19 January 2014

Nënë Terezën e rrëzoi nata në Mitrovicë- nga Kolec Traboini



NĂ‹NĂ‹ TEREZĂ‹N E RRĂ‹ZOI NATA NĂ‹ MITROVICĂ‹

 
Nga Kolec TRABOINI
 

Nuk duhet tĂ« na qetĂ«sojĂ« fakti se vetĂ« ndjehemi atdhetar dhe ardhmĂ«ria e Atdheut bash pĂ«r kĂ«tĂ« shkak na qĂ«nka  e sigurueme. Duhet me ditĂ« shumĂ« gjana para se me ardhĂ« tek vetja a pĂ«rndryshe tĂ« nisim tek vetja pĂ«r tĂ« dalĂ« tek tĂ« tjerĂ«t.
SĂ« pari duhet me ditĂ« çka ndodh edhe tek fqinji nĂ« oborrin tjetĂ«r. NĂ« rrugicĂ«n tĂ«nde, nĂ« qytetin tĂ«nd por edhe nĂ« mbarĂ« trojet shqiptare por edhe kudo ku ka bashkombas e pse jo edhe nĂ« botĂ«. Duhet me e ditĂ« se pĂ«rqark si komb kemi miq e armiq. Duhet me e ditĂ« se edhe nĂ«se flemĂ«  ne, ata kurrĂ« nuk vĂ«nĂ« gjumĂ« nĂ« sy.  Duhet me e ditĂ« se ferrat e shkurret e mjekrrat pĂ«rditĂ« po na  shtohen. Duhet me e ditĂ« se jo vetĂ«m nĂ« ShqipĂ«ri KosovĂ« apo Macedoni do shqiptar po mjekĂ«rrzohen, jo ma shum nĂ« fytyrĂ« se sa nĂ« mendje.  Duhet me e ditĂ« se edhe shtĂ«pisĂ« sĂ« KulturĂ«s nĂ« Obiliq i kanĂ« vu emrin Sulltan Murati,  Ă§ka e di gjithkush kush ka qĂ«nĂ« Sulltan Murati tĂ« cilin e ka vra njĂ« arbĂ«ror me emrin Millosh Kopili( rrejnĂ« ata qĂ« thonĂ« ka qĂ«nĂ« serb e jo arbĂ«ror), tash pra armiku lartĂ«sohet dhe trimi harrohet.
Duhet me e ditë se shumë djem shqiptarë nga Kosova e Maqedonia kanë shkuar në lufte për ideale terroristë të kokave të fandaksura në Siri, dhe duhet me e ditë mirë se nuk janë pak. Duhet me e ditë se do lapërdhare përditë po lehin nëpër faqet e internetit duke na i sharë heronjtë kombëtar pa bërë dallim që nga Skënderbeu e deri tek Ded Gjo Luli, e duke na i shpallur si heronj tradhtarët e kombit ta zëmë si Esat Pash Toptani apo nipi i tij i vetshpallur mbret.
Duhet me e ditë se shpesh këtyre mendjeve të mykura, këtyre pra po u lihet herë pas here vend edhe në Media, në Shqipëri, në Kosovë por lëvrijne lirshëm edhe në Maqedoni.
