29 June 2016

Mbi polemikat denigruese të ndërsjellta të Artur Zhejit dhe Andi Bushatit

KUR INTELEKTUALËT E NJË VENDI U SHËRBEJNË KASTAVE POLITIKE QË VEPROJNË SI BANDA MAFIOZE, MJERË POPULLI SE I KA HUMBUR EDHE SHPRESA E FUNDIT

  Mbi polemikat denigruese të ndërsjellta të Artur Zhejit dhe Andi Bushatit. Është luks i tepërt që gazetarët të merren me njëri-tjetrin në kohën kur problemet e atdheut janë katastrofale.

                      Andi Bushati                                                                            Artur Zheji                                
Çfarë janë këto mllefe e shfryrje i nderuar Artur Zheji. Pse merreni me të tilla gjëra të vogla që nuk të çojnë kurrkund. Kujt i duhen. Ke gjë për ish mikun tënd Andi Bushati për sa i përket ideve të tij të gabuara, apo do të na thuash se paske punësuar një femër kur ishe në TVSH me porosi të Andit...që e thua e nuk e thua. Po punë e madhe. Kujt i plasi se paska ndërhyrë Andi Bushati për të punësuar një femër. Kë po çudit kjo, kur këtë vit, një drejtoresh arsimi në Lushnjë përcillte për "testim" mësuese të bukura që të kalonin në krevatet e shefave të Partisë që të fitonin të drejtën për tu punësuar, i dimë këto.Gjithë populli i di...Janë të reja e po na thua se një femër u punësua ne TVSH këtu e 7-8 vjet më parë. Po në këtë Shqipërinë tonë të sallahaneve një ministër kaloi në kallam kush e di sa femra në Ministrisë së Kulturës dhe gjemb në këmbë nuk i hyri, madje dhe e shpërblyen se i shkelen privatësinë në shtëpinë e vet, më sakte në krevatin e vet.
Kurrë me mos shkruaj të tilla shkrime i nderuar Artur Zheji, se ke mbiemër të madh e të admirueshëm. Ruaj dinjitetin tënd edhe kur e sulmon një gazetar, por për idetë e tij e jo për gjëra personale. As Andi Bushatin por as Kastriot Myftaraj dhe as mua që po te shkruaj nëse nuk të pëlqen ky shënim. Gazetaria lufton me ide dhe përballet me ide. Ajo dhe vetëm ajo është fushëbeteja e një gazetari me sedër profesionale. Se çfarë bën tjetri me jetën e tij, a ja fal moralit apo ja fal dreqit është punë për të, nuk është biznesi yt, të thonë në Amerikë.
Më vjen shumë keq. Kurrë nuk prisja të shkruaje një shkrim të tillë denigrues jashtë kulturës e profilit tënd për një koleg gazetar, por as prej Andi Bushatit gjithashtu. Nuk kam simpati për asnjë politikan e as ndonjë palo parti. Janë një tufë maskarenjsh. Banditë që po e shkatërrojnë këtë popull. E pse u dashka që për hir të tyre gazetarët ti vënë munxat njëri tjetrit. Dhe një gjë që dihet, por ja vlen të theksohet, kur intelektualët e një vendi u shërbejnë neveritshëm kastave politike që veprojnë si banda mafioze, mjerë populli se i ka humbur edhe shpresa e fundit.
Me respekt!

Kolec P. Traboini
30 qershor 2016

25 June 2016

Përdhunimet e femrave shqiptare nga turqit osmanë/ skica nga Gottfried Sieben 1909


PËRDHUNIMET E BALLKANIT 1909
Grafika nga  Gottfried Sieben

Dalin pa censurë skicat e tmerrit, përdhunimet e femrave shqiptare nga ushtarët turq (+18) Janë skica të tmerrshme. Një gjenocid përdhunimesh dhe vrasjesh mbi femrat shqiptare, por edhe të vendeve të tjera të Ballkanit, të cilat ishin të krishtera dhe nuk pranonin të ndërronin besim.


Gra që çnderohen para bashkëshortëve të lidhur, minorene që zhvirgjërohen në grup, vrasje të familjarëve teksa femrat e familjes përdhunohen, duke parë skena gjaku…
Libri u titullua “Balkangreuel” (Përdhunimet e Ballkanit) dhe mban firmën e autorit Archibald Smith, por që emri i vërtetë i tij është Gottfried Sieben. Ilustratori austriak i librave e botoi veprën me pseudonim asokohe, jo vetëm për përmbajtjen pornografike, por edhe sepse ilustrimet ishin pa censurë, ku masakra e seksit dhe e gjakut ishte tej çdo imagjinate.

