështjella në erë me nacionalizmin primitiv, kur e verteta është se më shumë se kurrë ka humbur interesi i njerëzve për fatet e kombit. Vetmashtrohemi me fjalë, cyrle, tollumbace me ngjyra, por realiteti është krejt ndryshe. Bëjmë koncerte me çifteli e sharki në segmentin Tiranë-Prishtinë, hedhim valle me kostume popullore e qeleshe, vëmë parulla të mëdha festive, mbajmë fjalime për suksese të mëdha, por realiteti nuk është tek fasada, por përtej fasadës.
Realiteti është trishtues e pesimist, vazhdon të dëgjohet fjala se ky vend nuk bëhet, se po të linte kufijtë e hapur Europa, këmbë shqiptari nuk do të mbetej në këtë vend. Ah, po! Do të mbeteshin llafazanët politikë të cilët do të sillnin ca ujgurë e ca kinezë që të krijonin sërish popullin e ri, se me ato që do të mbeteshin nuk do të sajonin dot as një tabor luftarak për mbrojtur këtë vend shqiponjash të ikura.
Kështu në të vërtetë janë punët tona. Ndaj them se Bodleri është më aktual se kurrë në këtë vend ku lulëzojnë lulet e së keqes. Edhe frutat të zeza i bëjnë ato lule. Se ua dëgjojmë zërin përditë në stacionet televizive të Europës, ku sa herë flitet për një prostitute të rrahur a përdhunuar rrugëve, a vrarë e hedhur në pyll pa indentitet, është e sigurtë se ajo do të pasohet me fjalën "shqiptare". Sa herë që vidhet një shtëpi në Itali a Greqi... thuhet, e kanë bërë shqiptarët. Sa herë bëhet një krim prapë shqiptarët. Ne shqiptarët që jemi futur në NATO - dhe shkalafitemi nga qejfi skur Nato do t'i japë bukë e punë këtij populli. Përralla të bukura politike. Karamele limonatë, që i mbllaçisin edhe ata që duhet të ishin në anën e trishtimit dhe përbuzjes, në anën e frymës së Bodlerit. Artistët pra. Ku janë. Çfarë bëjnë. Përse shkruajnë? Cilat janë temat sociale? Ku është nervi migjenian, ky gjeni, ky Bodler me gjak e shpirt shqiptar? Kur dihet se po të jetonte Migjeni në këtë kohe, po aq do ta shkruante "Kangën e mjerimit". Artistët tanë as nuk ndjehen. Madje edhe lihen të manipulohen nga politika dhe i gjen madje edhe ambasadorë. Shkruajnë ende për kohën që ka vdekur këtu e 20 vjet më parë. Kur fëmija që ka lindur atë vit tani është njëzetvjeçar, i papunë, kalon ilegalisht kufijtë në rrezik jete. Propaganda punon në invers. Siç bënte monizmi me zogizmin, bën koha jonë me enverizmin. Mallkime pa fund për një kufomë të kalbur të komunizmit, kur trupat e gjallë në jetën shoqërore vinë erë kërmë ideologjike, e ka njerëz që janë më shumë të vdekur se të gjallë. Po marrin dhe çmime këta artistë. Pse jo!? Çmime të mëdha për vepra që nuk kanë në qendër kurrgjë nga realiteti bashkëkohor social shqiptar. Fryjnë emrat e mëdhenj në letërsi, por realiteti mbytës që ka rrethuar Tiranën dhe e ka ngërthyer jetën në qytete të tjera në tragjedi njerëzore, kur njeriu vetvritet se nuk ka me se të ushqejë veten e familjen, ku gjendet në këtë letërsi e në këtë art? Kurrkund.
Bodleri vazhdon të trishtohet atje në Montparnas. Trishtohet për ne, për Shqipërinë e shqiptarët. Se ne nuk kemi as dëshirë e as fuqi shpirtërore të trishtohemi e ta përbuzim këtë realitet të zymtë e të pistë siç bënte ai. E sikur na thotë:
"Që të mos ta ndjeni veten skllevër martirë të kohës/ dehuni/ dehuni pa pushim me verë/ me poezi/ me virtyte/ sipas dëshirës ../."
Thënë shul shqip, larg retorikash poetike:
Ne jemi kthyer në një art të tredhur nga politika...
