30 October 2014

Dëmtuesit e artit poetik nuk janë vetëm autorët mediokërr/ nga Traboini



DËMTUESIT E ARTIT POETIK NUK JANË VETËM AUTORËT MEDIOKËR...
-         - Përkitazi me shkrimin "Poezia vdiq!....Rrofshin poetët!" –

Nga KOLEC TRABOINI

Padyshim që pikënisja dhe shqetësimi që mbartet në shkrimin e Sokrat Habilaj "Poezia vdiq!....Rrofshin poetët!"  është i drejtë dhe për çfarë është trajtuar mbetem në një mendje, sepse ka mediokritete të shumta, ka gjithfarë lëtyrash që na shiten me emrin poezi dhe plot autorë mediokër që në mënyrën më skandaloze i shtojnë emrit të tyre edhe epitetin  poet apo poete. Që këtu kuptohet se krejt qëllimi është të dukurit e jo krijimi i vlerave. Thashë jam i një mendje me kritikat në shkrimin e cituar, po pikërisht tek njëmendësia qëndron dhe i gjithë problemi. Se mundet të kesh dy-tre pesë apo njëqind autorë me njëmendësinë tënde, por ata që kanë mendje tjetër janë shumë e më shumë. Mund të themi një mijë apo dhjetëmijë, por ka edhe më. Nëse keni dëgjuar në Tiranë janë mbledhur një herë në një sallë të madhe si stadium me lajtmotivin "100 mijë poetë për ndryshime".  I kishte a s’i kishte autorë seriozë sa gishtat e njërës dorë tërë ai tubim gjigant. Pyeta një herë se për kë flitet në këto 100 mijë poetë për ndryshime. Dikush më tha për poetë  nga  gjithë bota dhe se  paska një degë edhe në Shqipëri. Atëherë unë u thashë se gabim e kanë ata të botës, se "100 mijë poetë” i ka vetëm Shqipëria, sepse të gjithë shqiptarët dinë të vargëzojnë. Që kur u kanë kënduar nënat ninullat, ata janë mësuar me vargjet e matura dhe tërë jetën këngëzojnë. Pra ne kemi bejtexhinj të lindur në superprodhim. Dhe askush në botë nuk mund t’i ndalojë këta zë qyqesh që thonë jemi bilbila. Por unë nuk e shoh problemin tek ata që këngëzojnë e thurin shporta fjalësh, se ata ashtu janë mësuar e ashtu do të bëjnë tërë jetën, por diku tjetër. Pikërisht tek ajo pjesë që nuk e di pse nuk është prekur në shkrimin "Poezia vdiq!....Rrofshin poetët!". Pse pra është anashkaluar vëmendja që i kushton Media kategorisë së atyre që po t’i quash bejtexhinj i bën nder të madh. Është shkuar në analizë deri tek botimi i vargëzimeve bajate nga Shtëpitë Botuese, por nuk janë prekur asnjëra prej tyre. A mund të thotë dikush se a ka gazetë në Shqipëri që të japë një honorar për shkrimet e botuara? Nuk ka. Asnjë nuk paguan. Demokracia e pasur nuk ka këllqe të bëjë  as atë që bënte monizmi i varfër: të paguajë honorare për shkrimet.  Më thoni a ka Shtëpi Botuese që ta merr librin e shikon në një ekip ekspertësh letrarë e të thotë se, po,  këtë vëllim me poezi do ta botoj dhe ta botoj me shpenzimet e veta. Jo nuk ka. Asnjë. Kësisoj përgjegjësia e tyre     afirmimin e vlerave kombëtare në fushë të poezisë është zero me xhufkë. Kësisoj këto Shtëpi Botuese janë matrapazët e parë dhe kryesorë të antivlerave.  