27 December 2012

TAKIM ME AMBASADORIN ARVIZU - nga K.Traboini




TAKIM ME AMBASADORIN ARVIZU

NĂ« promovimin e fondacionit “Ivanaj” nga Drita Ivanaj, shqiptaro-amerikane me banim nĂ« New York,  rasti m’u dha tĂ« takoj ambasadorin amerikan Alexander Arvizu e tĂ« zhvilloj me tĂ« njĂ« bisedĂ« tĂ« shkurtĂ«r.
I thashĂ« Ambasadorit se kisha shkruar njĂ« libĂ«r “AKT NOW”- sipas idesĂ« sĂ« tij pĂ«r ndryshimin e gjendjes nĂ« ShqipĂ«ri,  pĂ«rkitazi  “ZhgĂ«njimit Ambasadorit Amerikan”, pjesĂ«risht edhe nĂ« anglisht dhe ia kisha dĂ«rguar nĂ« AmbasadĂ«.
- E kam marrĂ« –tha z. Arvizu, pastaj vazhdoi- ti qenke autori? - Dhe nisi tĂ« buzĂ«qeshte lehtĂ«.
- Shpresoj ta keni lexuar- i thashë ambasadorit.
-E kam lexuar natyrisht. Ju faleminderit për librin, por...- e ndërpreu fjalën duke me parë me një vështrim të thellë e të zgjuar...- por është pak i ashpër - dhe buzëqeshi në mënyrë kuptimplotë.
-Po, – i thashĂ«, - i ashpĂ«r Ă«shtĂ« sepse unĂ« nuk i besoj politikĂ«s dhe politikanĂ«ve tĂ« sotĂ«m, mĂ« duken jashtĂ« kohe.
Pastaj bëmë një fotografi dhe i shtrënguam duart përzemërsisht njeri-tjetrit. I thashë se ishte kënaqësi takimi me Ambasadorin e shtetit tim në shtetin tim. Edhe ai shprehu kënaqësinë e tij për këtë takim.

Kolec Traboini 29 nëntor 2012


14 December 2012

RRUGET LE TE NA ÇOJNE ANDEJ NGA E KEMI KOMBIN

 RRUGET LE TE NA ÇOJNE ANDEJ NGA E KEMI KOMBIN


Nga Kolec Traboini

Për këtë rrugë ka shumë anatema ashtu si dhe përshendetje. Shumë kush e politizon. Duke qenë se nuk i sherbej askujt e nuk më hyn në sy asnjë lloj politike veç asaj kombëtare, kalova neper këtë rrugë me ndjesinë e atdhetarit.E di që kudo vjedhin, madje edhe këtu kanë vjedhur se vjedhja është zanati i parë e më i vjetër i botës, por të paktën këtu diçka ka mbetur, diçka që i kalon kufinjtë historike dhe shkon tej e përtej jetëve njerëzore. Përtej asaj që përjeton drejtpërdrejte, mvaret se çfarë në atë moment të bashkangjitet nga nënshtresat e kujtesës.
Nëse je në idene se kjo rrugë është viktimë e çerdhe e hajnisë së madhe, nuk të pelqen... por nëse të shoqëron mendimi se një shekull kemi qënë të ndaluar - të pelqen e je vërtetë i gëzuar që ja arrite kësaj dite. Kam udhëtuar plot herë nga Tirana në Bajram Curr e Kukës në vitet 70 dhe e di se çfarë tmerri ka qënë, ndaj jam entusiast. Aq sa ç'mund ti gëzohesh apo hidhërohesh një gjysmë gotë vere... Nuk dua të motivoj as hajnitë dhe as demagogjitë e politikës por kjo rrugë është ndoshta e vetmja gjë vertetë e mirë që është bërë në 20 vjet. Rrugët le të na çojnë andej nga e kemi Kombin!

© Kolec Traboini

http://youtu.be/kwbZp-pSnsQ

01 December 2012

TOM BOJAJ - njeriu që e takon dhe nuk e harron kurrë

In Memoriam  Tom Bojaj (1967 - 2010)