Dua ta mbyll këtë shkrim me vargjet po të Bodlerit të madh:

Rri urtë o Brenga ime dhe falmë qetësinë
Ti mbrëmjen e kërkoje, ja tek po zbret tani
Pëlhurën mbi qytet të mugëtit po e shtrin
Disave u sjell paqe, të tjerëve mërzi
Kur turma e ndyrë e njerzve, që veç dëfrime dinë
Të fshikur nga kamxhiku i Epshit në gosti
Të poshtër zhgrryhen krejt ndërsa pendime u vinë
O Brengë, nëma dorën, me mua eja e rri.

__________________________


Charles BAUDELAIRE
Biografi nga Vikipedia

Charles Baudelaire (Sharl Bodler) lindi mĂ« 9 prill tĂ« vitit 1821 nĂ« Paris dhe vdiq mĂ« 31 gusht tĂ« vitit 1867, ishte poet, kritik dhe pĂ«rkthyes i njohur francez. E Ă«ma e tij, pas vdekjes tĂ« sĂ« shoqit, u martua me njĂ« kolonel i cili duke qenĂ« shumĂ« i ashpĂ«r nxiti e provokoi urrejtjen e tĂ« birit. MarrĂ«dhĂ«niet me tĂ« Ă«mĂ«n nuk i kishte fort tĂ« mira dhe ky faktor shkaktoi tek ai krizĂ«n ekzistenciale qĂ« e shoqĂ«roi pĂ«r tĂ«rĂ« jetĂ«n. NĂ« 1833 njerku regjistroi nĂ« Kolezh Ruajal. Sjellja e tij nuk ishte nga mĂ« tĂ« mirat, kĂ«shtu qĂ« njerku i zemĂ«ruar e detyroi tĂ« shkonte nĂ« Indi. Ky udhĂ«tim ndikoi pĂ«r mirĂ« te Sharl: e njohu me kultura dhe njerĂ«z tĂ« ndryshĂ«m. QĂ« kĂ«tu lindi dhe dashuria e tij pĂ«r ekzotismin, qĂ« duket mĂ« sĂ« mirĂ« nĂ« kryeveprĂ«n e tij "Lulet e sĂ« Keqes”. SidoqoftĂ« 10 muaj mĂ« pas u kthye nĂ« Paris dhe duke qenĂ« se ishte nĂ« moshĂ« madhore mori pjesĂ«n qĂ« i takonte nga pasuria e tĂ« atit. NĂ« 1842, njohu poetĂ«t Gerard de Nerval dhe Gautier; me kĂ«tĂ« tĂ« fundit u afrua shumĂ« pasi pĂ«r mĂ« tepĂ«r shikonte tek ai njĂ« udhĂ«heqĂ«s artistik dhe moral. GjatĂ« kĂ«saj kohe njohu Jeanne Duval, me tĂ« cilĂ«n pati njĂ« marrĂ«dhĂ«nie shumĂ« pasionale. Ndryshe nga zakonisht lidhja e tyre vazhdoi pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ«. Charles gjente frymĂ«zim te Jeanne e cila i qĂ«ndroi pranĂ« deri nĂ« ditĂ«n e fundit tĂ« jetĂ«s sĂ« tij.NdĂ«rkohĂ« jeta qĂ« Bodleri bĂ«nte nĂ« Paris nuk ishte kushedi se çfarĂ«. Kur e Ă«ma zbuloi se ai kishte harxhuar gjysmĂ«n e trashĂ«gimisĂ« e hodhi nĂ« gjyq. Gjykata i caktoi njĂ« administrator tĂ« cilit Bodleri duhet t`i kĂ«rkonte para pĂ«r çdo gjĂ« qĂ« i nevojitej..NĂ« 1845 publikoi krijimet e tij tĂ« para, ndĂ«rsa pĂ«r tĂ« fituar disa para mĂ« shumĂ« filloi punĂ« nĂ«pĂ«r disa revista si: "Arti romantik" e "Kuriozitete estetike". NĂ« 1848 mori pjesĂ« nĂ« lĂ«vizjet revolucionare nĂ« Paris ndĂ«rsa nĂ« 1857, publikoi nĂ« shtĂ«pinĂ« botuese Pule-Malassiz kryeveprĂ«n e tij "Lulet e sĂ« keqes", qĂ« pĂ«rmban rreth 100 poezi. Libri gjykohet pĂ«r imoralitet ndĂ«rsa botuesi detyrohet tĂ« censurojĂ« disa prej poezive. Bodleri ra nĂ« depresion tĂ« thellĂ«. NĂ« 1861 u pĂ«rpoq tĂ« vetvritej. NĂ« 1864, pasi nuk u pranua nga Akadèmia franceze, u largua nga Parisi pĂ«r tĂ« shkuar nĂ« Bruksel, por edhe qĂ«ndrimi nĂ« kryeqytetin belg nuk i ndryshoi mendimet e tij pĂ«r borgjezinĂ«.