Po pse e heshtin pikërisht këtë procesi që është më domethënësi për përcaktimin e vlerave letrare. Të paktën  Shtëpitë Botuese do të ishin si një sitë që vargëzimet e thata e retorikat boshe t’i kalonin në një anë e nuk do t’u afronin lexuesve marrëzi të botuara në libra. Madje këtyre marrëzive  të pseudo Shtëpitë  Botuese u vënë edhe ISBN,  që surrogatot  të zënë edhe sirtarët e Bibliotekës Kombëtare e t’i ketë historia e letërsisë. Pra ka një vend ku mund t’i thuhet ndal marrëzive e ky është pikërisht sistemi i botimeve. Në kushtet kur Shtëpitë Botuese janë kthyer në shtypshkronja që mbledhin para, është e kotë t’u kërkosh kualitete letrare. Ashtu do vazhdojnë dhe poezia do të vazhdojë të përdhunohet publikisht. Veç kësaj ka edhe një hallkë tjetër që nuk e di pse është anashkaluar edhe ajo, e këto janë Media e shkruar dhe vizive. A nuk e keni vënë re se gazetat në faqet e tyre letrare po botojnë gjithë plehrat e Facebook-ut, çdo lloj marrëzie e shterpësie në cikle vargjesh. Po këto po na i mbledhin edhe nëpër botime të përmbledhura dhe aty do gjesh shoqërinë e facebook-save. Mirë u botua si u botua libri, po pse dalin ca recensa budallaqe e ngrejnë në qiell antivlerat, pse i botojnë gazetat? Apo pse duhet të dalin këta pseudo autorë Facebook-sa edhe në rubrika në Televizonin Publik, por edhe në televizione të tjera, ku madje ndonjëri a ndonjëra duhet t’u thotë edhe teleshikuesve budallaqe se çfarë na qenka poezia. Kjo është sikur të dalë një përdhunues apo pedofil të na tregojë në televizion se si kryhen përdhunimet. Në të vërtetë e njëjta gjë është po kush do t’i thotë ndal kësaj pune? Si mund t’i thuash ndal kësaj batërdie, kur tërë sistemi punon me antivlerat. Bëjnë ministër një njeri që nuk ka asnjë përvojë dhe asnjë kontribut për këtë vend e këtë popull, bëjnë deputete një të re që ka mbaruar vetëm shkollën e mesme(kujt i duhet kjo dhe a është Parlamenti një kamping për piknik rioshësh?!), kemi një Ministri Kulture që nuk mbështet artistët e shkrimtarët por kompanitë,  ta zëmë japin 200 mijë dollarë për dy net festë të dritave, kur nuk të mbështesin as për një libër me poezi, apo antologji poetike,  nuk të japin asnjë qindarkë që  të ketë një gazetë apo revistë letrare serioze në Shqipëri. Nuk e di pse shpesh po kërkohen ekzigjenca tek ata që nuk kanë pikë talenti dhe vargëzojnë e botojnë me paratë e tyre,  kur ka një shtet mediokër në pikëpamje kulturore që shpenzon paratë tona, të taksapaguesve shqiptarë,  për një festë dritash. Ne bëjmë mirë që flasim, por kur të marrim përsipër një problem ta përballojmë në tërësi pa anashkaluar dëmtuesit e vërtetë të artit në përgjithësi apo artit poetik në veçanti, qofshin këto edhe vetë  hallkat e pushtetit që kanë një përgjegjësi të madhe për përkrahjen e zhvillimin e artit e të kulturës kombëtare.

