25 March 2013

NJE TAKIM EKOLOGJIK



NJE TAKIM EKOLOGJIK

Kur po shihja gazetat në sheshin "Willson" vura re se një njeri po më shihte, kthej kokën e dalloj ekologjistin Sazan Guri. Nuk jemi takuar kurrë veç e kam parë shpesh në intervista e panele televizive që mbron një kauzë të drejtë. Mirëpo gjithmonë më është dukur se ai ju flet njerëzve që nuk duan të dëgjojnë, si ti predikosh një kasapi mos pre qëngja sepse shkatrrimi ekologjik këtu është në sistem.
I zgjatëm dorën njëri tjetrit e meqë nuk dija çfarë ti thosha, më erdhi ndërmënd veç një shprehje:
- I nderur Sazan Guri, jemi shumë mirë me realizimin e planit 100/100 për intervista e panele televizive, kam parasysh edhe ish bashkëstudentin tim në Universitet Gëzim Tushi për sociologjinë, por përveç suksesit mediatik në terren nuk kemi kurrgjë. Kashtë e byk.
Ekologjisti as qeshi e as u vrejt por më pa me një vështrim që nuk shprehte asgjë. Mbase nuk priste ti flisja ashtu. Ishim përballë gazetave të shumta me problematika të "mëdha", ndërsa rreth e qark sheshit "Willson", kundërmonin plehrat dhe makinat e panumërta villnin tym të zi.
Kjo fotografi fakton se takimi ka ndodhur, nuk ka qënë i rremë dhe as problemi ekologjik nuk ka qënë butaforik anipse në fushatën zgjedhore ne do të dalim me parulla si jemi vendi më i pastër në botë...Jemi a s'jemi?!

Kolec Traboini
Tiranë, 22 mars 2013

21 March 2013

Kur poezia shkelet me këmbë si lulet / Traboini

KOLEC TRABOINI

KUR POEZIA SHKELET ME KEMBE SI LULET



Të paktën një ditë në vit Mediat duhej të flisnin për poezinë pikerisht me 21 mars të çdo viti që është dita e saj ndërkombëtarish e njohur. E kam fjalën për poezinë e vertetë e jo surogatot pa shije që të kujtojnë bejtexhijtë e shekullit të 18 a më përtej. Ta zëmë si ndodh që në librari nuk i pranojnë librat me poezi. E akoma më tej si ndodh që poezia nuk shitet. E megjithatë e kërkoj Sadri Ahmetin nëpër librari e nuk e gjej. Kërkoj Frederik  Rreshpën e nuk e gjej. Viktor Qurku askund. E rri e mendoj pse...e po vetes i përgjigjem:
Nuk i blejnë poetët as të "mëdhej" e as të "vegjël" qofshin,  me shkakun se ka një lukuni vargjeshkruesish të cilët mendojnë e se mund të shkruajnë poezi pa lexuar asnjë rrjesht.
Sikur vetëm këta që bëhen ndoshta 5 mije vetë në Shqiperi e Diasporë të blenin një libër të një autori serioz, poezia nuk do të binte në tokë e nuk do të shitej nga bukinistët në trotuarët a bordurët e parkut “Rinia”. Këta soj shkruesish që duhej të ishin kontigjenti i parë blerësish nuk duan tia dinë fare se poezia nuk të vjen në prëhër ashtu kot, se poezia është një kërkim e mundim e për më tepër përjetim emocional e jo indiferencë për çfarë ndodh rreth teje. Por ata e kanë zgjidhur rrugën, shkruajnë pa fund, e gjithshfarë soj naivitetesh pa kripë edhe duke e ditur se në të vertetë janë të destinuar të harrohen, botojnë pa ju dridhur qërpiku se ka edhe plot botues që miklohen prej parave të shkarrashkruesve. Duhet thënë se kjo kategori kanë mendimin  se me para bëhësh gjithçka në Shqipëri. Këta soj i kanë gjetur lidhjet me Televizionet madje depërtojnë edhe tek  TV Publik, bëjnë  zhurmë mediatike , darovisin ndonjë pseudokritik teveqel  për ti laskandruar në gazeta. Këta harrojnë apo bëjnë sikur harrojnë që kushdo që ka pasion poezinë para se të shkrujë duhet të lexojë, duhet të kuptojë e shkallë shkallë të nis të ndjej se pa përjetim emocional nuk mund të krijosh asgjë me vlerë. Eshtë si puna e polenit apo dhe aromës së luleve....kur themi lule pa aromë pësojmë një ndjesi thatësire e boshëllëku.
Nuk i duam ato lule sado të bukura në ngjyrë qofshin dhe i konsiderojmë thjeshtë si lule për varreza. Dhe tjetra, kur flitet për poezinë duhet folur me fjalë të thjeshta, ai që është i madh në poezi është mendimi, ndjenja, dhe figuracioni...e jo bubullima e fjalëve që rrëzohen si gjethe në vjeshtë.
  Për poezinë mund të flitet shumë e pafund se problemet e krijmtarisë janë të mëdha në këtë vënd ku arti shihet si handikap social, por lakonizmi duhet të jetë jo vetëm një mënyrë shprehje kur shkruhet poezia, por edhe kur flitet për të, që ajo të mos u thojë pseudokritikëve e recensuesve me pagesë – ej, ku shkoni aq larg, më lodhët, unë nuk jam ajo për të cilën shkruani me aq emfazë, nuk jam tollumbace me ngjyra, që të më fluturojë  era në qiej, jam e thjeshtë si lulja e parë që del në pranverë e që mjerish shumë kush më shkel me këmbë pa dhimbje.


