20 August 2015

Gjenocidi turko-osman mbi shqiptarët / nga Kolec Traboini


Gravurë që ilustron veprën historike të Barletit, turqit
duke i vrarë
e coptuar me hanxharëshqiptarët.
GJENOCIDI TURKO-OSMAN MBI SHQIPTARĂ‹T

Nga Kolec TRABOINI

Në kronikat osmane janë të vërteta e pohuar nga vetë osmanët. Tmerr gjaku, krime kolektive të përbindshme, shfarosje banorësh, prerje kokash e hedhje masive ne det, rrëmbimi i grave, vajzave e fëmijëve për ti dërguar në Turqi si skllevër dhe rrafshime qytetesh. Asnjë banor nuk mbeti i gjallë në qytetin kështjellë të Drishtit, Asnjë banor nuk shpëtoi pa ju pre koka në Lezhë, nuk mbeti asnjë banor arbër në Elbasan, kush shpëtoi prej shpatës turke iku nga sytë këmbët në male dhe tërë bregdeti shqiptar u shua në ekzistencë.
Libri “Lufta Shqiptaro Turke nĂ« shekullin e XV”, burime e kronika osmane botuar nĂ« TiranĂ« nĂ« vitin 1968 nĂ« 400 faqe Ă«shtĂ« njĂ« libĂ«r i madh tregon krime tĂ« pĂ«rbindshme dhe gjenocidin qĂ« Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« mbi shqiptarĂ«t. Ky libĂ«r Ă«shtĂ« botuar nga Universiteti i TiranĂ«s nĂ« kuadĂ«r tĂ« 500 vjetorit tĂ« vdekjes sĂ« heroit tonĂ« kombĂ«tar Gjergj Kastrioti-SkĂ«nderbeu. NjĂ« tjetĂ«r libĂ«r i madh pĂ«r historinĂ« tonĂ« Ă«shtĂ« “Historia SkĂ«nderbeut” e Marin Barletit i pandarĂ« ky nga vepra tjetĂ«r e madhe “Rrethimi i ShkodrĂ«s”. Kur flasim pĂ«r krimet turke ndaj shqiptarĂ«ve nĂ« histori, nuk ka pse dalin disa dhe bĂ«jnĂ« mbrojtjen e atyre krimeve, me kot lodhĂ«n tĂ« bĂ«jnĂ« avokatinĂ« e vrasĂ«sve, se gjoja paskan vrarĂ« se i ka urdhĂ«ruar sulltani.
Perandoria Turke ishte njĂ« organizim i madh dhe vepronte si vepronte, pĂ«rgjegjĂ«sia historike e krimeve nuk mund tĂ« anashkalohet pĂ«r asnjĂ« arsye, nuk ka alibi tĂ« krimeve ndaj popujve, as duke na thĂ«nĂ« se kanĂ« qenĂ« ca vezirĂ« e ca pashallarĂ« me origjinĂ« shqiptare e kjo tĂ« na konsiderohet bashkĂ«punim. KĂ«shtu thonĂ« vetĂ«m armiqtĂ« e ShqipĂ«risĂ«, apo ndonjĂ« qe Ă«shtĂ« i ndĂ«rgjegjshĂ«m se nuk ka gjak shqiptar nĂ« damar por gjak arab-turk, se tĂ« jemi tĂ« qartĂ«, Turqia ka sjellĂ« jo pak muhaxhirĂ« nĂ« kĂ«to troje. Lexoni Faik KonicĂ«n pĂ«r kĂ«tĂ«. VezirĂ«t nuk kanĂ« shkuar si pĂ«rfaqĂ«sues tĂ« shqiptarĂ«ve nĂ« Stamboll , madje edhe kanĂ« harruar fare se nga kanĂ« qenĂ«, kanĂ« qenĂ« ushtarĂ« tĂ« bindur tĂ« TurqisĂ« dhe pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« TurqinĂ« e jo ShqipĂ«rinĂ« nĂ« asnjĂ« rrethanĂ«. Se sa e deshĂ«n Turqit ShqipĂ«rinĂ« e shqiptarĂ«t lexoni pĂ«r masakrĂ«n e Monastirit mĂ« 26 gusht 1830, 185 vjet mĂ« parĂ«, ku u vranĂ« 500 krerĂ« tĂ« ShqipĂ«risĂ« sĂ« jugut tĂ« thirrur ne festĂ« e nĂ« besĂ«, “besĂ« sulltanĂ«sh” qĂ« kullojnĂ« veç gjak. Pasi i vranĂ« nĂ« tĂ« pa besĂ« pra, u prenĂ« kokat tĂ« cilat u dĂ«rguan nĂ« Stamboll ti shihte Sulltani dhe trupat i lanĂ« nĂ« shesh tĂ« hapur pĂ«r ti shqyer qentĂ«.
KĂ«ta janĂ« pushtuesit me tĂ« cilĂ«t ne paskemi bashkĂ« qeverisur perandorinĂ« siç thotĂ« njĂ« historian tashmĂ« i rrjedhur sepse edhe nĂ« kohĂ« tĂ« diktaturĂ«s bĂ«ri njĂ« libĂ«r duke e bĂ«rĂ« Haxhi Qamil, turkoshakun qĂ« kĂ«rkonte tĂ« sillte sĂ«rish babĂ« Sulltanin, njĂ« hero. UshtarakĂ« pushtuest turko-osmanĂ« dalĂ« me kokat e prera tĂ« shqiptarĂ«ve Historiani shqiptar nga Kosova Hakif Bajrami ka sjellĂ« njĂ« fakt tronditĂ«s pĂ«r veprimet e pushtetit osman nĂ« vitin 1910 nĂ« KosovĂ«. “Prej Shkupit e deri nĂ« Merdar, Pasha i TurqisĂ« mĂ« 1910, nĂ« çdo 10 metra e ka ngulur nĂ« hunj nga njĂ« shqiptar. A t’i harrojmĂ« ne ato? Jo, nuk duhet t’i harrojmĂ« edhe nuk bĂ«n t’i harrojmĂ«” pĂ«rfundon historiani. Ndaj ju qĂ« ndjeheni mĂ« turq se turqit, mos u pĂ«rpiqni tĂ« thoni gjĂ«ra qĂ« nuk guxojnĂ« ti thonĂ« as vetĂ« turqit safi e jo mĂ« turq tĂ« sajuar si puna juaj. Gjenocidi turk mbi shqiptarĂ«t Ă«shtĂ« njĂ« e vĂ«rtetĂ« historike e pamohueshme.