21 October 2014

Presidenti dekoron servantin e Berishës në New York- nga Kolec Traboini



HAJDAR MEHMET NISHANI DEKORON HARRY-HALIT HAJDARIN
-Të dy emër/ndrruar -

Nga Kolec TRABOINI

Një mik me njofton se ky salisti Nderi i Kombit, në origjinal nuk e ka patur as Halit as Harry por thjeshte Hajdar....na duhet të korigjojme shkrimin sepse punët e metamorfozës së hajdarëve qënkan disi të ngatrruara....është si puna e presidentit që të gjithë e njohim me llagap Mehmeti, dhe si kandidat i PPSH ashtu njihej, që hyri në politikën demokrate si Nishani pa patur asnjë lidhje me Nishanët e Gjirokastrës. Eh, sa gjëra behen Roma për Toma në Shqipëri, po me New York- un ç' patën....shkuan aq larg ti rrasin ne gjoks dekoratën me të lartë të Shqiperise Hajdarit të Dollarit... Dallgë te madhe po lëshon deti, aferim Hajdar - Mehmeti... Me nje fjale ky hajdar president i jep Harry-Hajdarit titullin "Nderi i Kombit", po nuk ja jep këtë titull  Aristidh Kolës,  as Martin Gjokës, mësuesit të gjithë kompozitorëve shqiptarë.
Lexuam se edhe artistit  shkodran Mark Kaftalli(1933-2014) nuk i është dhënë asnjë titull, anipse është konsideruar violinist virtuoz dhe një "Paganin shqiptar", autor i 750 këngëve, ndërkohë që Presidenti heq këmbët zvarrë osh-osh e shkon deri në Amerikë dhe i jep titullin "Nderi i Kombit" një farë Harry Bajraktari, që e vetmja meritë që ka është se ka hapur një gazetë dhe në rastin më të mirë e shiti shumëfish me fitim, me një fjalë e kish për biznes, ky po ka një meritë atdhetare se e ka ndërruar emrin nga Halit apo Hajdar, kush dreqin po e di, në Harry, që merret me bizneset e veta dhe dihet ka qenë promotori i  pushtetit mbrapshtan të Sali Berishës, mbështetësi më i fuqishëm i keqbëmave të tij në Diasporë. Prandaj dhe nxitojnë t’i bëjnë nderin duke e njollosur kështu titullin "Nderi i Kombit". Ky President  u kish dashtë jo të sorollatej nëpër Amerikë duke darovitur tituj ndër miqtë për kokë e për pilaf të Sali Berishës, por të nderonte së pari njerëzit që i janë përkushtuar Shqipërisë dhe kauzës shqiptare. Nëse ish për të nderuar ndonjë njeri jashtë Shqipërisë së cunguar të vitit 1913, Presidenti u kish dashtë të nderonte së pari me titullin "Nderi i Kombit" avokatin e studiuesin Aristidh Kola(1944-2000), ish presidentin e Arvanitasve në Greqi, mbrojtësin e shqiptarëve të Kosovës që realisht e kanë eliminuar duke u bërë kësisoj martir i kauzës së shqiptarëve në Ballkan,  por nuk e bën këtë as Presidenti, as ekipi i këshilltarëve të tij anipse librat e Aristidh Kolës ia shesin e ia fusin paratë xhepit.
Pse ndodh kjo me këtë president? Çfarë është ky president dhe kujt i shërben?
Harry (alias Hajdar) Bajraktari me  bajraktarin e tij  Sali Berisha