Grafikat janë një pjesë nga përshkrimi i 12 ilustrimeve të rralla që “rrëfejnë” historinë e tyre, ku së paku 3 nga skicat janë realizuar në Kosovë. Kështu thuhet në librin e rrallë që u botua në një edicion të ndaluar prej vetëm 520 kopjesh në vitin 1909, në Vjenë.
Libri qarkulloi vetëm në qarqet elitë vjeneze dhe nuk u nxor në shitje. Shtatë vite më pas libri u ribotua, por sërish jo për masën. U kthyen edhe si kartolina të veçanta, për personazhe të veçantë. Aktualisht, këto ilustrime sapo kanë ridalë në treg pa censurë dhe mund të sigurohen vetëm me porosi në internet.
Është për t’u theksuar se, për shkak se Gottfried Sieben nuk i kishte me sy të mirë shqiptarët, qarqet ekstremiste serbe dhe greke në disa raste janë përpjekur që të manipulojnë identitetin e ushtarëve përdhunues.
Nëpër sajte dhe rrjete sociale sllave dhe greke, bandat që vrisnin dhe çnderonin gratë në grup janë etiketuar si shqiptarë. Kur, në fakt, femrat shqiptare të Kosovës dhe të Veriut të Shqipërisë janë disa prej viktimave në këto skica horrori të Gottfried Sieben.
Libri e thekson qartë se përdhunuesit janë ushtarët turq, pavarësisht interpretimeve nacionaliste që i bëjnë armiqtë ballkanikë të shqiptarëve.

24 June 2016

Kush po e çan trapin për Anglinë - nga Kolec Traboini

 DHELPRA E KUQE E OKSFORDIT ÇAU FERRËN
- Përndryshe: Kush po e çan trapin për Anglinë-

Nga KOLEC TRABOINI
Britania ( në fakt Anglezet) dolën nga BE sepse "do të hynim ne"; dhe ne si sqimatarë ballkanas që jemi nuk bashkëjetojmë dot me derrat anglezë.
Mbajnë të pushtuar Irlandën e Veriut dhe Skocinë. Por edhe ishujt Malvine në Amerikën e Jugut pranë Argjentinës. Pushtues në histori. Mjerim i madhështisë në vetvete sot. Me një mbretëreshë të rrjedhur si kukull vitrine qesharake. Tundimi i ikjes nga Bashkimi Europian protagonizmi e jo ajo çfarë thotë gabueshëm Ben Blushi, gjoja tregtia. Jo jo nuk fle lepuri tek tregtia. Xhelozia e tërbuar ndaj Gjermanisë dhe Francës është shkaku. Krenaria boshe e ish perandorisë kthyer në një gërmadhë plake. Anglia është një megalomane plakë që jeton me delire perandorake dhe e konsideron BE një skllavëri për trillet e veta. Gjermania është e fortë se punon, anglezet me shumë shfrytëzojnë të tjerët( tregti, shit e blej) se sa punojnë vetë.
Po e dini çfarë përpjekjesh ka bërë Britania e Madhe për të hyrë në Bashkimin Europian? Mbase ju duket çudi t'ju them se dy herë e kanë refuzuar kërkesën e saj për të hyrë në Bashkim Ka qenë presidenti De Gol i Francës që ka vënë veton në dy raste duke e konsideruar se një Britani e Madhe nuk ka vend në BE. Por pas vdekjes se De Golit përsëriti kërkesën dhe e pranuan më së fundi.  Por është krejt e natyrshme që  nmbretëri megalomane për fuqinë e saj si ish perandori,  nuk mund të qëndronte gjatë në një grupim të barabartë republikanësh sepse aspironte vetëm sundim prej saj. Hynte për të dominuar, gjë që nuk e arriti. Ndaj nisen intrigat e një ndër to, mbase frymëzuesi kryesor ka qenë  konspiracioni nga oborri mbretëror i Elizabetës së plakur, të cilit oborr anakronik i kishte rënë krejt shkëlqimi i dikurshëm, se europianët kontinentalë, Franca e Gjermania por edhe Italia, nuk i honepsin mbretëritë. Po ajo mbretëri gjithsesi nuk është në gjendje të përballojë problemet e brendshme jo të pakta. Do të nis sërish konflikti me Irlandën e Veriut ku dominohen katolikët irlandezë prej protestanteve të mbështetur nga Londra. Reaksion do të ketë në Skoci që janë qetësuar vetëm prej qenies në BE, tani ata do të kërkojnë me të drejtë pavarësinë nga Mbretëria e Bashkuar dhe do të hyjnë në BE. Kështu që "kurva plake e motit" do të shkojë keq e më keq sepse BE do të vërë edhe ajo kushte. Medalja ka dy anë. E kjo duhet të kihet parasysh. Dhe më mirë që u bë kështu.
Më thoni një rast në histori që ti kemi pasur aleat derrat politikë të Londrës? Kurrë. Traktati më famëkeq në histori për copëtimin e Shqipërisë Etnike është ai i vitit 1913 dhe mban emrin mallkim të Londrës. Ne nuk po na ha barku për Anglinë në mjegull e shira dhe fare pak diell.
Iku tinëzisht siç erdhi dhelpra e kuqe e Oksfordit,... 
Vaftë në hell (english) në ferr (shqip)...po edhe në hell ( hu në shqip) vafshin. No problem. Who care?! (lexo: kush po e çan trapin për Anglinë)