Duhet me e ditĂ« fort mirĂ« ajo çfarĂ« ka kĂ«to ditĂ« nĂ« MitrovicĂ« tĂ« KosovĂ«s.  Shtatorja e NĂ«nĂ« TerezĂ«s nĂ« ag tĂ« mĂ«ngjezit tĂ« 19 janarit u gjet e pĂ«rmbysur....e rrĂ«zoi nata....ajo natĂ« e zezĂ« qĂ« ka zĂ«nĂ« vend nĂ« shpirtin e muhaxhirĂ«ve siç i cilĂ«son Faik Konica kallĂ«pin e ayre, qĂ« erdhĂ«n nĂ« ShqipĂ«ri si mercenarĂ« tĂ« Otomaneve e tanimĂ« vetquhen shqiptarĂ«, por kurrgjĂ« shqiptare nuk kanĂ«.
Duhet me i ditë të gjitha këto.
Kryekrejet duhet me e ditĂ« se prej erĂ«rave orjentale, fanatike, ekstremiste qĂ« po na fryjnĂ« prej Stambolli e mĂ« pĂ«rtej e  kemi mullarin kombtar shumĂ« tĂ« thatĂ« e veç pak duhet, njĂ« kunj shkrepse e vogĂ«l pĂ«r me i vue flakĂ«n. A ka kush me e shue atĂ« zjarr mbasandej apo tĂ« digjemi e pĂ«rvĂ«lohemi si komb. E pse? Sepse sot po i anashkalojmĂ« rreziqet qĂ« mund tĂ« na sjellĂ« nata e errĂ«simi i mendjes. SyçelĂ«sia Ă«shtĂ« njĂ« tipar qĂ« asesi nuk duhet nĂ«nvleftĂ«suar, ajo tregon sa na dhemb e sa e duam kĂ«tĂ« popull e kĂ«tĂ« vend e sa punojmĂ« pĂ«r ardhmĂ«rinĂ« e tij.
Nuk na shpĂ«ton fakti qĂ« gjitha kĂ«to bĂ«jmĂ« sikur nuk ekzistojnĂ« apo i dijmĂ«, i quajmĂ« gjĂ«ra pa rĂ«ndĂ«si,  i vĂ«mĂ« nĂ« njĂ« qoshe tĂ« mendjes pĂ«r ti harruar pastaj, sepse gjoja  gjithçka nĂ« faqe tĂ« botĂ«s shqiptare na qĂ«nka e mirĂ« e bukur. Se ja, nata na a rrĂ«zoi NĂ«nĂ« TerezĂ«n nĂ« MitrovicĂ« tĂ« KosovĂ«s. Po nuk Ă«shtĂ« hera e parĂ« qĂ« cĂ«nohet NĂ«nĂ« Tereza. Edhe nĂ« TiranĂ« njĂ« matrahul me makinĂ«n e tij i ra ndesh shtatores sĂ« NĂ«nĂ« TerezĂ«s nĂ« TiranĂ«  vite mĂ« parĂ«, por u kalua nĂ« heshtje si “aksident”.  Se edhe atĂ«herĂ« ishtĂ« natĂ«. E do gjĂ«ra ndodhin nĂ« errĂ«sirĂ«, bash atĂ«here  kur dalin e lodrojnĂ« bijt e qoftĂ«largut.
Duhet tĂ« dime pra, se ka gjĂ«ra pĂ«r tĂ« cilat jo vetĂ«m nuk duhet tĂ« bĂ«jmĂ« sikur nuk i dimĂ«, por ti dimĂ«  mirĂ« e kryekreje asesi ti harrojmĂ«.