20 March 2013

LAPERDHARET E GAZETAVE

LAPERDHARET E GAZETAVE

Viktimizojnë për herë të  dytë një vogëlush

 

Gazeta "Shqiptarja.com" përshkruan në mënyrë përverse
masakrën mbi një vogëlush.

Ky mut shtet a ka ligje që i mbron viktimat....kjo mut media është më e poshtër se vetë përdhunuesi sepse e legjitimon përdhunimin duke e bërë publik dhe me detaje,  diçka të paimagjinueshme në çdo vend të botës veç kesaj copë province euro-anadollake me emrin Shqipëri që është katandisur si mo Zot ma keq.
Mendoj se lapërdharët e shtypit janë më përvers se vetë Monstra që e përdhunoi një fëmijë në mënyrën me mizore e për të cilën duhet ekzekutuar me ligj e pa ligj nuk ka rëndësi. Ky është mesazhi që i duhet dhënë monstrave në çdo vrimë miu ku të jenë e të mos guxojnë më të shfaqen si hiena në rruget e rrugicat tona, përqark fëmijëve tanë.
 Burgu është hak edhe për këta qelbësira  gazetarësh. Nuk është kjo liri e shtypit por legjimitet i mizorive.  Unë jam gazetar me profesion po të tillë gazetari e urrej.
 Kjo familje e këtij djali të shkretë duhet të kërkojë mbrojtje nga shteti dhe instancat ndërkombëtare sepse po e shkatrrojnë jetën e një viktime në moshë të vogël.
Çfarë faji ka ai moj zonja Anila Basha e ju gazetarët e tjerë që veç gazetare nuk jeni pa le të bëheni edhe deputet. Pika deputetllëkut tuaj. Po si mund të bëheni deputet me këte mendësi e mendjeshkurtesi?
 Sa i përket opinionin tim mbi ekipet e boset e shtypin e sotëm mund të them se jane një tufë horrash të paprinciptë, karieristë, lapangjozë partish,  që nuk kane pikë përgjegjësie e ndjenje njerëzore.
Po te isha prokuror këta kuçkarë gazetash do vija në bankën e të akuzuarve krah për krah monstrës Ardian Prrenjasit, sepse njeri e përdhunoi fëmijën fizikisht fshehur në skutën e vet të djallit e shtypi tiran i Tiranës e përdhunoi moralisht dhe e linçoi  publikisht.
Jeta e këtij djali të vogël është e masakruar edhe në saj tuaj, o monstrat e shtypit lapërdhar të Tiranës.
A ka prokurori, a ka gjykata, a ka ligje, në çfarë shoqërie mizerabël jetojmë?!
Brenda ditës që u botua shkrimi në fjalë gazetarja Elona Elezi, e përfolur si autore e shkrimit në fjalë "Përdhunimi, Manjaku:Si e bëra me 10 vjeçarin", kur ajo nuk ka shkruar asnjë rrjesht, dha dorëheqjen nga gazeta me këtë njoftim publik: “Sqarim i një rëndësie të veçantë, duke qenë se përgjatë gjithë ditës kam marrë telefonata nga njerëz të indinjuar për një shkrim të publikuar në gazetën ku