E dimë si e sollën, nga nën mënga e xhaketës së kryeministrit Berisha,  por nuk po dimë pse rrimë e vështrojmë se si ai mbron një drejtësi të korruptuar dhe se si i darovit me titujt e shtetit tarafin e miqtë. Si është e mundur të shohim me qetësi një President që bëhet pengesë për progres, që mban nën sqetull të korruptuarit në KLD dhe Drejtësi me fakte të dokumentuara publikisht? Pushteti që të delegohet në emër të popullit përdoret në emër të autokratëve, korrupsionit dhe prapësive duke sjellë kështu një shtet që nuk po funksionon në të gjitha hallkat deri atje sa të ketë jo vetëm mosbashkëpunim, por rivalitete të egra. Një President që zbret në nivelin e mediokritetit, për hakmarrje personale si të ishte një fëmijë adoleshent e refuzon dekretimin e përfaqësuesit shqiptar në Vatikan Adrian Ndrecës, sepse ky paska shkruar diku, diçka për presidentin. Po ky President a mos jeton me mendje në kohën e diktaturave, kur nuk ka qenë e mundur që mizat ta dhjesin portretin e perandorit, diktatorit apo dhe presidentit. Si pra ta kthejnë këtë shtet rrumpallë  në një shtet normal tani që sinjor doktor  Rrumpalla ka rënë prej kali dhe pret të merret me të drejtësia për krimet që ka bërë. Po cila drejtësi ta bëjë këtë? Drejtësia më e korruptuar në kontinent?  Këtu të gjithë veprojnë në kokë e në qejf të vet dhe fijet i loz ai i djeshmi, që ende mbetet gangrena e këtij vendi me presidentin si vegël qorre.
Si i bëhet pra me këtë shtet që ka në krye njerëz të papërgjegjshëm dhe i ushtrojnë funksionet e larta për të darovitur miqtë e orgjive politike? Si i bëhet,  a gjykohen këta për këto veprime që mund të konsiderohen edhe korruptive. Se unë nuk e kuptoj asesi si u peshkua ky Harry Bajraktari që dihet se është miku për kokë i Sali Berishës dhe strehëz e tij. E nëse ndodh t’i hapet dosja e bëmë-gjëmave këtij të pushtetit autokrat e të korruptuar deri në palcë, janë të shumta gjasat që diku t’u dalë emri edhe atyre që e kanë ndihmuar të rrijë në pushtet një regjim absurd që pati marrëzinë të bëjë edhe krime mbi popullin duke vrarë njerëz të pafajshëm.
A është ky sistemi që kemi ngritur së prapthi i aftë të ndalojë keqpërdorimin e funksioneve që mbajnë shtetarët e lartë, madje pa kurrfarë merite. Po nëse papritur një ditë kreu i shtetit rrjedh nga trutë (siç  dha simptoma  në një  fjalim të një Viti të Ri më 31 dhjetor 2012, “Uroj autostradat të jenë plot me  kamionë. Qiellin, plot me  avionë. Detin plot me anije. Rrugët plot me makina...,si të ishte në një skeç estrade.) Gjithë bota e ka problem si të pakësojë kamionët e makinat që sjellin kancer për qytetarët, presidenti ynë uronte për më shumë. Pra uronte të shtoheshin vdekjet mesa dukej.   Si do të bëhet pra, a kemi mekanizma për ta ndaluar kësisoj njerëzish me mendje të ngushte e plot me alogjizma, a kemi mundësi të parandalojmë të keqen për ta larguar atë e për të sjellë një njeri më të përkushtuar e të denjë si atdhetar, e kryesorja të përgjegjshëm?! Sepse vërtet po na lodhin marrëzitë e këtyre që konsiderohen të mëdhenj, por që janë në defiçensë në kulturë e dije. Si i bëhet pra?!
Si i bëhet për të nderuar heronjtë e martirët e vërtetë të këtij kombi që kanë mbetur si jetimë me shkakun e thjeshtë  se kemi pasur nje president që erdhi e iku si faqezi, një president  si kukull vitrine. Por një kukull me mustaqe ama, për t’ia pasur zili edhe presidentët e  Amerikës Latine.

22 tetor 2014

14 October 2014

Autochthonou- jemi ne token tone/ nga K.Traboini


AUTOCHTHONOU
- Jemi në tokën tonë-

nga  KOLEC TRABOINI

Eshte si eshte kjo ngjarje ne stadiumin e Beogradit per analistet e veprimtarive sportive, ...por per ne, 14 tetori 2014 mbetet nje ngjarje e madhe per shqiptaret ne te gjithe boten. Kur serbet ndaluan te futen edhe mizat nga Shqiperia,Kosove, Maqedonia, mali i Zi, e treveta e tjera autoktone shqiptare, dhe jo me njerez, jo e jo, Shqiponja u zbriti nga qielli. Andej nga nuk e prisnin. Ne flamur Ismail Qemali me Is Buletinin krenar me shqiponjen e tokat shqiptare. Eshte nje akt i madherishem e jo i thjeshte sic mund te duket ne aparence. Eshte nje akt moral historik. Dinjitet historik. Shqiptaret nuk e kane me frike Serbine...madje as e pyesin me nese ekziston Serbia kjo hije e keqe e mesjetes se vet me Llazaret e Car Dushanet e shpellave te Azise. Serbia me padurimin e saj, me dhunen e saj, egersine e saj, megallomanine e saj, mendjengushtesie e saj qe fryn ere myk sllavomanie, ne kete dite eshte mundur moralisht dhe publikisht faqe mbare Europes. Shqiptaret tanime jane me shume se sa serbet. Po vime ne nje spirale historike, sikur ne fillimin e shekullit 19 ne Ballkan e zoteruar nga Osmanet kishte 1.5 milion serbe, ndersa shqiptaret 2.5 milion, greket edhe me te paket se serbet...( statistika nga tefteret e osmaneve) pra shqiptaret ishin me te shumte se shtetet e popujt e tjere ne Ballkan, ...dhe sot shqiptaret jane shume, kane dy shtete, kane potenciale dhe kane kurajon te sfidojne ne te gjitha fushat....A mos se shpejti do te kemi squlljen e Serbise e mbylljen e nje kapitulli te turpshem kur bente qenin e Rusise ne trojet shqiptare. Mendoni pak...mund te jene vrare 1 por e mundshmja 2 milione shqiptare gjate nje shekulli nga Serbia e krimit dhe e gjenocidit e ne prap te mbijetuar jemi, dhe prap te forte, e jo me si dikur. Koha e tmerrit ka marr fund! Koha tani punon per ne. Zoti i bekofte shqiptaret e mendjen e paçin te kthjellet per forcen qe kane dhe te ardhmen qe i pret.
 