07 January 2014

Atë Martin Gjoka kompozitor e mësues i madh - nga Kolec Traboini


ATĂ‹  MARTIN GJOKA - KOMPOZITOR E MĂ‹SUES I MADH I PLEJADES SĂ‹ MUZIKANTĂ‹VE SHQIPTARĂ‹

Nga KOLEC TRABOINI

Kam parĂ« nĂ« lulishten para VllezĂ«rve FrashĂ«ri nĂ« qĂ«ndĂ«r tĂ« TiranĂ«s qĂ« "kuq e zinjtĂ«" e politikĂ«s kishin vĂ«nĂ« ca tabela me fotot e 101 personaliteteve tĂ« shekullit nĂ« kuadĂ«r tĂ« 101 vjetorit tĂ« shtetit shqiptar e thashĂ« mos shoh mes tyre portretin e Martin GjokĂ«s, kompozitorit themelues tĂ« muzikĂ«s sinfonike dhe i operes sĂ« parĂ« shqiptare, si dhe mĂ«sues i plejadĂ«s sĂ« muzikantĂ«ve shqiptarĂ« qĂ« dominuan gjysĂ«m shekullin qĂ« shkoi dhe bene histori. Por jo nuk e pashĂ«. Kish gjetur dikushi edhe ndonjĂ« emĂ«r pak tĂ« njohur, diku andej nga nahija vet, por Martin GjokĂ«n jo.  A thua se nuk merr vesh fare njeriu politik nga muzika apo se nuk e di se nĂ« kulturat kombĂ«tare, kombet lavdĂ«rohen mĂ« sĂ« shumti pĂ«r poetĂ«t dhe muzikantĂ«t e vet para se atyre qĂ« kanĂ« kĂ«nduar me dyfek e jo se dyfeku nuk ka bĂ«rĂ« punĂ« pĂ«r kombin, por forca e shpirtit gjithmonĂ« e mbizotĂ«ron forcĂ«n fizike dhe Ă«shtĂ« mĂ« jetĂ«gjatĂ« nĂ« histori. Por edhe ngre supet tek shoh se si i bĂ«jmĂ« punĂ«t kĂ«tu nĂ« ShqipĂ«rinĂ« tonĂ«. E vetmevete mĂ« lind pyetja: Pse nuk e bĂ«jnĂ« kĂ«tĂ« muzikant tĂ« madh Nderi i Kombit.  Apo e kanĂ« bĂ«rĂ« e unĂ« nuk e di!!!
Eh kjo botë e marrë ku jetojmë - nuk njeh as vetveten.
Po le tĂ« themi dy fjalĂ« kush Ă«shtĂ« Martin Gjoka? I lindur 20 prill 1890 nĂ« Tivar, qytet shqiptar nĂ« breg tĂ« detit, sot nĂ« Mal tĂ« Zi me emĂ«r tĂ« ndrruar, bir i kapitenit tĂ« portit Filip Gjoka, nĂ« moshĂ«n 15 vjeçare e çojnĂ« nĂ« shkollĂ«n e Françeskaneve nĂ« ShkodĂ«r ku drejtor ishte AtĂ« Gjergj Fishta. Martini 18 vjeçar u dĂ«rgua nĂ« qytetin e Moxartit Salzburg tĂ« AustrisĂ« ku studioj filosofi e teologji, por pasioni i tij pĂ«r muzikĂ«n e shty qe tĂ« ndiqte edhe mĂ«simet muzikore nĂ« Institutin e Profesorit me famĂ« Hartman. Kthehet nĂ« ShkodĂ«r pak para shpalljes sĂ« PavarĂ«sisĂ« dhe jep mĂ«sime nĂ« Kolegjin e Fretenve. NĂ« 1922 krijon orkestren "Illyricum" me tĂ« cilĂ«n do tĂ« fitonte konkursin kombĂ«tar muzikor nĂ« vitin 1930.  AtĂ« Martin Gjoka jepte koncerte nĂ«pĂ«r shoqĂ«ritĂ« kulturore tĂ« ShkodrĂ«s, shumĂ« tĂ« zhvilluara nĂ« atĂ« kohĂ«.
Krijoj në zhanre të ndryshme muzikore, polifonike dhe korale, krijoj opera dhe simfoni si dhe një numër këngësh epike dhe lirike. Martin Gjoka hapi i pari shtegun e artit muzikor shqiptar, krijuesit i të parës simfoni shqiptare "Dy lule mbi vorr të Skanderbegut" (1919) si dhe krijuesi i operas shqiptare "Juda Makabe" me libret të Gjergj Fishtës kompozuar në vitin 1917. Falë punës së Atë Martin Gjokës dhe muzikantëve të tjerë natyrisht Shkodra u bë qëndra më e rëndësishme e jetës muzikore në Shqipëri dhe djepi ku kanë lindur talente të mëdha.