24 qershor 2016

23 June 2016

Linçimi i Anjezave dhe mëkati publik - nga Kolec Traboini

    LINÇIMI I ANJEZAVE DHE MËKATI PUBLIK
- Obsion kundër rrymës dhe psikologjisë së turmave -

Nga KOLEC TRABOINI

Dhuna ndaj fëmijëve është e pa tolerueshme. Kjo është e padyshimtë dhe ligjet duhet të jenë të rrepta. Por jo deri atje sa, siç tha ministri i Mirëqenies Sociale Blendi Klosi, për prindër të papërgjegjshëm fëmijëve tu hiqet atësia, sepse kjo do të ishte një çmenduri e rradhës. Askush nuk ka të drejtë të heq identitetin e një qytetari aq më tepër një fëmije. Ajo çfarë mund të hiqet me vendim gjyqësor është vetëm kujdestaria. Shpresojmë të ketë qenë një lapsus ministror, si ai rasti kur një ministër tjetër i kësaj qeverie, i dërgonte mesazh një të vdekure që të jepte mendimin e saj mbi shërbimin spitalor. Makabritet. Apo një ministre tjetër që duke ju drejtuar qytetarëve shqiptare, ju tha shprehimisht: “Ne si qeveri nuk ju përgjojmë, ne vetëm ju ndjekim”.
Gjithsesi, këto ligje që kemi në mbrojtje të fëmijëve, por edhe jetimeve, që duhen zbatuar me rigorozitet dhe jo me fushata mediatike, veprojnë në aspektin publik. Po si do të bëhet në aspektin familjar. Se thënë të drejtën, ne jemi shqiptarë që vijmë nga një errësirë shumë shekullore. Kemi qenë nën osmanët 500 vjet dhe jemi bërë disi anadollakë në mentalitet. E për më tepër vazhdojmë të jemi kësisoj ani pse osmanët me brekushe kanë ikur prej një shekulli në shkretëtirat e veta nga kanë ardhur (tani në këtë demokraci konfuze që kemi, kanë nisur të na kthehen prapë). Drurin e hurin që na e jepnin osmanllinjtë e kemi në majë të gjuhës si normë morale mesjetare që ende mbijeton: “Druri ka dalë nga xheneti”,  psikologjiset ende në popull.
Pse themi kështu? Sepse ne jemi veshur me rroba firmato, shesim dëngla firmato në fjalime dhe intervista(në parlament më së shumti), prodhojmë vipa e rripa, bëhemi specialista, pedagogjista, psikologjista, bëhemi ministra, por mbetemi ashtu siç kemi qenë, si këtu e 100 kusur vjet më parë. Mbetemi skllevër të një mentaliteti patriarkal të shpifur; gruaja dhe fëmijët janë thjeshtë pronë burrash, e të zotit të shtëpisë. Sepse sipas patriarkalëve tanë, shtëpia shqiptare na paska ende zotër e robër. Jo të gjithë mendojnë kështu sigurisht. Nuk na zë të gjithëve thesi anadollak. Por më së shumti mbetemi ama.
Ndodhi një histori skandaloze e zbuluar me kamera të fshehtë (se instancat e shtetit flenë në gjumë të madh) dhe ngrihemi të gjithë njëzëri si në kohë të diktaturës. Për fajtoren që u zu me presh në dorë, bëhet thirrje e hapur të ekzekutohet. Në këtë rast është Anjeza e urrejtura e mbarë publikut shqiptar. Me kuç e me maç ky publik. Kur nënë mjerisht është dhe ajo, që paradoksalisht, jo më shumë se para një viti ka qenë e përkëdhelura e një televizioni qendror privat. Dhe kur je e përkëdhelur aq dukshëm, dihet se merr përpjetë deri në atë masë sa bën veprime të marrëzishme. Shumë lehtë kësisoj,  për të kaluar nga euforia në histeri, çfarë u pa e regjistruar në rrahjen skandaloze të një fëmije 3 vjeçar.  