14 tetor 2014

Ne qender te kuadrit flamuri shqiptar simbol bashkimi qe zbriti ne qiellin e Beogradit me 14 tetor 2014.


 Në blogun Traboini esé mund të lexoni:

Kriza e artistit dhe supërkriza e kulturës-Traboini Presidenti Wilson- ëngjëlli mbrojtës i Shqipërisë -Traboini
Dy kryeministra ma vodhën Mitingun- Traboini
Kinostudio- në vend të ullinjëve mbollën beton- Traboini
Kadare-një mal drite që nuk i shpëton hijes së vet-Traboini
Seks për një vend pune - nga Kolec Traboini  
Punë kulturash - nga Tirana në Prishtinë - nga Kolec Traboini 
Shkodrania aktore e parë e Turqisë- nga Kolec Trab...  

(K)urbanistika, kanabisi dhe lumturia e popullit...- nga K.Traboini
Fejton me shufra  ari - nga Kolec Traboini
Dallandyshe pa qiell- nga Kolec Traboini  

"E vërteta"... e pavërtetë e prof. Emil Lafe - nga...

Zhvillimi letërsisë shqipe në Mal të Zi- nga Rrok Gjolaj
Akademia e mykur e Tiranës- nga Kolec Traboini 
Kështu vret vetëm mafia - nga Kolec Traboini
Një spot që ministrit mund ti kushtojë postin- nga..
Aristidh Kola - një libër i ri i Kolec Traboinit
Disidenti i heshtur Zef Zorba - nga Kolec Traboini...
 Lazarati në tym - shteti në delir- nga Kolec Trabo.
 Zeusit i lajkatohen të gjithë- nga Traboini
Big Show me Canabis Sativa- nga Kolec Traboini
Njerka shkon në ballo- nga Kolec Traboini
Vasil Josif Pani- ne krye të oborrit të shqiptariz...
Stina e mjekrrave të hajthshme - nga Kolec Traboin...
Edgar Allan Poe - më së fundi i kthehet vendlindje...
Kur shpresa s’është veçse një kurvë...- nga Kolec ...
Atë Martin Gjoka kompozitor e mësues i madh - nga ...
Dekorimi politik i Kol Idromenos- nga Kolec Traboi...
Dhjetë vjet thirrje për bustin e Ded Gjo Lulit- ng...
Prejardhja e Hotit dhe Flamuri i Deçiqit - nga Kol...
Requiem i Verdit në vjeshtën politike të Tiranës- ...
Epika blu e Edison Gjergos- nga Kolec Traboini
Ardhacaket e Ballkanit Sofie-Safete Juka
Boston- një shekull përballë greqizimit

Udhë e mbarë, o Sizif

KATËR INTERVISTA NGA KOLEC TRABOINI

07 October 2014

Faik Ballanca- liriku i prozës

Ne blogun tone mund te lexoni:

Kriza e artistit dhe supërkriza e kulturës-Traboini
Presidenti Wilson- ëngjëlli mbrojtës i Shqipërisë -Traboini
Dy kryeministra ma vodhën Mitingun- Traboini
Kinostudio- në vend të ullinjëve mbollën beton- Traboini
Kadare-një mal drite që nuk i shpëton hijes së vet-Traboini
Seks për një vend pune - nga Kolec Traboini  
Punë kulturash - nga Tirana në Prishtinë - nga Kolec Traboini 
Shkodrania aktore e parë e Turqisë- nga Kolec Trab...  
Fejton me shufra  ari - nga Kolec Traboini
Dallandyshe pa qiell- nga Kolec Traboini  

"E vërteta"... e pavërtetë e prof. Emil Lafe - nga...