Shkatërrimet që ka bërë Turqia në Shqipëri nuk i ka bërë mbi asnjë popull tjetër në Evropë aq mizorisht, po krejt ngjashëm me Armenët 1909-1918. Gjenocidi më i madh që njihet në Evropë është shfarosja e shqiptarëve prej turqve pas vdekjes se Skënderbeut shekulli XV dhe ky gjenocid duhet të njihet botërisht dhe të dënohet. Është e nevojshme të sqarojmë edhe disa lojë fjalësh që bëjnë mbrojtësit e zellshëm të Turqisë duke e konsideruar se nuk ka asnjë lidhje me Turqinë historike që këta e mbiquajnë osmane. Vetë turqit në të gjitha analet e veta thonë Perandoria Turke, dhe Europa po ashtu e cilësonte. Myslimanët shqiptarë, Stambolli i konsideronte turq dhe jo osmanë.... Varianti me perandori osmane doli si një alibi për të heq qafe përgjegjësinë historike të krimeve të përbindshme, se gjoja i kanë bërë osmanet dhe nuk i kanë bërë turqit. Alibi mjerane. Veç të lexoni krimet e përbindshme turke mbi shqiptaret.
Jo vetĂ«m ne vrasjet e pĂ«rditshme por vetĂ« Sulltani kishte ndĂ«rmarrĂ« dy fushata tĂ« mĂ«dha pĂ«r shfarosjen e “racĂ«s sĂ« keqe tĂ« shqiptarĂ«ve” kur njerĂ«z me tĂ« pistĂ« se hordhitĂ« e Anadollit nuk kish parĂ« historia e EvropĂ«s. NĂ« kĂ«to fushata vranĂ« çfarĂ« gjetĂ«n, gratĂ« e fĂ«mijĂ«t i dĂ«rguan nĂ« Stamboll si robĂ«r, njĂ« e pesta e femrave i dĂ«rgohej Sulltanit mizor ndĂ«rsa katĂ«r tĂ« pestat i merrnin ushtarĂ«t dhe i pĂ«rdhunonin. VetĂ« historiani turq pĂ«rshkruan se si e shkretuan qytetet shqiptare pas dorĂ«zimit dhe si i vranĂ« tĂ« gjithĂ« shqiptarĂ«t qe arrinin ti kapnin. ShqipĂ«ria u kthye ne njĂ« thertore. Historianet turq i pohonin vetĂ« ato masakra dhe shkruanin se shqiptarĂ«t, vajza e djem ishin tĂ« bukur si yje.
Pra sot nuk kemi asnjë dokument asnjë artefakt nga kohë e Gjergj Kastriotit sepse turqit shkretuan gjithçka, madje mbasi e nëpër qytete nuk mbeti asnjë shqiptar i gjallë, shkruajnë kronikanët, prunë popullsi myslimane nga Anadolli. Ndaj na dalin aty këtu ca kopilë Anadolli që i dhunojnë edhe shtatoret e Gjergj Kastriotit dhe Nënë Terezës në Tiranë e Mitrovicë. Është krejt e arsyeshme të mendohet se, siç përshkruajnë kronikanët e asaj kohe, këta marrokë-harrokë janë pjella të hordhive pushtuese dhe nuk e ndjejnë veten aspak shqiptar. Tani se si në Kosovë shkojnë e i bëjnë lutje për shpirtin katrani të zi si Sulltan Murati, këtë veç mendjet e mykura të njerëzve të ngecur në errësirën mesjetare mund ta dinë.
Po le tĂ« lexojmĂ« dĂ«shmitĂ« historike: 
“PĂ«r tĂ« pafetĂ« meshkuj tĂ« rritur u dha urdhri qĂ« ti jepeshin belikut. PĂ«r kĂ«tĂ« arsye nĂ« çdo qendĂ«r kalimi sillnin kolona robĂ«rish tĂ« lidhur me zinxhirĂ«, i kalonin para padishahut ngadhĂ«njimtar dhe aty tĂ« rinjtĂ« dhe pleqtĂ« i kaluan nĂ« shpatĂ« dhe i copĂ«tuan. Pati raste kur ranĂ« nĂ« shpatĂ« tremijĂ«, katĂ«rmijĂ«, dhe shtatĂ«mijĂ« tĂ« pafe. Luginat e thella pĂ«r shkak tĂ« kufomave morĂ«n pamjen e kodrave. Gjaku rridhte nĂ« fushat e gjĂ«ra si lumi Amur-Darja”.
KĂ«tĂ« histori e ka shkruar Tursun Beu (“Lufta shqiptaro-turke nĂ« shekullin XV”, Burime Osmane faqe 100-101 . Ai ishte historian i Sulltanit Mehmetit II, i cili ishte pjesĂ«marrĂ«s gjatĂ« pushtimit tĂ« ShqipĂ«risĂ«.
Kronikani Kemal Pashë-Zade shkruan, se:
“Me urdhĂ«r tĂ« Padishahut u vra pa mĂ«shirĂ«, cilido qĂ« u zu gjallĂ«, vendi u plaçkit tmerrĂ«sisht, gratĂ« dhe fĂ«mijĂ«t u morĂ«n robĂ«r. Dhe vazhdon me vargje: I theri tĂ« panĂ«nshtruarit e atyre kryengritjeve, ua bĂ«ri ushqim ujqĂ«rve dhe shpezĂ«ve kufomat e tyre, s’mbeti grua e fĂ«mijĂ«, tĂ« gjithĂ« u bĂ«nĂ« robĂ«r.” po aty f.194.
Kevami, shkronjës i Sulltan Mehmetit te II dhe Bajazitit të II shkroi rreth vitit 1489, mjaft të dhëna që përputhen edhe me ato çfarë shkruante edhe Marin Barleti.
“Disa mijĂ«ra tĂ« pafe i gjuajtĂ«n, i kapĂ«n dhe i prunĂ« pĂ«rpara sulltanit tĂ« botĂ«s. Padishahu i botĂ«s , disave prej tyre ua preu kokat, ndĂ«rsa disa tĂ« tjerĂ« i cau nĂ« dysh. . tĂ« gjithĂ« tĂ« tjerĂ«t urdhĂ«roi dhe i shkuan nĂ« shpatĂ« para tij.