I sëmurë, kërkonte qetësinë te hashashi, opiumi dhe alkoli. Pas një paralize që e bllokoi në shtrat për disa vite ai vdiq në moshën 44-vjeçare. Heshtrat e tij prehen në varrezat Montparnasse, së bashku me ato të mamasë dhe njerkut. Në 1949 Gjykata Kasacionit e Francës vendosi që vepra dhe jeta e tij të kishin vendin e merituar në piedestalin e kulturës frënge.
Veprat: "Lulet e së keqes"(1857), "Parajsat artificiale"(1860), "Rrënojat"(1864), "Prozat poetike"(1869).

23 August 2017

Demokracia komuniste e Ramiz Alisë ka triumfuar - nga Kolec Traboini






DEMOKRACIA KOMUNISTE E RAMIZ ALISĂ‹ KA TRIUMFUAR

Nga KOLEC TRABOINI

 NĂ« dhjetor 1990 por edhe shkurt 1991 nuk ishte aspak e vĂ«shtirĂ« tĂ« vihej re se pushteti po kalonte nga komunistĂ«t tek po komunistĂ«t. Mjafton tĂ« sjellĂ«sh emrat e personave qĂ« i kishin zgjedhur pĂ«r pardesy tĂ« bardha, o komunistĂ« ose bashkĂ«punĂ«torĂ« tĂ« sigurimit. Siç merrnim ushqimet me listĂ«, Ramiz Alia i zgjodhi politikanĂ«t e tĂ« ardhmes me listĂ«.
TĂ« gjithĂ« pardesytĂ« e bardha, tĂ« piketuar pĂ«r udhĂ«heqĂ«s duheshin mbrojtur nga sigurimi i shtetit nĂ« situata tĂ« turbullta nĂ«se gjendja dilte jashtĂ« kontrollit. Lexoni emrat e atyre qĂ« u gjenden dhe formuan PartinĂ« Demokratike. Dhe dĂ«gjoni pohimin fantastik tĂ« Preç Zogajt kur nĂ« njĂ« emision TV ku tha se nĂ« formimin e partisĂ« tĂ« gjithĂ« ishin tĂ« ftuar, pra formimi ishte i hapur, çfarĂ« nuk ishte aspak e vĂ«rtetĂ«, po nuk thotĂ« se kush e hartoi listĂ«n dhe si na u gjendĂ«n ta zĂ«mĂ« i biri i kriminelit komunist Josif Pashko, anĂ«tar i Komitetit Qendror tĂ« PPSH, pra i ati  ka qenĂ« kryetar gjykate nĂ« dĂ«nimet me vdekje tĂ« nacionalistĂ«ve shqiptarĂ« kur e morĂ«n pushtetin komunistĂ«t, çfarĂ« shĂ«nonte jo çlirimin por robĂ«ruan popullin. Ky do tĂ« pĂ«rfaqĂ«sonte pĂ«rmbysjen e madhe tĂ« komunizmit, ku bashkĂ« me ish agjentĂ«t e sigurimit qĂ« u gjendĂ«n nĂ« atĂ« mbledhje. Pra bijtĂ« po pĂ«rmbysnin baballarĂ«t?!  Po kush kishte qenĂ« armiku kryesor i komunizmit nĂ« dyzet vjet, kush kishte hequr mizoritĂ« nĂ« burgje e internimet. Ku ishin bijtĂ« e tĂ« pushkatuarve, pse nuk i bĂ«nĂ« vend as dhe njĂ«rit.