Mirëpo protagonist i kësaj drame nuk mund të jetë vetëm Anjeza, sado e tmerrshme të duket ajo. Para se të arrinte deri tek rrahja e fëmijës, kjo Anjeza e televizionit na paska hapur një kopsht. Diku në Ministri të Arsimit ka gjetur me siguri ndonjë nëpunës që t’i vendoste një zarf në dorë, i cili do të bënte një sy qorr e një vesh shurdh (për të mos dëgjuar as të qarat e fëmijëve të rrahur). Pastaj na vijnë këta të tatimeve që i shkojnë në kthinën e errët edhe një këpucëtari tek shkolla “Avni Rustemi” dhe i tregojnë burgun nëse nuk jep kuponin tatimor për një shërbim me 100 lekë. Apo diku tjetër për një kafe 50 lekëshe. Por ama këta taksidarë mediokër të qeverisë bëjnë sikur nuk e shohin një shtëpi dy katesh, një vilë pranë rrugës kryesore në Sauk të Tiranës, që e ka të shkruar në ballë të ndërtesës emërtimin turk “Kopshti Diren”. Pse ky emërtim turk kush po e vret mendjen, mjaftojnë të derdhen paratë e orientit. Ndonjë inspektor me siguri e ka parë kopshtin ilegal të deklaruar për fëmijë,  por me një zarf në dorë e ka mbyllur edhe ai njërin sy për të mos parë e njërin vesh për të mos dëgjuar të qarat e fëmijëve të rrahur.
E këtu puna na trashet. Shkojnë me kamerat e fshehta të Saimirit, televizioni rival ky,  dhe regjistrojnë vetëm veprimet e Anjezës që është tabula rasa në fushë të pedagogjisë dhe që ka guximin e marrë të hapë një kopsht fëmijësh pa leje. Po si nuk patën durim këta të emisionit “Stop” të Klanit  që të shkonin e të pyesnin tek tatimet. Të shkonin ashtu në mënyrë investigative e të pyesnin në Ministri të Arsimit ata inspektorët përgjegjës, se si na qenka që funksionon një kopsht (se mos vetëm një) pa leje për ushtrimi profesioni. Ne nuk bëjmë dot një shoqatë shkrimtarësh pa një vendim gjyqi, kur atje në Sauk na ngrihen kopshte fëmijësh pa leje. Mirëpo kur vjen puna për të linçuar publikisht nën ulërimat histerike të mbarë mediave, qofshin televizive apo ato sociale, të gjithë thonë se ajo e vetëm ajo është një monstër. Madje Fevziu i po këtij Klani televiziv pati guximin aspak etik që të lexonte mesazhin e një njeriu me logjike mediokre, i cili shkruante në internet që ajo Anjeza duhej varur në litar. Kjo histeri kolektive e ka një shkak. Në një shoqëri të kulturuar askush nuk thotë të varet fajtori. Përkundrazi këtë punë ia lenë drejtësisë pa pasur nevojë të shfryjnë pasionet e errëta apo egërsinë që mjerisht është diç më e shfrenuar se e asaj Anjezës që sot në burg vuan mendjelehtësinë e vet. E kemi lehtë ta cilësojmë Anjezën monstër, por e kemi aq të vështirë të vlerësojmë veten çfarë jemi. Është e njohur aq mirë thënia e Krishtit, kush nuk ka bërë asnjë mëkat të qëllojë i pari me gurë gruan e rrugës së keqe. Duke qenë të gjithë mëkatarë ngurruan. Mirëpo ne e kemi tejkaluar mësimin biblik. Ne kemi guximin marrok të thërrasim publikisht, të varet, të digjet, të pushkatohet. Një histeri që është dëgjuar aq shumë atëherë kur bënte krime të përbindshme diktatura komuniste e turma e verbër brohoriste “Priftërinjtë në litar”.