Po aty f.112 Kronisti bizantin i kalif Fatihut, Kritobuli nga Imbrosi, që e vëzhgoi së afërmi këtë luftë, thotë, se:
“ShqiptarĂ«t preferonin mĂ« mirĂ« vdekjen, se sa tĂ« binin nĂ« duart e turqve. Disa IlirianĂ«, duke parĂ« se ndiqeshin nga turqit dhe pasi nuk gjetĂ«n asnjĂ« vend pĂ«r t’u strehuar, u hodhĂ«n poshtĂ« qĂ« nga shkĂ«mbinjtĂ«, nĂ« hapĂ«sirĂ«n e pĂ«rrenjve dhe u vranĂ«.”
I zemĂ«ruar pĂ«r disfatĂ«n, kalifi Fatih u largua nga Kruja. GjatĂ« rrugĂ«s prej Elbasanit nĂ« DibĂ«r, ai rrethon qytetin e ÇidhnĂ«s, afĂ«r Drinit, ku janĂ« strehuar rreth 20.000 gra, pleq e fĂ«mijĂ«, tĂ« larguar nga krahinat fushore pĂ«r t’i shpĂ«tuar masakrave islamike. NĂ«n thirrjet “Vdekje shqiptarĂ«ve!” dhe “Allahu Akbar!” osmano-islamikĂ«t sulmojnĂ« qytetin. Pasi e pushtojnĂ« atĂ«, kalifi islamik Fatihu i masakron tĂ« gjithĂ« barbarisht ” VetĂ«m nĂ« kĂ«tĂ« qytet humbĂ«n 20.000 mijĂ« shpirtra tĂ« pafajshĂ«m. 
ShkodĂ«r. Viti 1478. KĂ«shtjella e ShkodrĂ«s rrethohet nga ushtritĂ« osmane. Turqit sulmojnĂ« pareshtur por mbrojtĂ«sit nuk dorĂ«zohen dhe i zmbrapsin me sukses sulmet e barbarĂ«ve. Sulltan Mehmet Fatihu qĂ« e drejtonte vetĂ« fushatĂ«n, vendos zbatimin e njĂ« tjetĂ«r taktike pĂ«r tĂ« terrorizuar mbrojtĂ«sit e qytetit. Ai sulmon dhe pushton kĂ«shtjellat Zhabjakut, Drishtit. Pasi i rrafshon ato, banorĂ«t e marrĂ« robĂ«r i sjell pĂ«rpara mureve tĂ« ShkodrĂ«s. Disa mijĂ«ra gra, burra, pleq e fĂ«mijĂ« masakrohen nĂ« mĂ«nyrĂ«n mĂ« mizore pranĂ« mureve tĂ« kĂ«shtjellĂ«s. Me kĂ«to skena makabre, Sulltan Mehmet Fatihu, ka si qĂ«llim tĂ« ligĂ«shtojĂ« mbrojtĂ«sit e kĂ«shtjellĂ«s, dhe t’i detyrojĂ« ato tĂ« dorĂ«zohen. Kjo taktikĂ« dĂ«shton. KĂ«shtjellarĂ«t e ShkodrĂ«s nuk epeshin.
MĂ« vonĂ« qyteti dorĂ«zohet sipas njĂ« traktati midis Venedikut dhe sulltanit. BanorĂ«t e qytetit largohen drejt ItalisĂ«, dhe nĂ« vend tĂ« tyre sulltani e popullon qytetin me turko-arabĂ« tĂ« ardhur nga Anadolli, Afrika Veriore dhe Azia Qendrore. 
Në përshkrimin e skenave makabër që bënë turqit në Lezhë e Shëngjin kronisti turk Idriz Bitlisi shkruan rreth vitit 1502:
 “Kokat e kĂ«tyre keqbĂ«rĂ«sve, tĂ« prera qĂ« nĂ« zverk nga shpatat dhe qĂ« ishin si pjeprit e kopshtit tĂ« sheshit tĂ« luftĂ«s, notonin nĂ« sipĂ«rfaqen e ujit si kunguj. Trupat e tyre tĂ« brishtĂ« lĂ«viznin si flluska uji dhe sa herĂ« qĂ« dallga i prekte si njĂ« shpatĂ«...”
Muhamet Muhjiu shkruan rreth vitit 1478 në pushtimin e Krujës:
“Ah botĂ« plot vuajtje dhe rĂ«nkime! Vaj! Thirrjet qĂ« nga krahĂ«rorĂ«t e tyre tĂ« dĂ«rrmuar arritĂ«n deri tek tavani i Saturnit. GjithsejtĂ« rreth pesĂ«mijĂ« tĂ« pafe, qĂ« ishte secili njĂ« djall nafthĂ«dhĂ«s dhe vetĂ«timlĂ«shues, u bĂ«nĂ« kĂ«shtu pre e shpatĂ«s sĂ« mprehtĂ« dhe qoke e shigjetĂ«s goditĂ«se. Kafkat e kĂ«tyre do tĂ« jenĂ« pĂ«r shumĂ« vjet ushqim pĂ«r shpezĂ«t e kĂ«tyre viseve. NĂ« kĂ«tĂ« mĂ«nyrĂ« u arrit fitorja; thyerja e tĂ« pafeve dhe shfarosja e armiqve. Turma e luftĂ«tarĂ«ve u kĂ«naq dhe u gĂ«zua me plaçkĂ« tĂ« shumĂ«llojshme dhe tĂ« panumĂ«rt. Ata qĂ« mbetĂ«n nga armiku, gratĂ« dhe fĂ«mijĂ«t, i vunĂ« nĂ« pranga poshtĂ«ruese tĂ« robĂ«rimit dhe i lidhen me zinxhirĂ«t e mjerimit. Pastaj do tĂ« fillojĂ« shkatĂ«rrimi i kishave, ndĂ«rtimi i medreseve, ndalimi i kambanave dhe prishja e ligjeve...”
Tërë këto travaje i ka hequr populli ynë. Ishim trashëgimtarët e Ilirëve, me troje që nga Danubi e deri pranë brigjeve të Peloponezit, historia u tregua e ashpër, kaluan shumë pushtues njeri me i egër se tjetri në këto troje. Aq shumë e mizorisht na vranë për të na shfarosur, sa popullsia erdhi gjithnjë duke u rrudhur e duke u zhdukur deri sa mbetëm në një pëllëmbë tokë në brigjet e Adriatikut. Këto janë të vërteta që nuk mund ti harrojmë. Konjukturat e sotme, marrëdhëniet e mira dhe paqësore, dëshira për mirëkuptim me të tjerët, qofshin dhe partnerë strategjikë, nuk duhet të na pengojë apo ndalojë që ta shkruajmë historinë ashtu siç ka ndodhur, se në fund të fundit është histori, është dinjitet dhe identitet, është mësim për të mbijetuar si komb dhe për të fituar atë çfarë e kemi humbur në histori, bashkimin kombëtar.