Muzikologu dhe studiuesi i apasionuar i historisĂ« sĂ« muzikĂ«s shqiptare Tonin Zadeja, nĂ« njĂ« jetĂ«shkresĂ« tĂ« shkurtĂ«r  tĂ« At Martin GjokĂ«s shkuan: “JanĂ« kuptimplotĂ«,  dhe njĂ« vlerĂ«sim i madh i punĂ«s sĂ« tij, fjalĂ«t qĂ« Bajram Curri  i drejtoi atij  kur, nĂ« krye tĂ« orkestrĂ«s frymore, shkoi pĂ«r ta urue me 1924:  “ Ky peshqesh( asht fjala pĂ«r njĂ« sasi tĂ« hollash- T.Z.)  asht pĂ«r kalamajt dhe pĂ«r Ju, uratĂ«. Vazhdoni tĂ« punoni pa u lodhun pĂ«r idealin kombĂ«tar e pĂ«rparimin e vendit”.”
Për 50 vjet është thënë se opera e parë është krijuar në vitin 1958, por e verteta është ndryshe. Madje shumë prej pjesëve muzikore apo këngëve të Martin Gjokës se ndaluar, kanë arrit të futën në repertore pa emrin e tij.
At Martin Gjoka edhe pse vdiq në moshën 50-të vjeçare nga nje atak në zemër, në moshën më prodhimtare për një kompozitor, na ka lënë një pasuri të madhe muzikore në të gjitha gjinitë.
Simfonia “Dy lule mbi vorr tĂ« SkandĂ«rbegut” Ă«shtĂ« ekzekutuar nga Orkestra e Operas nĂ«n drejtimin e Eno Koços nĂ« vitin 1986  i cili e vlerĂ«son: “At Martin Gjoka, mund tĂ« thuhet me plot zĂ«, Ă«shtĂ« krijuesi i njĂ« gjuhe muzikore specifike shqiptare e cila  rrezatoi tek mjaft kompozitorĂ« shkodranĂ« qĂ«, tĂ« gjithĂ« e dimĂ«, kanĂ« qĂ«nĂ« nĂ« pararojĂ« tĂ« artit muzikor shqiptar” .
NjĂ« punĂ« pasionante pĂ«r nxjerrjen nĂ« dritĂ« tĂ« veprĂ«s sĂ« kĂ«tij kompozitori tĂ« madh ka bĂ«rĂ« me librin e vet Robert Prennushi, ku krahas shkrimeve  mbi jetĂ«n e veprĂ«n e AtĂ« Martin Gjoka OFM janĂ« botuar edhe partiturat “Album pĂ«r harmonium  pĂ«r 24 copa” e tjerĂ« pjesĂ« muzikore.
E kemi "takue" tĂ« madhin At M. Gjoka, tek filmi "SkĂ«nderbeu",  ku kompozitori Çesk Zadeja, shfrytĂ«zon me mjeshtri temĂ«n e kĂ«ngĂ«s sĂ« Martin GjokĂ«s  e mbĂ«shtetur kjo nĂ« njĂ« motiv tĂ« vjetĂ«r tĂ« kĂ«ngĂ«ve malĂ«sore.
Motivi i huazuar i filmin “SkĂ«nderbeu” nuk Ă«shtĂ« vĂ«shtirĂ« tĂ« dallohet. Ă‹shtĂ« marrĂ« nga kĂ«nga "Kenkan mbushun malet me borĂ«" por Martin Gjoka ishte i ndaluar , thjeshtĂ« se qe prift ndaj atĂ«herĂ« u tha se Ă«shtĂ« shfrytĂ«zuar njĂ« kĂ«ngĂ« popullore, vetĂ«m e vetĂ«m qĂ« tĂ« mos dilte emri i mĂ« tĂ« madhit muzikant shqiptar, ai qĂ« hapi shtigjet e artit muzikor klasik nĂ« ShqipĂ«ri, ai qĂ« mĂ«soi nĂ« shkollĂ« e ngjalli pasionin pĂ«r muzikĂ«n tek plejada e muzikantĂ«ve tĂ« mĂ«vonshĂ«m si Çesk Zadej, Tish Daija, Tonin Harapi, Simon Gjoni, Abdulla Grimci, PjetĂ«r Dungu, Gjon Kapidani e tjerĂ«.
GjithĂ«sesi muzika e filmit “SkĂ«nderbeu” Ă«shtĂ« vertetĂ« njĂ« mrekulli nĂ« tĂ« cilĂ«n kanĂ« shkrirĂ« talentin e tyre dy artistĂ« tĂ« mĂ«dhej mĂ«sues e nxenĂ«s: At Martin Gjoka e Çesk Zadeja.