Preç Zogaj Ă«shtĂ« njĂ« poet i mirĂ«, por njĂ« politikan i keq, sepse kushtĂ«zohet prej pengut tĂ« vet nĂ« diktaturĂ«, Ă«shtĂ« si puna e kalit qĂ« nĂ«se e rreh njĂ« herĂ« ai nuk bĂ«n mĂ« pĂ«r kalĂ« shale, por veç tĂ« mbrehet nĂ« karrocĂ«, kĂ«shtu qĂ« mbrehur nĂ« karrocĂ« vazhdon edhe sot e kĂ«saj dite. MirĂ« kĂ«ta tĂ« PD-sĂ« qĂ« gjetĂ«n njĂ« ish sekretar partie e komunist prej 24 vjetĂ«sh dhe e vunĂ« nĂ« krye, Ă«shtĂ« afĂ«r mendsh qĂ« nuk mund tĂ« vinin njĂ« njeri qĂ« nuk kish qenĂ« komunist e nuk kishte lidhje me udhĂ«heqĂ«sit komunistĂ«. Po kush i thirri kĂ«ta, kush i bĂ«ri vend nĂ« atĂ« formim tĂ« partisĂ« “opozitare”? Padyshim krejt udhĂ«heqĂ«s-ekipi i PartisĂ« sĂ« re u hartua nga tĂ« dĂ«rguarit e Ramiz AlisĂ«. Kishin pĂ«rvojĂ« komunistĂ«t nĂ« kĂ«tĂ« drejtim dhe ka njĂ« pĂ«rqasje aspak tĂ« çuditshme nĂ« mes tĂ« formimit tĂ« PD dhe tĂ« PKSH. MĂ« 8 nĂ«ntor 1941 tĂ« gjitha letrat i luante jugosllavi Miladin Popoviç,  i cili gjeti tek Enver Hoxha dishepullin e vet a mĂ« mirĂ« tĂ« thuash gjeti shĂ«rbĂ«torin e vet siç e thotĂ« edhe Liri Belishova nĂ« intervistĂ«n  e vet tek gazeta “Panorama” 15 janar 2015.
KĂ«shtu ndodhi edhe nĂ« dhjetor 1990 kur Ramiz Ali kish afruar pranĂ« studentĂ«ve njerĂ«zit e vet pĂ«r tĂ« parĂ« mundĂ«sitĂ« pĂ«r tĂ« ndikuar nĂ« çdo lĂ«vizje qĂ« ato do tĂ« bĂ«nin. Sigurimi shqiptar ka qenĂ« shumĂ« i zhvilluar, dinte edhe sa lugĂ« kishe nĂ« shtĂ«pi, siç thoshte populli dhe nuk na paska qenĂ« nĂ« gjendje tĂ« kontrollonte zhvillimet nĂ« qytetin e studenteve. Problemi i saj ishin disa studentĂ« tĂ« cilĂ«t pĂ«r shkak tĂ« temperamentit tĂ« tyre ishte e vĂ«shtirĂ« t’i pĂ«rpunoje, prandaj dhe pĂ«r tĂ« krijuar njĂ« solucion zbutĂ«s u dĂ«rgua tropojani i mjekĂ«sisĂ«. Le ta mbulojnĂ« sa tĂ« duan, tĂ« gjithĂ« qĂ« nĂ« atĂ« kohĂ« i kanĂ« pĂ«rjetuar ngjarjet kanĂ« thĂ«nĂ«, nga na doli ky doktori si udhĂ«heqĂ«s politik, e kur u shfaqĂ«n Gramoz Pashko dhe Aleksander Meksi e tĂ« tjerĂ«,  nga na dolĂ«n edhe kĂ«ta.
Por kĂ«to dilema nuk i kishte as ministria e brendshme, as Komiteti Qendror i PartisĂ« sĂ« PunĂ«s. Gjithçka shkonte sipas parashikimit ani pse tĂ« dĂ«rguarit e Ramiz AlisĂ« i dolĂ«n fjale e nisĂ«n tĂ« mendojnĂ« pĂ«r vete, por gjithnjĂ« duke e ruajtur mesazhin qĂ« ishte dhĂ«nĂ«, qĂ« udhĂ«heqja e komunistĂ«t pavarĂ«sisht qĂ« pĂ«r 40 vjet kishin shtypur  me egĂ«rsi me dhunĂ«, nuk do tĂ« pĂ«sonin asgjĂ« dhe pushteti do t’u jepej bijve tĂ« tyre dhe jo reaksionit, nacionalistĂ«ve e ballistĂ«ve. Pra kemi dy formatime qĂ« pĂ«rqasin aq shumĂ«, njĂ« formin nga Miladin Popoviçi 1941, tjetri prej Ramiz AlisĂ« 1990, ndryshimi i vetĂ«m Ă«shtĂ« se ky i fundit u bĂ« nga njĂ« shqiptar dhe jo nga njĂ« jugosllav.