NĂ« librin “Kronikat e Tursun Beut”, vijnĂ« dĂ«shmi tĂ« panjohura nga kronikani i Sulltan Mehmetit II, pushtuesit tĂ« KostandinopojĂ«s, Ballkanit dhe ShqipĂ«risĂ«. KĂ«tu mĂ« poshtĂ« janĂ« tĂ« plotĂ« kapitujt pĂ«r ShqipĂ«rinĂ«, si shfaqet areali shqiptar nĂ« sytĂ« e shkrimtarit turk, shĂ«rbĂ«torit dhe udhĂ«pĂ«rshkruesit besnik tĂ« Sulltanit, Tursun Beu, ku pĂ«rveç luftĂ«s, erotika dhe simbolizmi seksual Ă«shtĂ« nĂ«nteksti pas çdo pushtimi dhe nĂ«nshtrimi tĂ« vendeve, popujve, mbretĂ«rve, kĂ«shtjellave dhe qyteteve.
"Fushata e sundimtarit Baba i Pushtimit nĂ« rojet etnike tĂ« ShqipĂ«risĂ«, nĂ«nshtrimi i rebelĂ«ve vendĂ«s dhe ndĂ«rtimi i fortesĂ«s sĂ« Elbasanit. NĂ« pranverĂ«n e vitit tetĂ«qind e shtatĂ«dhjetĂ« (1466), kur nĂ« mes tĂ« kuvendit tĂ« lĂ«ndinĂ«s lauresha psalter me zĂ« melodioz vargun: “E vĂ«shtro nĂ« gjurmĂ«t e mĂ«shirĂ«s sĂ« Zotit, si Ai i jep jetĂ« tokĂ«s sĂ« vdekur (Kurani 30:50)”, pas shpalljes sĂ« nisjes sĂ« luftĂ«s kundĂ«r ShqipĂ«risĂ«, çdo gazi ngjeshi me dĂ«shirĂ« shpatĂ«n. Flamujt-emblema tĂ« pushtimit – u vunĂ« nĂ« lĂ«vizje nga Edreneja. Kur tendat e fushimit tĂ« Sulltanit shtrinĂ« hijen e tyre mbi fushĂ«n e qytetit tĂ« Manastirit, aty rendĂ«n nga tĂ« gjitha anĂ«t luftĂ«tarĂ«t – tĂ« prirĂ« prej fitores – pĂ«r t’iu bashkuar ushtrisĂ« perandorake, si ca lumenj tĂ« mĂ«dhenj qĂ« lĂ«shohen nĂ« det dhe, si dallgĂ«t e detit qĂ« venĂ« e pĂ«rplasen, u derdhĂ«n mbi ShqipĂ«ri. Aradhe tĂ« tilla secila me njĂ« mijĂ« luftĂ«tarĂ«. Ku secili nga kĂ«ta guximtarĂ«, sa njĂ« mijĂ« heronj vlen. Kasneci i gjendjes bĂ«ri tĂ« mbĂ«rrijĂ« nĂ« veshĂ«t e mĂ«katarĂ«ve tĂ« pafe jehona e kĂ«rcĂ«nimit:
 “O milingona! Futuni nĂ«pĂ«r shtĂ«pi qĂ« tĂ« mos ju shkelĂ« Solomoni me trupat e tij!”
TĂ« pafetĂ« e mallkuar mbetĂ«n tĂ« hutuar e tĂ« çoroditur nga njoftimi i llahtarshĂ«m i kĂ«tij sulmi tĂ« afĂ«rt dhe vajtĂ«n u strehuan nĂ«pĂ«r malet e rrĂ«pira e luginat e thella, duke bllokuar shtigjet. BĂ«nĂ« gjithĂ« ç ‘munden pĂ«r t’u mbrojtur dhe kĂ«shtu dĂ«shmuan tĂ«rĂ« kryeneçësinĂ« e tyre pĂ«r tĂ« rezistuar, duke kĂ«mbĂ«ngulur nĂ« prapĂ«sinĂ« e tyre mĂ« tĂ« skajshme. Por luftĂ«tarĂ«t e Sulltanit, tĂ« nxitur prej mendimit tĂ« shpĂ«rblesĂ«s hyjnore tĂ« luftĂ«s sĂ« shenjtĂ«, si dhe tĂ« shpresĂ«s pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« plaçkĂ« tĂ« madhe, pĂ«rparuan nĂ« tĂ« atillĂ« mĂ«nyrĂ« sa qĂ« çdo mal i pakapĂ«rcyeshĂ«m dhe çdo luginĂ« e thellĂ« u dukej rrafshinĂ« e lehtĂ« “ku nuk do tĂ« mund tĂ« shihje as ultĂ«sirĂ«, as lartĂ«si (Kurani20:107)”.
Me ndihmĂ«n e Zotit, mĂ« tĂ« Lartit pushtuan çdo strehĂ« qĂ« mĂ«synĂ« dhe grabitĂ«n e plaçkitĂ«n kaq shumĂ« pasuri tĂ« frymore e jofrymore, saqĂ« djelmosha me tipare engjĂ«llore dhe vasha me pamje hyrish, qĂ« vlenin tre a katĂ«r mijĂ« aspra, krijesa tĂ« kĂ«ndshme me tipare tĂ« tilla qĂ« mjaft qĂ« t’i shihje nĂ« fytyrĂ« qĂ« tĂ« tĂ« ikte mendja, shiteshin veç pĂ«r vetĂ«m tre apo katĂ«rqind aspra. TĂ« tilla hyri qĂ« kushdo qĂ« i sheh nĂ« tendĂ« kujton se Ă«shtĂ« pĂ«rnjĂ«mend nĂ« ParajsĂ«. T’i shihje kur mbi gjoksin tim dergjej, do besoje se nĂ« njĂ« trup dy shpirtra qenĂ«. Te tillĂ« djelmosha qĂ«, pĂ«r atĂ« Zot, nĂ« thonĂ« Se ka dhe mĂ« tĂ« bukur, gĂ«njeshtra thonĂ«. Veç kĂ«saj, buaj me lĂ«kurĂ« “nĂ« ngjyrĂ« tĂ« verdhĂ« tĂ« ndezur qĂ« kĂ«naq shikimin (Kurani 2:69)” mund t’i blije pĂ«r tri a katĂ«r aspra, ndĂ«rsa edhe pĂ«r mĂ« pak se dy aspra shitej njĂ« dash pĂ«rçor i kopesĂ« qĂ« Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« gati pĂ«r t’iu flijuar Zotit.