Po le ta marrim çështjen në anën tjetër. A thua është gjë e re që fëmijët shqiptarë i rrahin. Po ku ka prind në këtë Shqipërinë tonë që të mos e ketë rrahur një herë në jetë fëmijën e vet për ndonjë prapsi. Po dëngla do na shisni. Shenjtorin do na bëni. Po sa fëmijë të rrahur e të keqtrajtuar barbarisht i kanë dërguar për t’i kthyer në lypës nëpër rrugët e Athinës në këto 25 vjet a e dini? I kam parë me sytë e mi në vitet 1991-1995. Fëmijë të kthyer në hajdutë xhepash nëpër autobusët e trolet e Athinës. Një tmerr. Për më tej a thua nuk e dimë psikologjinë e shqiptarit të formuar nën dhunën e osmanëve për pesë shekuj, dhunë që ka lënë gjurmë në psikologjinë tonë deri në patologji. Po këtu vret vëllai vëllanë more, vret babai djalin, gruaja burrin po më shumë burrat i vrasin gratë e veta si t’i kishin robinja, si të ishin pronë në kohë të skllavërisë. Se për të rrahur mos e pyet. Mirëpo tërë këto veprime nuk i konsiderojmë punë prej monstrash. Monstër na qenka vetëm Anjeza.
Sa lehtë i lajmë mëkatet tona duke dënuar e linçuar të tjerët.
E dënoj aktin e Anjeza Shabanit, mendjelehtësinë e mendjeshkurtësinë e saj, guximin e marrë për të bërë një punë për të cilin nuk kishte asnjë aftësi si edukatore fëmijësh, por edhe këtu e kemi një problem. Ajo duke qenë pjesë e medias televizive ka parë se njerëz pa asnjë aftësi, por vetëm se kanë para (të siguruara në mënyrën më habitore), kanë mundur të krijojnë deri dhe një apo disa media televizive. Atëherë, ka menduar Anjeza e Saukut, si të mos ta bëj edhe unë si ata. Dhe e bëri, por edhe e pësoi. Ndërsa ata shefat që me lëvdata i nxitën mendjemadhësinë, duke e konsideruar deri dhe një star televiziv,  nuk kanë për ta pësuar kurrë, ani pse bëjnë një punë për të cilën nuk kanë asnjë dhunti dhe asnjë dije profesionale, veç servilizmit të shpifur ndaj politikës dhe pushtetit.
Kështu mbërrijmë nga mendjelehtësia e Anjezave,  historia dhe histeria e tyre në rrahjet e fëmijëve, (por në Shtëpinë e Fëmijës në Shkodër jo vetëm janë rrahur, por edhe janë përdhunuar pa thirrur kush të varen edukatoret në litar, përkundrazi u bënë thirrje të lirohen nga burgu), e shkojmë pra në këtë histeri kolektive, ku për atë rrahje fëmije, sado të papranueshme, shpallim monstrën dhe kërkojmë linçimin. Kur monstrën anadollake shumë e shumë kush e ka brenda vetes. Një monstër ky që fle gjumë të thellë, shfaqet moralistike në publik, por kur i zgjohen dreqërit bën të njëjtën gjë, madje shumë e shumë më keq se sa ajo që bëri Anjeza Shabani. Kaq shpejt e harruam se si ja preu kokën vajzës Aishe në arën me misër një kriminel i paemër, pasi e kishte përdorur seksualisht për një kohë të gjatë. Të cilin kriminel nuk e varëm në litar, madje shumëkush u tregua indiferent. Pra kësaj monstre që fle brenda nesh (nxehemi e vrasim vëllain për një vijë uji a një pëllëmbë tokë) si t’ia bëjmë. Anjezave u jepet ajo që meritojnë e harrohen po ne me  këtë turkoshakizëm primitiv e fanatizëm fetar që kemi në kokë ku vemi?