Kulmi ka qenĂ« kur na doli edhe ministri i diktaturĂ«s Gjinushi e bĂ«ri dhe ai parti bashkĂ« me Lisjen Bashkurtin qĂ« ka qenĂ« sekretar i parĂ« i Komitetit Qendror tĂ« RinisĂ« Komuniste dhe nĂ« atĂ« kohĂ« ruaj nĂ« kujtesĂ« qĂ« dĂ«rgova njĂ« shkrim rreth diplomacisĂ« sĂ« shtetit komunist e riciklimit tĂ« komunistĂ«ve nĂ«pĂ«r parti tĂ« reja dhe ia dĂ«rgova Frrok Çupit nĂ« gazetĂ«n e sapo dalĂ« RD, nĂ« fund tĂ« janarit 1991, por nuk ma botoi. MĂ« kishte botuar mĂ« parĂ« mĂ« 16 janar shkrimin “Vlera e simboleve kombĂ«tare” ku kĂ«rkoja heqjen e yllit komunist nga flamuri kombĂ«tar, por kĂ«tĂ« pĂ«r riciklimin e komunistĂ«ve nĂ« partitĂ« kĂ«rpudha qĂ« po mbinin nĂ« prag tĂ« derĂ«s sĂ« PPSH, nuk e botoi.
Me refuzimin e atij shkrimi, dyshimi qĂ« kisha mu vĂ«rtetua katĂ«rcipĂ«risht. NĂ« tĂ« gjitha partitĂ« po gĂ«lonin ish komunistĂ«t.  Prandaj kam mendimin se gjithçka ka qenĂ« e manipuluar veç rasteve tĂ« veçanta kur kjo nuk ka qenĂ« e mundur dhe u ka dalĂ« dore. Xhelil Gjoni, ish anĂ«tar i ByrosĂ« Politike qĂ« ka dalĂ« sĂ« fundi me njĂ« intervistĂ« ka tĂ« drejtĂ« kur thotĂ« se ishte piketuar rruga nĂ«pĂ«r tĂ« cilĂ«n do tĂ« ecte demokracia me pikatore. Sepse ja ku jemi, vĂ«rtet iku Xhelili nga pushteti asokohe, por ja ku mbeti i biri. U bĂ« ministĂ«r i brendshĂ«m. A mendohej kjo nĂ« dhjetor 1990 apo nĂ« shkurt 1991? E keni deputet edhe sot e kĂ«saj dite.
Po tĂ« kish ndodhur demokracia e vĂ«rtetĂ« kjo vazhdimĂ«si e pjella komuniste nuk do tĂ« kishin vend nĂ« parlament dhe as nĂ« pushtet. KurrĂ«sesi nĂ« ndonjĂ« post qeveritar, nuk do tĂ« kishte as bashkĂ«punĂ«torĂ« tĂ« sigurimit ministra e deputetĂ«. Prandaj  Ă«shtĂ« jo pandehmĂ«, por bindje e plotĂ« se siç e planifikuan ashtu ndodhi. Nga ana tjetĂ«r Xhelil Gjoni gĂ«njen kur thotĂ« se mitingu qĂ« organizoi ai kundĂ«r atyre qĂ« u futĂ«n nĂ« ambasada mĂ« 2 korrik 1990, ishte i lirĂ«. Jo. Ka pas urdhĂ«r tĂ« rreptĂ« nga Komiteti i PartisĂ« sĂ« TiranĂ«s qĂ« duhej tĂ« ishin tĂ« gjithĂ« punonjĂ«sit nĂ« miting tek Pallati i KulturĂ«s, dhe po mungove pushoheshe nga puna. PĂ«r kĂ«tĂ« kishin vĂ«nĂ« edhe njerĂ«z tĂ« merrnin firmat nĂ«pĂ«r institucione qĂ« do tĂ« shkoje patjetĂ«r nĂ« miting. JanĂ« gjallĂ« njerĂ«zit qĂ« i vunĂ« ata tĂ« ByrosĂ« sĂ« PartisĂ« tĂ« na i merrnin firmat nĂ« Kinostudio nĂ« korrik 1990. Pra ka qenĂ« miting me detyrim dhe me firmĂ«, ndryshe nuk do tĂ« shkonte asnjĂ« veç komunistĂ«ve.