Çdo çadĂ«r ishte e mbushur pĂ«rplot me plaçkĂ« tĂ« rrĂ«mbyer. AtĂ«herĂ« u dha urdhri tĂ« shtroheshin nĂ« bindje ata harbutĂ« tĂ« pafe. PĂ«r kĂ«tĂ« arsye, nĂ« çdo vendqĂ«ndrim sillnin para Sovranit fitimtar meshkujt e lidhur me zinxhirĂ« qĂ« luftĂ«tarĂ«t guximtarĂ« e tĂ« shkathĂ«t tĂ« islamit me njĂ« tĂ« rĂ«nĂ« tĂ« shpatĂ«s, – fap-fap – i ekzekutonin. I bĂ«nĂ« kĂ«shtu ata njerĂ«z qĂ« aq tĂ« etur e tĂ« dĂ«shiruar qenĂ« pas vdekjes, tĂ« shijonin verĂ«n e rrĂ«nimit qĂ« derdhej prej shpatĂ«s sĂ« shndritshme. Pati ndalesa ku u shkuan nĂ« shpatĂ« deri nĂ« tre mijĂ«, katĂ«r mijĂ«, shtatĂ« mijĂ« nga tĂ« pafetĂ«. Prej kufomave tĂ« shumta, lugina tĂ« thella tanimĂ« ngjasoni si tĂ« ishin kodra.
Prej gjakut tĂ« derdhur, rrafshina tĂ« gjera tani ngjasonin si Amudarja (Xhejhun: Oksusi i lashtĂ«, qĂ« bashkĂ« me Sirdarjen formonin TransoksianĂ«n, territor qĂ« sot pĂ«rkon pjesĂ«risht me Uzebkistanin.Aludohet pĂ«r ujĂ«rat e bollshme tĂ« kĂ«tij lumi) qĂ« rridhte. Pas tĂ«rĂ« kĂ«tij shkatĂ«rrimi, u mor vendimi i mĂ«poshtĂ«m: nĂ« fushĂ«n e Jundit qĂ« Ă«shtĂ« kĂ«rthiza e atij vendi, do tĂ« ndĂ«rtohej njĂ« fortesĂ« e pathyeshme. Sakaq mĂ«kĂ«mbĂ«sit fisnikĂ«, hodhĂ«n themelet e njĂ« fortese tĂ« qĂ«ndrueshme katĂ«rkĂ«ndĂ«she, siç qenĂ« urdhĂ«ruar, dhe brenda njĂ« kohe tĂ« shkurtĂ«r e kryen ndĂ«rtimin. KatĂ«rkĂ«ndĂ«shi nĂ« Ă«shtĂ« thĂ«nĂ« tĂ« jetĂ« me ogurzeza formĂ«, s’ka dyshim se do tĂ« ketĂ« qene e tillĂ« pĂ«r tĂ« pafetĂ«. NĂ« pastĂ« diçka qĂ« tĂ« pĂ«rqaset me yllin e Shahut te gjithĂ«sisĂ«, s’ ka dyshim se kjo Ă«shtĂ« mĂ« e mbara e formave. NjĂ« kĂ«shtjellĂ« qĂ« s’mund te dallohet prej reve, kullĂ« e saj Ă«shtĂ« mur a re e zezĂ«?
Ai vend ishte i rrethuar nga tĂ« gjitha anĂ«t me male tĂ« pakalueshme e gryka, por tĂ« pafetĂ« qĂ« jetonin nĂ« ato lartĂ«si s’bĂ«nin dot pa fushĂ«n ku rrjedh uji i bollshĂ«m dhe ku tokat e bukĂ«s janĂ« pjellore e tĂ« pasura. MeqĂ« mes njerĂ«zve u pĂ«rhap fjala dhe zuri vend bindja se ishte njĂ« tokĂ« pjellore, aty u dynd nga tĂ« katĂ«r anĂ«t ku ndodhej popullsia islame. Emrin ia vunĂ« Elbasan, qĂ« i pĂ«rshtatej natyrĂ«s sĂ« tij (Ă‹shtĂ« fjala pĂ«r njĂ« lojĂ« tĂ« mundshme fjalĂ«sh mes emrit tĂ« fortesĂ«s dhe shprehjes “el basan”, qĂ« mund tĂ« pĂ«rkthehet me shprehjen “tĂ« vĂ«sh dorĂ«n nĂ« zjarr”. Ende sot ai vendi Ă«shtĂ« kaq i lulĂ«zuar saqĂ« tĂ« kujton gjurmĂ« e njĂ« udhĂ«timi nĂ« ShtĂ«pinĂ« e ParajsĂ«s dhe vazhdon akoma tĂ« rritet. U dyfishoftĂ« rritja e tij! Pasi u krye ndĂ«rtimi i fortesĂ«s, Sulltani emĂ«roi njĂ« komandant me nam dhe la aty roja tĂ« pĂ«rkushtuar gjer nĂ« vdekje. Ajo iu bashkĂ«ngjit sanxhakut tĂ« Ohrit dhe iu besua sanxhakbeut tĂ« tij. AtĂ«herĂ« sulltan Mehmeti u kthye fitimtar e triumfues nĂ« Edrene, kryeqytet i Sulltanatit." 
Në shtypin shqiptar gjejmë fakte historike që tregojnë masakrat e gjenocidin e hordhive turko-osmane mbi shqiptarët: Pinjolli i fisit të Kelmendit, Gjergj Pjetri, udhëhoqi kryengritjen e të krishterëve kundër Perandorisë Osmane në territorin e sotëm të Serbisë. Për ta ndëshkuar kryeneçësinë e tij, pushtuesit turq bënë hakmarrje të tmerrshme kundër shqiptarëve ortodoks vranë mijëra shqiptarë të ritit bizantin, me 952 kafka të tyre ndërtuan Çele-Kullën, në Nish.