Zhvillimi letërsisë shqipe në Mal të Zi- nga Rrok Gjolaj
Akademia e mykur e Tiranës- nga Kolec Traboini 
Kështu vret vetëm mafia - nga Kolec Traboini
Një spot që ministrit mund ti kushtojë postin- nga..
Aristidh Kola - një libër i ri i Kolec Traboinit
Disidenti i heshtur Zef Zorba - nga Kolec Traboini...
 Lazarati në tym - shteti në delir- nga Kolec Trabo.
 Zeusit i lajkatohen të gjithë- nga Traboini
Big Show me Canabis Sativa- nga Kolec Traboini
Njerka shkon në ballo- nga Kolec Traboini
Vasil Josif Pani- ne krye të oborrit të shqiptariz...
Stina e mjekrrave të hajthshme - nga Kolec Traboin...
Edgar Allan Poe - më së fundi i kthehet vendlindje...
Kur shpresa s’është veçse një kurvë...- nga Kolec ...
Atë Martin Gjoka kompozitor e mësues i madh - nga ...
Dekorimi politik i Kol Idromenos- nga Kolec Traboi...
Dhjetë vjet thirrje për bustin e Ded Gjo Lulit- ng...
Prejardhja e Hotit dhe Flamuri i Deçiqit - nga Kol...
Requiem i Verdit në vjeshtën politike të Tiranës- ...
Epika blu e Edison Gjergos- nga Kolec Traboini
Ardhacaket e Ballkanit Sofie-Safete Juka
Boston- një shekull përballë greqizimit