punoja. PO! Quhem Elona Elezi. PO! Kam qenë gazetare e gazetës Shqiptarja.com nga 29 Janari e deri para pak orësh. JO! Nuk jam unë autorja e shkrimit, ku tregohen detaje nga përdhunimi i një 10-vjeçar-i. Nëse shkrimi do ishte shkruar nga unë, do kishte pasur sipër emrin tim. Edhe pse u përfshiva në të gjithë këtë situatë, pa pasur kurrfarë lidhje, vendosa të jap dorëheqjen. Theksoj se këtë gjë e bëra vetëm për parimet e mia, për asgjë tjetër.”
Ndërkohë kryetari i unionit të gazetarëve shqiptarë Aleksandër Çipa ka dalë në faqen e tij në facebook me një të quajtur memorandum etik në gazetari kur shtypi është bërë me të vertetë një gjiriz social. Për çfarë etike flet i nderuar koleg Aleksandër Çipa kur ka  ligje që e mbron mendimin e lirë por njëkohësisht mbron edhe jetën intime,që mbron fëmijët, që nuk i ekspozon ata sepse u prishet jeta, e ardhmja.  Anila.com e shkatrroi për herë të dytë jetën e një fëmije. Mirë sot ju do bëni një memorandum etik për ta shpëtuar kolegen nga një situatë të turbullt ku e ka future veten,  po nesër, pas një viti a pas pesë vjetësh çfarë do të bëhet me këtë fëmijë që e ka tërë skenën e mizorisë mbi të shkruar në faqet e një gazete, të përshkruar hollësisht në mënyrë poshtëruese dhe mjerisht me indentitet. Ky është një krim makabër që njerëzit e papërgjegjshëm, karieristë, lekistë, që janë të gatshëm të shkelin mbi viktima i bëjnë pa u hyrë ferr në këmbë dhe u dashka një mermorandum etik si një përpjekje gjoja për ta zbutur efektin shkatrrues që ka bërë botimi i paprecendent në gazetarinë serioze. Nuk i hidhet mutit parfum i nderuar koleg që të kemi në krye të gazetarëve shqiptarë. Gazeta Shqiptarja.com duhet të përgjigjet ligjërisht për këtë poshtrim publik që i bëri viktimës. Nëse ka gjyqe në Shqipëri, nëse ka drejtësi duhet të paguaj. A e dini si e sa paguhet në Amerikë për këto raste skandaloze të cënimit të jetës së njeriut....miliona dollarë. Apo këtu jetojmë në Kazà dhe jemi ende në kohën e Tanzimatit. Lëri memorandumet etike i nderuar kryetari i shoqatës së gazetarëve, mbro dinjitetin e gazetarisë se vertetë, principet e saj humane, dënoje aktin dhe distancohu publikisht nga kjo mizori mediatike mbi një vogëlush në emër të asaj organizate, përndryshe e mori lumi gazetarinë bashkë me ty në krye të saj sepse gazetaria nuk ka per mision shkatrrimin e njeriut, aq më tepër fëmijëve, por mbrojtjen e tyre. 


Kolec  Traboini
20 mars 2013

Megollomani gazetash.com