28 October 2012

Ambasadorët që e coptuan Shqipërinë - nga K.Traboini

Etyde shqiptare:
AMBASADORET QE E COPTUAN SHQIPERINE



KETA PLEQ MATUFER EUROPIANE E BENE SHQIPERINE COPA COPA. PO NE SHQIPTARET GJALLE JEMI. NE MOS NE - BREZAT QE DO VINE DO TA BEJNE SHQIPERINE!

 Nga KOLEC TRABOINI

Akti barbar coptimi i Shqipërisë nuk ka asnjë motiv historik. Asnjë argument. Nuk ka asnjë justifikim. Veç Kosovës, Çamërisë, Iliriadës, edhe pjesa e Malësisë që quhet Hot, Traboin, vendi i gjysh stërgjyshëve të mi, nuk ka patur kurrë në histori asnjë sllav e megjithatë ju dha sllavëve. Si mund të motivohet. Për mua këta janë një tufë
kriminelash. Pse a mos e kishin të kishin të vështirë të kuptonin këta pleq të marre se sapo të hynte serbi në këto troje shqiptare do të masakronte popullsinë për ta shkombtarizuar. A i dini çfarë krimesh janë bërë në 1913-1915 e më pas. A nuk i shihnin këta krimet. Mos ishin qorra. A thua nuk dinin as të lexonin në gazetat europiane një kronikë e tmerrshme vrastare  që përgjakte tokat shqiptare duke vrarë në mënyrë makabre gra burra, pleq e fëmijë, duke ua prerë kokat shqiptarëve.  Lexoni "Golgota shqiptare" botuar nga hebreu Leo Freundlich, në Viene në vitin 1913 ,përmbledhje me dokumenta të mbledhura nga shtypi i kohës dhe të ndjeheni jo një ditë por një javë të shokuar. Asnjë motiv nuk qëndron në këtë kasaphane mbi shqiptarët. Këta pleq matufër ambasadorë janë bashpunëtor në një krim e gjenocid të përbindshëm.
Mallkuar qofshin përjetë e ju përvëloftë shpirti në flakët e ferrit. Dhe mos kini asnjë iluzion, Europa më shumë do serbët se shqiptarët. Ai që na mbrojti më shumë në atë kohë 1913 sot është shteti më pa peshë në Europë se edhe atë e shkatrruan- perandoria Austriake.
Po të mos qe Amerika çeshtja e Kosovës do të qe e humbur përgjithmonë.
Zoti e bekoftë Shqipërinë dhe Amerikën!


*          *          *

Ajo çfarë kemi arritur është pak përpara asaj që synojmë të arrijmë. Thaçët e bënë punën e tyre e tash po ja gëzojnë të mirat "kombit kosovar" por mua kjo më duket më shumë vet-tradhti idealesh. Adem Jashari nuk u kall në flakë i rrethuar nga ushtarët serb vrastarë aty në kullën e vet me 60 rob të shtëpisë që të kemi një komb kosovar e një flamur tjetër nga ai i Skenderbeut por një Shqipëri të Bashkuar. Sot jemi pak, pak në Kosovë e pak në Shqipëri me këtë ideal, por lumturisht me këtë ideal është rinia shqiptare -margaritari i kurorës sonë, shpresa e të ardhmes, dhe ideali është si flaka, mbahet ndezur nën hi deri sa bubulaket oxhaku. E di që idealet kombëtare nuk realizohen në një ditë, por prushi duhet mbajtur ndezur me të gjitha mjetet.
Në mos sot, nesër apo pasnesër, duan apo nuk duan ata që na coptuan, Shqipëria do të bëhet. Eshtë koha e shqiptarëve!

K.Traboini 2012
— in Boston, MA.