Ndërsa prijësi serb, Millosh Obrenoviqi, një fshatar i pagdhendur, që u pasurua në kohën e Turqisë, u lidh me turqit dhe ua ofroi kokën e Gjergj Pjetrit, për ta qetësuar zemërimin e Perandorisë Osmane. Millosh Obrenoviqi vrau në pabesi pinjollin e fisit të Kelmendit, kokën e të cilit ua dorëzoi turqve. Shqiptarët sot do të ishin popullsia e kombi me rreth 50 milion banorë, sa kombet më të mëdha të Europës. Por në pesë shekuj histori të tilla vrastare, llogaritën miliona shqiptare të masakruar, popullsia arbërore që ishte më e madhja në Ballkan prej këtij gjenocidit shfarosës u katandis që të zvogëlohej tragjikisht, edhe popullsi edhe si troje, e të dilte e fundit nga zgjedha e egër e turko-osmanëve.
MĂ« poshtĂ« po sjellim njĂ« kronologji ngjarjesh gjatĂ« viteve 1385-1912 tĂ« rezistencĂ«s shqiptare kundĂ«r pushtuesve turq nga libri “Studime dhe tekste historike” i albanologut tĂ« shquar italian Prof. At Zef Valentini, Plejad, TiranĂ« 2010, f.129-136:

1423, Shqiptarët e Moresë çohen në kryengritje kundër turqëve.
1432, kryengritja antiturke e udhëhequr nga Topi Golemi.
1434, kryengritja antiturke e udhehëqur nga Gjergj Arianiti.
1443-1468, epopeja e Gjergj Kastriotit në luftërat antiturke.
1481, pas vdekjes së Sulltan Mehmetit II mbarë Arbëria ngrihet në kryengritje.
1488, kryengritja e udhëhequr nga Gjon Kastrioti, djali i Gjergj Kastrioti.
1497, kryengritje antuturke me ndihmën e Venedikut.
1536, shqiptarët çohen në kryengritje të ndihmuar nga Papa, Venediku e Perandori.
1570-1571, kryengritja shqiptare kundër turqve në prag të shpërthimit të betejës së
Lepantos. Ibrahim Begolli, sundimtari i Pejës çohet peshë kundra turqve.
1580, kryengritje antiturke. Shqiptarët shkojnë edhe në ndihmë të Princit Mihail të
Rumanisë.
1593-1596, kryengritje të mëdha antiturke në Shqipëri.
1596, kryengritja antiturke e himariotëve.
1611-1624, Kelmendasit ngrihen në kryengritje antiturke.
1668, kryengritje e madhe antiturke në Kosovë.
1699, Ulqini, Tivari e Kelmendi çohen në luftë kundra turqve. Shekulli XVIII, Shqipëria
është një vatër kryengritjesh të pandërprera
1737, ushtria austriake hyn në Kosovë, popullsia shqiptare çohet në luftë kundra turqve.
1740-1830, kryengritje të pandërprera antiturke nga shqiptarët.
1786, Mahmut Bushatlliu thyen ushtrinë turke të nisur kundër tij.
1833, kryengritje në Shqipërinë e Jugut dhe të Veriut kundra reformave të Tanzimatit.
1835-1836, kryengritja e shkodranëve dhe malësorëve kundër sundimtarit turk, Osman
Pasha.
1837, kryengritje antiturke në Shqipërinë e Jugut e udhëhequr nga Ali Bej Frakulla.
1839, kryengritje shqiptarëve në Prizren që e detyrojnë sundimtarin turk, Ismet Pashën
të largohet.
1843, kryengritje shqiptare në Shkup, Prishtinë e Tetovë.
1845, kryengritje shqiptare në Gjakovë.
1846, kryengritje në Shqipërinë e Jugut, sidomos në Berat e Gjirokastër.
1849, kryengritja antiturke e malësorëve. 1852, Malësorët çohen përsëri në kryengritje.
1864, Banorët e Gjakovës çohen peshë kundër reformave të shpalluna nga Sulltani.
1870, Një Batalion elite me shqiptarë në krah të Caresësh Ruse, kundër Perandorisë
Osmane.
1874, kryengritja e Kurveleshit, Labërisë dhe Çamërisë.
1875, Dibra çohet peshë e rrënon kalanë turke të vendit.
1893, kryengritje e shqiptarëve kundër turqve.
1903, Gjakova çohet peshë kundra turqve. Vrasja e konsullit rus në Mitrovicë.
1904, lëvizje për pavarësi në Shqipërinë e Jugut.
1909, kryengritja kundër turqve të rinj.
1911, kryengritja e malësorëve në Shqipërinë e Veriut.
1912, kryengritja e PĂ«rgjithshme nĂ« KosovĂ«. KryengritĂ«s shqiptarĂ« tĂ« varur prej 
 pushtuesve turko-osmanĂ« 

Varja e shqiptarëve të Kosovës nga turqit para pavarësisë.
                                             Shitja e grave shqiptare si skllave nga turqit

11 August 2015

Pjellëkombasit Spahiu, Matoshi e të tjerë.../ nga Kolec Traboini


PJELLĂ‹KOMBASIT
-Nexhmedin Spahiu, Halil Matoshi e do pjellës kombesh të tjerë -

Nga Kolec TRABOINI

E pafrytshme do tĂ« qe çdo pĂ«rpjekje  pĂ«r ti mbushur mendjen ndonjĂ« artikullshkruesi se nuk ka kurrfarĂ« zbulese nĂ« teorizimet e tyre se prej njĂ« kombi na u krijuakan edhe kombe tĂ« tjerĂ« si nĂ« lojĂ«n e kungulleshĂ«s qĂ« “kam njĂ« komb dhe e ndaj nĂ« dy pjese, pse dy, po sa , tre”  e kĂ«shtu me radhĂ«. Kjo pĂ«r faktin se kĂ«tu kemi tĂ« bĂ«jmĂ« me njerĂ«z qĂ« e kanĂ« marrĂ« seriozisht kĂ«tĂ« punĂ«n e pjelljes sĂ« kombeve nĂ« laboratorin e tyre krijues. Po nuk janĂ« dhe aq t
Ă« vjetra kĂ«to histori me pĂ«shtjellime kombesh, sepse edhe para njĂ« shekulli, kur kishin dy vjet pavarĂ«si, u bĂ« njĂ« komplot nga njĂ« agjent ushtarak i Stambollit me origjinĂ« nga Grebeneja,  pĂ«r ta na bashkuar sĂ«rish me sulltanĂ«t, sepse mendja e tij e çartur na konsideronte njĂ« komb turk.  