6 janar 2014

Ne kete link keni nje vidiomontazh me sinfonin e Ate Martin Gjokes OFM"Dy lule mbi vorr te Skanderbegut" kompozuar ne 1919.


Nuk jemi kombi i Bibles...- nga Kolec Traboini

Christ carrying the Cross - Pieter Bruegel the Elder, 1564/ Pieter Bruegel the Elder (1525 -1569)
NUK JEMI KOMBI I BIBLĂ‹S...

Nga KOLEC TRABOINI

Kisha me thënë se vertetë nuk jemi djaj por edhe shënjtorë nuk jemi.
Në karrshillëk të Europës, ma saktë tulipanëve hollandezë, nga disa po shkruhet me mburrje se ne jemi kombi i Biblës dhe turp për Europën që n
uk na afron. Që nuk na do Europa e dimë por duhet të dimë edhe anën tjetër të medaljes, prandaj të mos fryhen shumë disa oratorë gazetash e interneti, se kësisoj po na kujtoni kukurisjet e gjelit të detit në prag të vitit të ri pa e ditur se çfarë e pret.
Të thuash Kombi i Biblës është tjetër, përqafues të parë të Krishtërimit - tjetër gjë gjithashtu. Thjeshtë janë dy gjëra të ndryshme. Nëse ne do të ishim kombi i Biblës atëhere i bie që të jemi ne mohuesit e Krishtit e Krishtërimit që në zanafillë. Gjë të vertetë në këtë sene nuk ka.
Së pari kur jetonte Krishti nuk kishte kombe. Kishte popuj. Ne as si popull nuk jemi populli i Biblës . Populli i Biblës edhe sot e kësaj dite jeton në Judaizmin e vet e jo me Krishtërimin. Ne jemi popull që e kemi përqafuar Krishtërimin ndër të parët, por njëkohsisht e kemi braktisur më shumicë nën pushtuesit osmanë nën dhunë ose në psikologjinë e interesve ekonomike dhe mjerisht, anipse tashme në liri, aty-këtu jemi ende me mendje gjysmë anadollake. Asnjë fjalë mburravece nuk na e lehtëson gjëndjen e nuk besoj se ngjallim zilinë e popujve të tjerë sa i përket prosperitetit. Ne duhet të punojmë e jo të mburremi e justifikohemi, sepse në fund të fundit nuk kemi asnjë alibi për gjëndjen mjerane ku ndodhemi. Kombet që përpiqen të shuajnë urinë e vet me lavdi gazetash tregojnë se janë në gjendje çoroditur e mjerane të Zulullandit konician edhe pas një shekulli që kanë ardhur në mvehtësi, por, nuk kanë ardhur në kthjelltësi të mëndjes së pari, ata që shqiptarët i kanë zgjedhur, për të zezën e vet, si udhëheqtarë. Në vuajtje historike mund të jemi biblik, por nuk jemi kombi i Biblës dhe s'ka pse na ndjek pas si fat i zi hija e rendë e Kalvarit.

7 janar 2014


NEXT --------> DEKORIMI POLITIK I KOL IDROMENOS:
http://traboini1.blogspot.com/2013/12/dekorimi-politik-i-kol-idromenos-nga.html