Por edhe gjendja reale qĂ« kemi ende dhe sot e kĂ«saj dite tregon se demokracia e vĂ«rtetĂ« me dekomunistizimin e shoqĂ«risĂ« shqiptare nuk Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« kurrĂ«, ndaj edhe mĂ« tej ShqipĂ«ria do tĂ« jetĂ« e kapur prej pinjollĂ«ve tĂ« tyre, edhe kur kĂ«ta shtiren si demokratĂ« tĂ« mĂ«dhenj. Ja edhe mendĂ«sinĂ« e medias qĂ« ka kurajĂ«n tĂ« shpalosĂ« nĂ« publik edhe lajme tĂ« kĂ«tij lloji, nĂ« “A1 Report TV” thuhet se "Nipi i Spiro KolekĂ«s arreston nipin e Enver HoxhĂ«s". Pra edhe prej televizionit qĂ« Ă«shtĂ« afĂ«r QeverisĂ« e pĂ«rkĂ«dhelet prej saj, duke i dhĂ«nĂ«  tendera, i konsideronte kĂ«tĂ« arrestim tĂ« Ermal Hoxhes si luftĂ« brenda llojit.  Kujtojme se me tenderin Bunker Art #1 dhe #2, italiani bos i shtyp -TV ne TiranĂ« Carlo Bollino fitoi miliona euro. 
Konkluzioni qĂ« del Ă«shtĂ« se qĂ« nga viti 1944 e sot pushtetin vazhdojnĂ« ta kenĂ« komunistĂ«t e pinjollĂ«t e tyre biologjikĂ«. Rasti mĂ« tipik Ă«shtĂ« i vitit 2017, kryeministri shqiptar nĂ« mes tĂ« parlamentit afishoi pozicionin e tij duke thĂ«nĂ« se jam partizan (kuptohet partizan i Enver HoxhĂ«s se ai i kishte partizanĂ«t) dhe jo i Ballit KombĂ«tar, qĂ« sipas tij hanin e vazhdojnĂ« tĂ« hanĂ« pula. NjĂ« fjalor krejt i ngjashĂ«m nĂ« histeri me atĂ« tĂ« Enver HoxhĂ«s gjatĂ« 40 vjetĂ«ve tĂ« sundimit tĂ« tij. AsnjĂ« protestĂ« nuk u pa nga opozita pĂ«r kĂ«tĂ« skandal, as nuk e dĂ«rgoi çështjen nĂ« Gjykate Kushtetuese sepse kryeministri Ă«shtĂ« i gjithĂ« popullit e jo i komunistĂ«ve e partizanĂ«ve tĂ« Enver HoxhĂ«s. Si kryeministĂ«r ka bĂ«rĂ« njĂ« betim tĂ« cilin e thyen publikisht nĂ« parlament e ku deputetĂ«t, qĂ« kanĂ« njĂ« nivel kulturor mjeran,  heshtin si mumie egjiptiane. Dhe e dini se pse nuk u ankuan, se edhe kĂ«ta te Enver HoxhĂ«s kanĂ« qenĂ«, madje me shumicĂ« spiunĂ« sigurimi tĂ« emĂ«ruar pĂ«r faqe tĂ« zezĂ« deri edhe ministra.