Mjerisht krijuesi i teorisë famëkeqe të kombit kosovar, Nexhmedin Spahiu, analist e mësimdhënës nga Mitrovica, këto kohë në rrjetat sociale po del nga loja si intelektual e zbret të flas si një i zakonshëm që grindet në një kafene rruge tek i drejtohet publicistit Fahri Xharra në Gjakovë:"...kujt i referohesh kur thua "Kombi i ardhmërisë, Kombi Kosovar? Përzierje me kënd?." Për të qenë komb mjafton të kesh shtetin tënd, nuk është e thënë të përzihesh me askënd. Kombi kosovar është monoetnik, përbehet vetëm nga pjesëtaret e etnisë shqiptare, përfshi edhe idiotët dhe zagarët si ti.".
Le te shohim cilĂ«t janĂ« disa nga titujt e veprave tĂ« analistit Nexhmedin Spahiu para se tĂ« japim dy mendime mbi nulitetin historik tĂ« ideve tĂ« tij: "Drejt Kombit Kosovar", MitrovicĂ«, 2004.,"Kombi nĂ« Inkubator", Prishtine, 2010, "FoshnjĂ«ria e Kombit Kosovar", PrishtinĂ«, 2014. PĂ«r çdo shqiptar atdhetar kĂ«ta tituj janĂ« iritues, me ti shti dreqnit do tĂ« thoshnim, e nuk mund tĂ« mos shoqĂ«rohen nga njĂ« ironi si reflektim i absurditetit qĂ« pĂ«rcjellin. KĂ«sisoj pra, nĂ« kĂ«tĂ« turr tĂ« pjellakombĂ«sve  mund tĂ« vazhdohet tĂ« dalin edhe vepra tĂ« tjera si  “Adoleshenca e Kombit Kosovar”, “Puberteti i Kombit Kosovar” “Martesa e Kombit Kosovar” “Andropauza e Kombit Kosovar” si dhe sĂ« fundmi “PleqĂ«ria e bjerramendja e Kombit Kosovar”,   sepse,  meqĂ« krahasimi Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« me jetĂ«t njerĂ«zore, kush plaket qe besa edhe rrjedh bukur mirĂ«. Po jo ama tĂ« rrjedhĂ« aq shumĂ« e aq shpejt siç po terrahupet tĂ«rĂ« kjo sajesĂ« qĂ« na kujton njĂ« vezĂ« tĂ« prishur, tĂ« cilĂ«n ngrohe sa tĂ« duash, kurrĂ« prej saj nuk do tĂ« dalĂ« ndonjĂ« zog pule me emrin Komb Kosovar. Por problemi tashmĂ« Ă«shtĂ« jo efekti i kĂ«tyre teorive qĂ« po konsiderohen pĂ«rralla me komb, por zbritja nga teoritĂ« konfuze tĂ« librave tĂ« tillĂ« nĂ« debate tĂ« njĂ« niveli tĂ« ultĂ« nĂ« rrjetat sociale, çfarĂ« tregon shumëçka  nga qerthulli ku marrakoten teoricienĂ«t e krijimit tĂ« kombeve nĂ« inkubator. Me sa duket tashmĂ« u janĂ« shkarkuar bateritĂ« e inkubatorit tĂ« sajesĂ«s komb e po merren me vulg-biseda qĂ« mĂ« shumĂ« tĂ« qorrollepsin se sa tĂ« kthjellojnĂ«. KĂ«saj i thonĂ« as mĂ« pak e as mĂ« shumĂ«, por kur pula nuk po na bĂ«n mĂ« vezĂ«,  tĂ« paktĂ«n tĂ« kĂ«naqemi me glasat.   Duke parĂ« rrethanat  e kĂ«saj sajese komb kosovar, qĂ« kundĂ«rshtohet nga çdo mendje e kthjelltĂ« shqiptare, ndoshta gjenden dhe arsye qĂ« autorĂ«t e kĂ«saj sajese ka kenĂ« humbur qetĂ«sinĂ« e tĂ« shpĂ«rthejnĂ«  si nĂ«pĂ«r zĂ«nka adoleshentĂ«sh gjaknxehtĂ«. Se vĂ«rtetĂ« ka qenĂ« tepĂ«r e lodhshme mbi njĂ« dekade tĂ« rreket njĂ« profesor pĂ«r tĂ« sajuar kombin kosovar. Kaq aventuror e kaq i pamend ky pĂ«rkushtim sepse nuk ka e nuk ka pĂ«r tĂ« pas kurrĂ« komb kosovar. U duhet thĂ«nĂ« hapur tashmĂ« se po behĂ«n anakronikĂ«: LĂ«rini kĂ«to hamendĂ«sime se periudha historike e krijimit tĂ« kombeve Ă«shtĂ« e kryer nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«. Kombi nuk krijohet si robotĂ«t nĂ« laborator. Ah po, pĂ«rpiqen tĂ« sajojnĂ« njĂ« komb islamik  tĂ« fandaksurit e Kalifatit nĂ« Irak e Siri. Po a ja vlen te imitohem kĂ«to injoranca tĂ« shoqĂ«risĂ« njerĂ«zore  qĂ« po pĂ«rgjakin popujt me kokĂ«prerje si nĂ« epokĂ«n mĂ« tĂ« errtĂ« tĂ« mesjetĂ«s. Mos vallĂ« ky Ă«shtĂ« inspirimi edhe i pjellakombĂ«sve tanĂ« nga Kosova?! Ta kthesh historinĂ« sĂ« prapthi, tĂ« nisesh e tĂ« jetosh me mendje nĂ« kohĂ«n e krijimit tĂ« kombeve Ă«shtĂ« si tĂ« marrĂ«sh Rosinantin e Cervantesit e ti biesh pash nĂ« pash KosovĂ«s e ShqipĂ«rise duke kaluar edhe nĂ«pĂ«r IliriadĂ« e MaqedoninĂ« e Shkupit. Ă‹shtĂ« mirĂ« tĂ« lihen nĂ« njĂ« anĂ« pĂ«rpjekjet alogjike, naive e destruktive, qĂ«llimkĂ«qija, qĂ« nĂ« thelb janĂ« antikombĂ«tare e rrjedhimisht antishqiptare. Ă‹shtĂ« njĂ« pĂ«rçapje absurde  qĂ« nuk i nderon, ju humbet edhe ato çfarĂ« kanĂ« fituar si autor shkrimesh.  