25 March 2013

NJE TAKIM EKOLOGJIK



NJE TAKIM EKOLOGJIK

Kur po shihja gazetat në sheshin "Willson" vura re se një njeri po më shihte, kthej kokën e dalloj ekologjistin Sazan Guri. Nuk jemi takuar kurrë veç e kam parë shpesh në intervista e panele televizive që mbron një kauzë të drejtë. Mirëpo gjithmonë më është dukur se ai ju flet njerëzve që nuk duan të dëgjojnë, si ti predikosh një kasapi mos pre qëngja sepse shkatrrimi ekologjik këtu është në sistem.
I zgjatëm dorën njëri tjetrit e meqë nuk dija çfarë ti thosha, më erdhi ndërmënd veç një shprehje:
- I nderur Sazan Guri, jemi shumë mirë me realizimin e planit 100/100 për intervista e panele televizive, kam parasysh edhe ish bashkëstudentin tim në Universitet Gëzim Tushi për sociologjinë, por përveç suksesit mediatik në terren nuk kemi kurrgjë. Kashtë e byk.
Ekologjisti as qeshi e as u vrejt por më pa me një vështrim që nuk shprehte asgjë. Mbase nuk priste ti flisja ashtu. Ishim përballë gazetave të shumta me problematika të "mëdha", ndërsa rreth e qark sheshit "Willson", kundërmonin plehrat dhe makinat e panumërta villnin tym të zi.
Kjo fotografi fakton se takimi ka ndodhur, nuk ka qënë i rremë dhe as problemi ekologjik nuk ka qënë butaforik anipse në fushatën zgjedhore ne do të dalim me parulla si jemi vendi më i pastër në botë...Jemi a s'jemi?!

Kolec Traboini
Tiranë, 22 mars 2013

21 March 2013

Kur poezia shkelet me këmbë si lulet / Traboini

KOLEC TRABOINI

KUR POEZIA SHKELET ME KEMBE SI LULET



TĂ« paktĂ«n njĂ« ditĂ« nĂ« vit Mediat duhej tĂ« flisnin pĂ«r poezinĂ« pikerisht me 21 mars tĂ« çdo viti qĂ« Ă«shtĂ« dita e saj ndĂ«rkombĂ«tarish e njohur. E kam fjalĂ«n pĂ«r poezinĂ« e vertetĂ« e jo surogatot pa shije qĂ« tĂ« kujtojnĂ« bejtexhijtĂ« e shekullit tĂ« 18 a mĂ« pĂ«rtej. Ta zĂ«mĂ« si ndodh qĂ« nĂ« librari nuk i pranojnĂ« librat me poezi. E akoma mĂ« tej si ndodh qĂ« poezia nuk shitet. E megjithatĂ« e kĂ«rkoj Sadri Ahmetin nĂ«pĂ«r librari e nuk e gjej. KĂ«rkoj Frederik  RreshpĂ«n e nuk e gjej. Viktor Qurku askund. E rri e mendoj pse...e po vetes i pĂ«rgjigjem:
Nuk i blejnĂ« poetĂ«t as tĂ« "mĂ«dhej" e as tĂ« "vegjĂ«l" qofshin,  me shkakun se ka njĂ« lukuni vargjeshkruesish tĂ« cilĂ«t mendojnĂ« e se mund tĂ« shkruajnĂ« poezi pa lexuar asnjĂ« rrjesht.
Sikur vetĂ«m kĂ«ta qĂ« bĂ«hen ndoshta 5 mije vetĂ« nĂ« Shqiperi e DiasporĂ« tĂ« blenin njĂ« libĂ«r tĂ« njĂ« autori serioz, poezia nuk do tĂ« binte nĂ« tokĂ« e nuk do tĂ« shitej nga bukinistĂ«t nĂ« trotuarĂ«t a bordurĂ«t e parkut “Rinia”. KĂ«ta soj shkruesish qĂ« duhej tĂ« ishin kontigjenti i parĂ« blerĂ«sish nuk duan tia dinĂ« fare se poezia nuk tĂ« vjen nĂ« prĂ«hĂ«r ashtu kot, se poezia Ă«shtĂ« njĂ« kĂ«rkim e mundim e pĂ«r mĂ« tepĂ«r pĂ«rjetim emocional e jo indiferencĂ« pĂ«r çfarĂ« ndodh rreth teje. Por ata e kanĂ« zgjidhur rrugĂ«n, shkruajnĂ« pa fund, e gjithshfarĂ« soj naivitetesh pa kripĂ« edhe duke e ditur se nĂ« tĂ« vertetĂ« janĂ« tĂ« destinuar tĂ« harrohen, botojnĂ« pa ju dridhur qĂ«rpiku se ka edhe plot botues qĂ« miklohen prej parave tĂ« shkarrashkruesve. Duhet thĂ«nĂ« se kjo kategori kanĂ« mendimin  se me para bĂ«hĂ«sh gjithçka nĂ« ShqipĂ«ri. KĂ«ta soj i kanĂ« gjetur lidhjet me Televizionet madje depĂ«rtojnĂ« edhe tek  TV Publik, bĂ«jnĂ«  zhurmĂ« mediatike , darovisin ndonjĂ« pseudokritik teveqel  pĂ«r ti laskandruar nĂ« gazeta. KĂ«ta harrojnĂ« apo bĂ«jnĂ« sikur harrojnĂ« qĂ« kushdo qĂ« ka pasion poezinĂ« para se tĂ« shkrujĂ« duhet tĂ« lexojĂ«, duhet tĂ« kuptojĂ« e shkallĂ« shkallĂ« tĂ« nis tĂ« ndjej se pa pĂ«rjetim emocional nuk mund tĂ« krijosh asgjĂ« me vlerĂ«. EshtĂ« si puna e polenit apo dhe aromĂ«s sĂ« luleve....kur themi lule pa aromĂ« pĂ«sojmĂ« njĂ« ndjesi thatĂ«sire e boshĂ«llĂ«ku.
Nuk i duam ato lule sado të bukura në ngjyrë qofshin dhe i konsiderojmë thjeshtë si lule për varreza. Dhe tjetra, kur flitet për poezinë duhet folur me fjalë të thjeshta, ai që është i madh në poezi është mendimi, ndjenja, dhe figuracioni...e jo bubullima e fjalëve që rrëzohen si gjethe në vjeshtë.
  PĂ«r poezinĂ« mund tĂ« flitet shumĂ« e pafund se problemet e krijmtarisĂ« janĂ« tĂ« mĂ«dha nĂ« kĂ«tĂ« vĂ«nd ku arti shihet si handikap social, por lakonizmi duhet tĂ« jetĂ« jo vetĂ«m njĂ« mĂ«nyrĂ« shprehje kur shkruhet poezia, por edhe kur flitet pĂ«r tĂ«, qĂ« ajo tĂ« mos u thojĂ« pseudokritikĂ«ve e recensuesve me pagesĂ« – ej, ku shkoni aq larg, mĂ« lodhĂ«t, unĂ« nuk jam ajo pĂ«r tĂ« cilĂ«n shkruani me aq emfazĂ«, nuk jam tollumbace me ngjyra, qĂ« tĂ« mĂ« fluturojĂ«  era nĂ« qiej, jam e thjeshtĂ« si lulja e parĂ« qĂ« del nĂ« pranverĂ« e qĂ« mjerish shumĂ« kush mĂ« shkel me kĂ«mbĂ« pa dhimbje.