E vetmja gjĂ« qĂ« ka ndryshuar nĂ« kĂ«to 27 vjet, tĂ« emĂ«rtuar tinĂ«zisht si tranzicion  Ă«shtĂ« liria pĂ«r tĂ« folur dhe shkruar, por edhe kjo e kufizuar se nuk ka njĂ« Media plotĂ«sisht tĂ« lirĂ« e jashtĂ« politikĂ«s nĂ« ShqipĂ«ri. Nuk gjen dot njĂ« organ qĂ« kritikon e investigon tĂ« dy palĂ«t e politikĂ«s, partitĂ« e korruptuara deri nĂ« palcĂ« prej tĂ« cilave buron njĂ« pushtet i kalbur, qĂ« veprojnĂ« si banda, tĂ« cilat nuk janĂ« opozitarĂ« me njĂ«ra-tjetrĂ«n, por thjeshtĂ« kundĂ«rshtare nĂ« pamje e solidare nĂ« thelb. Me qĂ«llim pĂ«r tĂ« zhvatur popullin, çfarĂ« e tha hapur nga kryeministri. Vetingu nuk bĂ«het pĂ«r ne, - ju drejtua kundĂ«rshtarĂ«ve tĂ« vet,  por pĂ«r tĂ« tjerĂ«. KĂ«sisoj i qetĂ«soi dhe i siguroi bashkĂ« hajdutet kundĂ«rshtarĂ« se nuk ju prek njeri. Pra ai qĂ« do tĂ« kontrollohet se mos vjedh qenka populli dhe jo qeveria, as nĂ«punĂ«sit e lartĂ«, as deputetĂ«t apo krerĂ«t e opozitĂ«s e ish kryeministri, e ish ministrat. Kjo po Ă«shtĂ« reformĂ« si ato tĂ« Tanzimatit nĂ« epokĂ«n e mallkuar tĂ« sulltanĂ«ve, sikur tĂ« ishim nĂ« shekullin e 19. Dhe diplomatĂ«t e huaj shohin  dĂ«gjojnĂ« e heshtin si bufa. 
Ajo çfarĂ« mund tĂ« konsiderohet e paimagjinueshme nĂ« njĂ« shtet normal, nĂ« ShqipĂ«ri qendron e rregullt. KĂ«sisoj Prokuroria nĂ« vend tĂ« shqyrtojĂ« çështje e afera skandalesh korruptive,  Ă«shtĂ« kthyer nĂ« njĂ« institucion pĂ«r tĂ« mbyllur dosjet e politikanĂ«ve e shtetarĂ«ve tĂ« korruptuar. Flitet ne shtyp pĂ«r 300 tĂ« tilla. Pra  thĂ«nĂ« hapur, ky organ bashkĂ« me drejtĂ«sinĂ« nĂ« tĂ«rĂ«si  janĂ« kthyer nĂ« njĂ« lavatriçe korrupsioni dhe merret me peshq tĂ« vegjĂ«l, ca sardele qĂ« kanĂ« ngecur nĂ« rrjetĂ« nga padija pĂ«r tĂ« vjedhur me shumicĂ«. KĂ«to parti gjoja kundĂ«rshtare  nuk dallohen nga njĂ«ra-tjetra prej  ideve a platformave, por thjeshtĂ« prej kolltukĂ«ve pĂ«r tĂ« cilĂ«t bĂ«het lufta si qĂ«llim nĂ« vetvete. A nuk u vu re se Kryeministri shqiptar, qĂ« Ă«shtĂ« dhe kryetar i PS, nuk pĂ«rmendi asnjĂ« program pĂ«r mirĂ«qenien e popullit, punĂ«simin a pensionet. Madje nuk premtoi pĂ«r ndonjĂ« zhvillim ekonomik apo kujdes social. Rast unik nĂ« botĂ« tĂ« shkosh dhe tĂ« zgjidhesh pa premtuar asgjĂ«. GjithĂ« kohĂ«n nĂ« fushat u muar me bejte e zhargone deri nĂ« banalite estradash:  “Qe tĂ« mos na e luaj tjetri timonin andej e kĂ«ndej na jepni atĂ« dreq vote”.
Pra fushata e kryeministrit kishte qĂ«llim nĂ« vetvete pushtetin, “timonin” e as gjĂ« tjetĂ«r, pa thĂ«ne as se çfarĂ« do tĂ« bĂ«nte me kĂ«tĂ« pushtet e si do ta dredhonte timonin. NjĂ« fushate e tillĂ« vulgare pa asnjĂ« premtim real e ka degjeneruar tĂ«rĂ« sistemin zgjedhor nĂ« ShqipĂ«ri duke e bĂ«rĂ« tĂ« pakuptimtĂ«. Gjithsesi tĂ« shfaqet e çfarĂ«do demagogjie qĂ« tĂ« pĂ«rdoret, demokracia komuniste e platformĂ«s sĂ« Ramiz AlisĂ« me pikatore ka triumfuar. Duam apo nuk duam ne, duan apo nuk duan ta pranojnĂ« tĂ« huajt, dielli me shoshĂ« nuk mbulohet.