TOM BOJAJ
njeriu që e takon e nuk e harron kurrë

Nga KOLEC TRABOINI

Tomë Bojaj ishte një atdhetar i madh, një djalë i Malësisë me vizionin e të ardhmes e të përparimit. I pari që hapi Televizionin shqiptar në Tuz të Malësisë me emrin TV BOIN në nëntor 2001, i cili sot shihet deri edhe tek shqiptarët e Amerikës. Rasti më ka sjellë ta takoj në vitin 2007 gjatë një vizite në Tuz kur ai më kërkoi një intervistë për Televizionin e tij. Në aq pak kohë sa ndenja me të e pyeta se çfarë e shtyti ta bëjë këtë akt, këtë veprim që unë e konsideroj tejet atdhetar. Më tha se kamera ishte pasioni e profesioni i tij dhe se e shqetësonte fakti se shqiptarët në Mal të Zi kishin vetëm një mundësi, një program të shkurtër në TV shtetëror e asgjë tjetër. E kishte filluar me shumë sakrificë. Besa, pati nga ata që e quajtën aventurë, u përpoqën ta pengonin, por Tom Bojaj ishte një malësor me vullnet të hekurt. I bindur në drejtësinë e tij ai mori përsipër çdo sakrificë. Dhe televizioni anipse me sakrifica u konsolidua. U bë pjesë e indentitetit të malësorëve, të Hotit, Grudës, Trieshit e më gjerë.
Por pikĂ«risht atĂ«herĂ«, kur ishte nĂ« kulmin e energjive tĂ« derdhura nĂ« kĂ«tĂ« mjet tĂ« ndĂ«rkomunikimit tĂ« shqiptarĂ«ve, Tom Bojaj sĂ«muret e tragjikisht ndĂ«rron jetĂ« nĂ« moshĂ«n 43 vjeçare. Ishte njĂ« dhembje e madhe. Tom Bojaj tashmĂ« qe kthyer nĂ« njĂ« figurĂ« tĂ« nderuar e tĂ« respektuar ndĂ«r shqiptarĂ«t e MalĂ«sisĂ« dhe Tuzit. Vdekja e tij sikur u preu krahĂ«t. ÇfarĂ« do tĂ« bĂ«hej me Televizionin e shqiptarĂ«ve - TV BOIN? Amanetin e shokut tĂ« jetĂ«s e mori nĂ« dorĂ« pĂ«r ta çuar mĂ« tej, e shoqja, Sandra. Tom Bojaj kish lĂ«nĂ« pas Televizionin, pasionin e jetĂ«s sĂ« tij, fĂ«mijĂ«t dhe gruan e vet. Ishte ajo qĂ« do t’i premtonte se nuk do ta lĂ«shonte e braktiste kurrĂ« qĂ«llimin e jetĂ«s sĂ« TomĂ«s sĂ« saj tĂ« dashur. Dhe ashtu bĂ«ri. Dhe sa sakrifica pĂ«rballon. E takova kĂ«tĂ« nĂ«ntor nĂ« Tuz. E ngushĂ«llova. I fola me aq respekt tĂ« meritueshĂ«m pĂ«r TomĂ«n e saj, qĂ« nuk ishte mĂ« i saj, por i tĂ« gjithĂ« shqiptarĂ«ve e jo vetĂ«m nĂ« Mal tĂ« Zi, por edhe nĂ« ShqipĂ«ri e KosovĂ«, edhe nĂ« AmerikĂ« e kudo ku jetojnĂ« shqiptarĂ«t. NjĂ« atdhetar i madh dhe dashamirĂ«s i kulturĂ«s e traditave shqiptare nuk mund tĂ« harrohet. Dhe shpreha njĂ«kohĂ«sisht pakĂ«naqĂ«sinĂ« time qĂ« njĂ« rrugĂ« e Tuzit nuk kishte emrin e tij. Ky emĂ«r, Tom Bojaj nderon çdo qytetar tĂ« Tuzit dhe tĂ« MalĂ«sisĂ«, na nderon edhe ne qĂ« fati na solli edhe pse bij tĂ« MalĂ«sisĂ« tĂ« jetojmĂ« larg vendlindjes sĂ« prindĂ«rve.
Sa herë e shoh fotografinë e tij ulur aty në zyrë, ku ka vënë në një vend të dukshëm portretin e Gjergj Kastritoti-Skenderbeut, më ringjallet në mendje ajo bisedë që bëra me Tom Bojaj një natë shtatori te vitit 2007 në Televizionin BOIN të Tuzit.
Ishte nga ata njerëz që i takon një herë e nuk i harron më kurrë

 1 dhjetor 2012

PERSHENDETJA IME PER ADEM DEMAÇIN

Photo: PERSHENDETJA IME PER ADEM DEMAÇIN

Qëndresa e tij e pashembëllt i dha kohës e brezave shqiptarë në dy anët e kufinjëve,  a thënë më saktë në katër anët e horizonteve shqiptare një shëmbëllesë që nuk vdes kurrë. Ai tashmë është një simbol, por jo vetëm simbol qëndrese e vetmohimi, por edhe një realitet i përditshëm sepse ai di të jetojë me popullin e vet e jo ta shohë atë nga nga maja e piramidave të  honxhobonxhove partiakë. 
 Ne kemi nevojë për trimëri por ne kemi nevojë po aq edhe për mënçuri, qe besa kemi nevojë për të dyja, edhe për Adem Jashara  por dhe për Adem Demaça. Ti mësosh brezave se si ta duan popullin e vet, si një objekt dashurie e adhurimi e jo një kaloshinë përfitimesh vetjake, do të thotë se je mishërimi i atdhetarit të madh. 
Dhe i tillë ishte e mbetet i madhi Adem Demçi.

Kolec Traboini
1 dhjetor 2012


PERSHENDETJA IME PER ADEM DEMAÇIN

Qëndresa e tij e pashembëllt i dha kohës e brezave shqiptarë në dy anët e kufinjëve, a thënë më saktë në katër anët e horizonteve shqiptare një shëmbëllesë që nuk vdes kurrë. Ai tashmë është një simbol, por jo vetëm simbol qëndrese e vetmohimi, por edhe një realitet i përditshëm sepse ai di të jetojë me popullin e vet e jo ta shohë atë nga nga maja e piramidave të honxhobonxhove partiakë.
Ne kemi nevojë për trimëri por ne kemi nevojë po aq edhe për mënçuri, qe besa kemi nevojë për të dyja, edhe për Adem Jashara por dhe për Adem Demaça. Ti mësosh brezave se si ta duan popullin e vet, si një objekt dashurie e adhurimi e jo një kaloshinë përfitimesh vetjake, do të thotë se je mishërimi i atdhetarit të madh.
Dhe i tillë ishte e mbetet i madhi Adem Demçi.

Kolec Traboini
1 dhjetor 2012