Udhë e mbarë, o Sizif

KATËR INTERVISTA NGA KOLEC TRABOINI

05 October 2014

Poetika e Dritëro Agollit- nga Kolec Traboini

POETIKA E DRITËRO AGOLLIT

Nga Kolec TRABOINI

Poetika si dimensioni më i madh i krijimtarisë së Dritëro Agollit është e mirënjohur tashmë, është pjesë e traditës, ajo ka në tërësi tendencen ose prirjen e frymës popullore, jo vetëm në tematikë por edhe subjekte e strukturë. Ajo është zgjedhja e tij si autor, ashtu si dhe Fishta bëri zgjedhjen e vet si në sistemin metrik por edhe frymën e vargjeve,  anipse e njihte me rrënjë poezinë moderne europiane. Gjithësesi zgjedhjet e autorëve duhet të respektohen ato mbeten pjesë e synimeve dhe talentit të tyre. Çdo autor preferon ato forma e struktura poetike, ato metoda që i japim më shumë mundësi të shprehen artistikisht e ku mund të japin maksimumin e vet. Kulmin poetik në këtë lloj mënyre klasike, gërshetuar me një frymë popullore, në shprehjen e individualitetit të vet poetik e ka arritur Esenini i cili për shkak të gjenialitetit nuk mund të tejkalohej prandaj dhe shumë autorë  janë përpjekur të ndjekin rrugë të tjera me prirje për ta reformuar poezinë duke gjetur mënyra të reja në strukturimin e krijimeve te veta. Ndonjëherë edhe me tendenca formaliste deri në absurd. Vetë Majakovski ishte një reformist me futurizmin e tij në pjesën para revolucionit bolshevik, por më pas ngeci në një mënyrë pllakateske e qëllime populiste, sa arriti ti kthejë krijimet e tij në shfaqje për shtresat e gjëra që ishin larg elitave poetike, ndikimi i tij do të vinte deri tek ne me skematizmin e letërsisë së partishme.
Gjithësesi poezia e Dritëro Agollit konsiderohet pjesë e letërsisë moderne shqiptare, ajo mbetet po ashtu në frymën e vargun tradicional e klasik të rilindësve e nuk shkon shumë larg prej tyre ndaj dhe kuptohet popullariteti i tij në shtresat e gjëra me një nivel mesatar të kulturës. Sot jetojmë në kohën e post modernizmit dhe as që mund të kërkohet që një autor si Dritëro Agolli të krahasohet apo të përqafojë këtë mënyrë të konceptimeve poetike. Ai përfaqëson një kohë të caktuar kur letërsia shqipe ani pse arriti një modernizim të saj me Migjenin,  mbeti në një ngecje të gjatë afro gjysmë shekulli si haraç i një sistemi të ngurtë dhe mbytës. Në vitet ‘60  të shekullit të kaluar pati një tendencë dhe një vërshim të strukturave poetike të ndryshme ndër autorët e rinj,  por gjithë frikë se fare lehtë mund të akuzoheshe si formalist e të persekutoheshe.
 Mendoj se Dritëro Agolli si autor nuk duhet denigruar si përfaqësuesi autoritar i letërsisë së realizmit socialist, sepse krijimtaria e tij nuk është e gjitha e nënshtruar ideologjikisht, por njëkohësisht as nuk duhet glorifikuar. Një soj mendimi me pretendime estetike por pa taban, shprehet kësisoj: “Vepra letrare e Dritëro Agollit krijoi traditën e re të letërsisë shqiptare.”. Ky soj thënësi  mesa duket as që i shkon mendja se letërsia jonë  ende sot e kësaj dite nuk po e arrin nivelin e gjeniut tonë të letrave, Migjeni, që e modernizoi letërsinë dhe e çliroi atë prej skemave të ngurta klasike.  Migjeni me guxim  të pakrahasueshëm në botën e letrave shqipe preku deri në inde shoqërinë, arti i tij hyri në çdo skutë të shpirtrave njerëzore ndaj u reziston të gjitha kohëve dhe mbetet ende i pakalueshëm.
Vërtetë poezia nuk mund të matet me parametra ideologjike pa e dëmtuar e dënuar atë,  por as me populizmin nuk matet e as vlerësohet, apo me tej me frymën e tendencën e saj pop folk.
Në rastin e Dritëro Agollit kemi të bëjmë me një autor me një krijimtari të gjerë, por jo një gjeni siç e përmendin këtë fjalë vend e pavend ca njerëz që shkruajnë, por nuk kanë vështrim të plotë e as njohje të thellë të fenomeneve letrare në vend e në botë. Gjeniu krijues e lëviz përpara dhe e reformon artin duke hapur shtigje e mundësi të reja. Ndër ne ky nder i takon Migjenit e askujt tjetër. Dimensionin lirikës shqipe e zgjeroi dhe e thelloi Frederik Rreshpja. Autorë të tjerë shprehin vetveten dhe e pasurojnë letërsinë me individualitete por reformatorë që krijojnë shkolla apo  tradita të reja letrare në poezi ende nuk kemi.
Nëse flasim për mangësitë e dëmet në pozicionin politik si udhëheqës i Real-Soc-it të këtij autori apo dhe të autorëve të brezit të tij, është një çështje tjetër dhe nuk ka pse t’i hyjmë kësaj teme sepse prioriteti i diskutimeve tona është arti në shërbim të humanizmit. Si krijues ne flasim për poezinë e Dritëro Agollit, ndërsa idetë e autorit në jetën e përditshme janë çështje të tij. Për politikën e tij si kuadër në shërbim të sistemit të mbyllur monist le të flasin e shkruajnë të tjerë që nuk kanë as dhuntinë e as ndjesinë të merren me artin poetik.
Në thelb të mendimit mbi krijimtarinë e këtij autori  me individualitet të fuqishëm do të thosha se në aspektin e vlerave, në shumëçka,  poetika e mund politikën e Dritëro Agollit,  jo vetëm në jetë,  por edhe atje  ku gjen shfaqje në vargje.

© Kolec  Traboini
6 tetor 2014