01 January 2014

Rumiu - Poeti që Riza Lahi donte aq shumë


RUMIU - POETI QĂ‹ RIZA LAHI DONTE AQ SHUMĂ‹

Nga KOLEC TRABOINI


NĂ« ditĂ«n e parĂ« tĂ« vitit 2014 e pĂ«rcollĂ«m pĂ«r nĂ« banesĂ«n e fundit mikun tonĂ« tĂ« paharruar, shkrimtarin Riza Lahi. Isha me Pandeli Koçin, Kujtim Dashin, Roland Lushin, Bujar Ferhatin e Mustafa Tukaj qĂ« kishte ardh nga Shkodra . BashkĂ« me familjarĂ«t, miq e tĂ« afĂ«rt kishin ardhur edhe pilotĂ«t, ata shqiponja tĂ« qiellit nĂ« respekt tĂ« kolegut tĂ« tyre, kishin ardhur pĂ«rfaqesues tĂ« komunitetit rom pĂ«r tĂ« cilĂ«t  Riza Lahi shkroi sa e sa herĂ« duke i pĂ«rkrahur nĂ« shtypin e TiranĂ«s, por mjerisht nuk na zunĂ« sytĂ« shkrimtarĂ« tĂ« tjerĂ« tĂ« TiranĂ«s nĂ« mes tĂ« masĂ«s sĂ« madhe tĂ« njerĂ«zve qĂ« i bĂ«nĂ« nderimet Rizait tonĂ« nĂ« varrezen e TufinĂ«s. A thue se komuniteti i shkrimtarĂ«ve shqiptarĂ« Ă«shtĂ« shkatrruar plotĂ«sisht jo vetem materialisht por edhe moralisht dhe gĂ«lojne veç si  klane qĂ« ndajnĂ« çmime sipas tarafit e marrin donacione prej instucioneve shtetrore. Mjerisht pĂ«r asgjĂ« tjetĂ«r nuk i ke.
E pra Riza Lahi nuk linte promovim libri pa vajtur, veçmas tĂ« autorĂ«ve tĂ« rinj, apo tĂ« tjerĂ« anipse sillnin nĂ« promovime nĂ« sallĂ«n e MinistrisĂ« sĂ« KulturĂ«s a gjetkĂ«, naivitete a rapsodi. E kĂ«tĂ« Rizai e bĂ«nte se kishte respekt pĂ«r njeriun, thoshte se kĂ«shtu kemi filluar tĂ« gjithĂ«. Ai ishte si njĂ« diell, i cili, qĂ« kur lind e perĂ«ndon rrezaton. Kishte shpirtin e butĂ« Riza Lahi, ishte dashamirĂ«s, i respektonte tĂ« gjithĂ«. Po ku ishin sot ata tĂ« cilĂ«t i nderoi e pĂ«r tĂ« cilĂ«t foli fjalĂ« dashamirĂ«se e inkurajuese Riza Lahi?! PĂ«r turp tĂ« tyre nuk i pamĂ«. 
E dimĂ« qĂ« miku ynĂ«  Riza Lahi nuk i pĂ«rkiste klaneve ndaj nuk ju gjend njĂ« sallĂ« e ndonjĂ« institucioni kulturor ta nderonin publikisht siç bĂ«nĂ« thirrje shkrimtarĂ«t e diasporĂ«s nga Amerika, e kjo nuk ndodhi sepse Riza Lahi  i pĂ«rkiste tĂ« drejtĂ«s, fitimit tĂ« meritave me djersĂ« e mundim prej krijuesi. A nuk ndodhi kĂ«sisoj edhe me tĂ« palodhurin e tĂ« devotshmin shkrimtarin çam Bedri Myftari para disa muajve. Ja ku jemi pĂ«rsĂ«ri.
Mjerisht sot, ashtu si edhe nĂ« tĂ« djeshmen nĂ« ShqipĂ«ri, edhe homazhet e tĂ« shuemve shkrimtarĂ«,  institucionet shtetrore  i klasifikojnĂ« sipas klaneve tĂ« politikĂ«s.
Na ruaj zot po të vdes ndonjë këshilltar zyrtaruc axhami, për nder arm - do të ngrihet në këmbë shteti.
Po pĂ«rcjellim poezinĂ« e Rumiut  "Kur tĂ« vdes",  poeti qĂ« aq shumĂ« e donte Riza Lahi, tĂ« cilin e  kishte pĂ«rkthyer nĂ« shqip dhe e kishte gati librin e plotĂ« pĂ«r botim, e  qĂ« aq shumĂ« i shkon kĂ«tij momenti kur pĂ«rcjellim mikun tonĂ«  shkrimtar nĂ« botĂ«n e Amshimit.

1 janar 2014


RUMIU
KUR TE VDES

Kur të vdes
kur qefini im të dalë në portë
mos mendoni se kam ikur
nga kjo botë.

Mos nxirrni ndonjë lot
mos qani , mos t'ju vijë keq.
Në ndonjë greminë monstrash
nuk kam rënë e nuk po heq.

Kur ju të shihni
trupi tim të ngurosur
mos vajtoni ikjen time.
nuk po iki, po mbërrij
në dashurinë e pasosur.

Kur t'më lini
brenda në varr
mos më thoni lamtumirë.
Mbani mend se varri është
për parajsën pranë
veç një kurtinë.

Ju veç më shihni
tek zbres në varr.
Tani shikoni kur të ngrihem.
Çfarë ndodh në fund
kur Dielli perëndon
e HĂ«na bie?

Kjo duket fund
si diell që shuhet
në të vërtetë është agim.
Kur varri mbyllet
e brenda tij të jeni ju
pikërisht atëherë shpirti çlirohet.

Keni parë ndonjëherë
farën në tokë të bjerë
jet' e re me të a nuk mbin?
Nëse kjo farë quhet njeri
çfarë mendoni se do lindë?

Keni parë ndonjëherë
një kovë në pus të bjerë
e plot sërish të ngjitet lart?
Pse të qajmë për shpirtin
kur si Jozefi del prej pusit,
ai do shfaqet prapë.

Kur për herë të fundit
do mbyllësh gojën, o njeri
fjala jote edhe shpirti
i takojnë asaj bote
me hapësira pakufi.

Shqipëroi: Kolec Traboini

VIDIO: ----> http://youtu.be/ywZ7BLrCtTk