Kjo gjithsesi mund tĂ« shtojĂ« njĂ« lloj vĂ«mendje mediatike,  por nuk Ă«shtĂ« e mirĂ« pĂ«r ta si pĂ«rçues teorish konfuze e pa taban. Pa ne si shqiptarĂ« nĂ« njĂ« komb tĂ« pĂ«rbashkĂ«t me shqiptarĂ«t e tjerĂ« nĂ« gjithĂ« Ballkanin nuk po kemi dert se po na dalin do guriçka nĂ« rrugĂ« a shkopinj nĂ«n rrotĂ«. KĂ«sisoj teoricienĂ«sh plĂ«ngprishĂ«s ka pas gjithmonĂ«, edhe tradhtar kemi pas gjithmonĂ«,  edhe njerĂ«z qĂ« punojnĂ« pĂ«r shkatĂ«rrimin e kombit shqiptare copĂ«zimin e tij  kemi pasur e vazhdojnĂ« tĂ« kemi, por kauza shqiptare ka ecur pĂ«rpara. MirĂ« Ă«shtĂ« tu thuhet qĂ« tĂ« mos i bashkohen mjerimit intelektual, shterpĂ«sisĂ«, atyre qĂ« e shesin shpirtin pĂ«r pak para tek qarqet antishqiptarĂ« tĂ« fqinjĂ«ve e qĂ« pĂ«rfaqĂ«sohet sĂ« pari nga Kapllan Resul (Buroviçi) e do tĂ« tjerĂ«. TĂ« vjen keq  kur po tollovitet mjerueshĂ«m edhe njĂ« intelektual e analist si Halil Matoshi, madje me fill tĂ« humbur edhe i nderuari Rexhep Qosja. ÇfarĂ« po ndodh me kĂ«to njerĂ«z qĂ« me teoritĂ« e tyre po sjellin aq moskuptime  e marramendje nĂ« popull, qĂ« po kĂ«rkojnĂ« tĂ« ndajnĂ« trungun shqiptar, qĂ« po kĂ«rkojnĂ« ta na tjetĂ«rsojnĂ« e te na nxjerrin krejt ndryshe nga se jemi.  A mund tĂ« thuhet se Gjermania na paska pas deri sa ra Muri i Berlinit, dy kombe.  Apo Koreja e Vietnami pĂ«r shkak tĂ« ndarjes shtetĂ«rore administrative na qenkan dy kombe. Ă‹shtĂ« absurde tĂ« mendohet. Ashtu dhe ShqipĂ«ria e Kosova. Ndaj tĂ« mos shkojnĂ« humbĂ«s kĂ«to analistĂ«. Jemi njĂ« komb e nuk mund tĂ« na ndajĂ« askush me kĂ«sisoj teorish artificiale e pa taban. Ja si e merr nĂ«n mbrojtje kĂ«tĂ« teori analisti Halil Matoshi nĂ« debatin pĂ«r çeshtjen e Kombit Kosovar:
“...Teorite e Nexhit u perkasin dijeve sociologjike dhe politike, pra pĂ«r me i rrĂ«zu ose forcu duhen argumente nga kĂ«to dije, mosni burra me albanocentrizĂ«m tĂ« shekullit 19”.  Pra sipas Halil Matoshit, tĂ« thuash se nuk mund tĂ« krijohen kombe tĂ« reja pĂ«rderisa procesi i formimit i kombit shqiptar Ă«shtĂ« kryer, do tĂ« thotĂ« sipas tij qĂ« intelektualĂ«t kombĂ«tar shqiptar notojnĂ« nĂ« albanocentrizmin e shekullit tĂ« 19.” . Kjo nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« Ă«shtĂ« njĂ« pasqyrĂ« me reflektim tĂ« mjerueshĂ«m  nĂ« çfarĂ« ujĂ«rash kanĂ« rĂ«nĂ« teoricienĂ«t e krijimit tĂ« kombit kosovar. KĂ«shilla jonĂ« pĂ«r kĂ«ta kombpjellsa, qĂ« sillen si beduinĂ«t nĂ« shkretinĂ« duke kĂ«rkuar njĂ« identitet tĂ« ri,  Ă«shtĂ« se nuk duhet tu bashkohen “MuhaxhirĂ«ve” tĂ« satirizuar nga Konica, si njerĂ«z me kujtesĂ« historike tĂ« shuar sepse mund tĂ« shkojnĂ« vĂ«rtetĂ« vulĂ«humbur si njĂ« fare intelektuali i njohur nĂ« kohĂ«n e vet, por tepĂ«r konfuz e aventuror me emrin Beqir Grebeneja. Grebeneja  udhĂ«hoqi njĂ« pĂ«rpjekje pĂ«r marrjen e pushtetit pĂ«r tĂ« kthyer sulltanĂ«t nĂ« trojet shqiptare nĂ« vitin 1914. PĂ«r kĂ«tĂ« u kap bashkĂ« me ushtarĂ«t komplotistĂ« turq. E gjykuan dhe dĂ«nuan me vdekje, por Princ Vidi e fali. Po atĂ« vit, shkoi e luftoi pĂ«r TurqinĂ« nĂ« frontin rus ku  dhe gjeti vdekjen. Por mĂ« e rĂ«ndĂ« se vdekja pĂ«r Beqirin nga Grebeneja paska qenĂ« harrimi nga populli i vet, megjithĂ«se ka edhe zĂ«ra qĂ« lodhshĂ«m pĂ«rpiqen ta glorifikojnĂ« kĂ«tĂ« agjent anadollak. E natyrshĂ«m kjo nĂ« kohĂ«n tonĂ«  kur  nuk mbeti tradhtar kombĂ«tar pa u shpallur hero. Dhe paradoksalisht kujtimin e halldupit Beqo e ruan Turqia. Prandaj kush Ă«shtĂ« shqiptar, mirĂ« Ă«shtĂ« tĂ« mos i shkojĂ« asaj udhe si Grebeneja, qĂ« nĂ« ShqipĂ«ri u shfaq si mercenar i huaj, e me ketĂ« shkak pĂ«r shqiptarĂ«t Ă«shtĂ« i shkuar e i harruar. Nderi i çdo atdhetari Ă«shtĂ« tĂ« punojĂ« pĂ«r kombin e vet, pĂ«r bashkimin e pĂ«rparimin e tij e jo tĂ« punojĂ« pĂ«r tĂ« tjerĂ«t,  jo tĂ« pĂ«rçojmĂ« ide e mendime panikndjellĂ«se e kryekreje tĂ« mos hallakatemi  si mizat pa kokĂ«.

12 gusht 2015