25 October 2012

PRESHEVA - E HUAJ NE IMAZHIN E NJE PANELISTI - nga K.Traboini

PRESHEVA - E HUAJ NE IMAZHIN E  NJE PANELISTI

nga KOLEC TRABOINI
Eshtë bërë një tufëzim i çuditshëm në mediat televizive të Tiranës. Themi kështu se nga Prishtina nuk po arrijmë të shohim asnjë stacion e si rrjedhim nuk e dimë çka bëjnë e çka llomotisin ato qënie njerzore që quhen panelistë/opinionistë e që në Tiranë janë nga një dyzinë për çdo parti. Na kanë dalë edhe ca drejtues emisionesh të cilët në funksion të skemës së vet thërrasin përnatë në panele të njëjtit njerëz. Ka një përpjekje për ta thyer monotoninë televizioni  AS i cili ia ka besuar bisedat një amerikani me origjinë hungareze. Kjo është media politike televizive në të cilën kullandrisemi si nëpër kthina partish.
Në këto panele janë të përhershmit dhe paneli i një stacioni ta zëmë Klanit që e orkestron Fevziu ngjet si dy pika ujë me një panel të një stacioni tjetër  që drejton Çlirim Peka. Kjo skemë është e përgjithshme. Kompozimi i paneleve bëhet me parti, dhe vendoset ndonjë që në aparencë është i pavarur po në të vërtetë luan dhe ai fshehurazi gurët e partisë së vet. Kësisoj këto panelistë janë marioneta. Madje edhe kur janë jo pak të njohur ta zemë si  Mentor Nazarko, fijet janë të lidhura diku. Etiketimi “i pavarur”  është vetëm një maskë që hiqet ende pa nisur diskutimi që përfundon në polemika pa cak.
E zumë në gojë Mentorin  jo për hir paraqitjes si gjoja i pavarur, por të mendimeve që hedh nëpër panele ku gjëndet komod dhe i shpreh lirshëm, anipse në mënyre disi konfuze. Se ta zëmë kur po diskutohej kanditatura e Zaganjorit (që u harrua tashmë edhe si emër) për president, ky, panelisti Mentor, ngriti teorinë se nuk mund të bëhemi një shtet ku të jenë në krye vetëm gegë. Mënyra se si e tha, grimasa e fytyrës me një ton përbuzës më bëri të ndjehem vërtet keq. Kurrë nuk e kam parë shtetin me këtë sy, ani pse e vërteta fliste ndryshe. Se për  50 vjet gegnija (siç e citoi panelisti Mentor Nazarko) ishte nën thundër, nën një pushtet që e deklaronte hapur se jemi toskë dhe e kemi fituar luftën dhe na takon pushteti. Nazarko nuk e ka të vështirë të shkojë në Bibliotekën Kombëtare e të lexojë ditarët e Prenk Grudës që ka qënë dëshmitar autentik se si kanë hyrë falangat e Enver Hoxhës në qytetin e Shkodrës dhe me çfarë kënge e kanë shoqëruar vallen e tyre të fitores, jo mbi nazistët, por mbi Veriun. Pa le pastaj masakrat që u bënë në Malësi të Madhe ku djemtë vriteshin në prag të portës nga forcat e ndjekjes së komandantëve nga nahija e Nazarkos. Gjenocidin komunist ndaj gegnisë, malësorëve e katolikëve nuk po i prekim. Eshtë një kapitull i madh i përgjakur. Dhe as duam t’i ngremë si çështje për hir të sotmes e të ardhmes,  por nuk të lënë këta panelistët. Këto probleme nuk janë për t’u trajtuar  publikisht edhe në funksion të thënies se në shtëpinë e të varurit nuk kujtohet litari, por çfarë të bësh që Mentor Nazarko jo vetëm e kujton, por edhe na e tund atë litar duke na thënë me qëndrimin e tij se nuk e “duron sundimin e gegëve” e se po vazhduan kështu do bëhet diçka si ‘97. Kur i dëgjova këto fjalë e mora për të lajthitur.  Ai që drejtonte panelin e kaloi me takt dhe pa reagime. Por fjala që doli mori dhenë.
Mentor Nazarko nuk është i paditur, por herë herë shfaqet disi me ide konfuze. E kam ndjekur në shumë panele ku ka folur e flet pa u lodhur kurrë, e ndoqa në bisedë edhe kësaj radhe kur ishte në një grup panelistësh me Artur Zhejin, Artan Hoxhën (që u kandidua për president për disa minuta) dhe Andi Bushatin. Tema ishte jo pa interes, vizita e ministrit serb në Tiranë, çfarë impaktesh kish, a ishte opurtune të bëhej paralel me takimin e Thaçit me kryeministrin serb i njohur si aleat e qen besnik i Sllobodan Millosheviqit. Po i them kësisoj se ndryshe nuk mund të ishte një qeveri  ku ai ishte zv/kryeministër e cila bëri një gjenocit të paparë sa u detyrue të futën në luftë NATO dhe  Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Nuk duam të shpalosim mendimin tonë se të dy takimet ishin një fiasko, një fitore për serbët e kurrfarë fitimi për shqiptarët, por se panelist-specialistët tanë flasin në ekran përpara shqiptarëve si të ishin dragumanët e Beogradit.
Nuk po marr në analizë kandidatin për president Hoxha, se ai është megafoni i qeverisë dhe mufkat e tij janë thjesht një spektakël humoristik, kur qeveria pjerdh ai u thotë shëndet, por ato çfarë duke kundërshtuar Artur Zhejin shpaloste panelisti Mentor Mazarko. Me një qetësi në aparencë ai deklaroi se nuk ka pse ne të interesohemi për shqiptarët e Preshevës. Presheva është larg. Dhe shtriu krahun Nazarko nën përkrahjen unanime të Hoxhës, sikur po e kalonte përmbi qiellin e Kosovës...deri në Preshevë. Pra kullandrisi ai, nuk na takon ne si shtet të interesohemi për ta se nuk e kemi fqinj tokësorë. Presheva nuk është vazhdimi i Shqipërisë, por i Kosovës dhe i takon Kosovës të hyjë në negociata me serbët për të. I thotë këto pikërisht kur serbët as që tunden nga pozicioni i mosnjohjes së Kosovës si shtet i pavarur. E kështu e shiti Preshevën ky miku ynë panelist i tosknisë sepse e kishte larg fshatit të vet,  shto dhe faktin se kishte alergji e madje dhe tmerr që në krye të shtetit të kishte gegë.
Çfarë ndodh me Mentor Nazarkon nuk është një rast i veçantë sepse vihet re se shumica e atyre që flasin në panele janë të rutinizuar, duke mos pas ide të reja të mbetur në një të folur të përgjithshëm dhe pa i hyrë në thelb fenomeneve. Ne nuk duam të mësojmë Çlirim Pekën apo dhe të tjerët drejtues emisionesh të këtilla ku më shumë grinden e i presin fjalën njëri-tjetrit se sa bëjnë debat idesh, por Peka i kish mundësitë që të thërriste në panel edhe specialistë të diplomacisë e të drejtës ndërkombëtare e të mos ta linte këtë bisedë kaq të rëndësishme në dorën e njerëzve që thjesht vinë për të paraqitur atë çfarë mendojnë momentalist, interesa të çastit a personale dhe duke mos përfaqësuar asgjë që përbën thelb social apo interes  kombëtar.
Presheva nuk është një çështje jashtë nesh, Presheva nuk përbëhet nga njerëz që për shkaqe ekonomike emigruan në Serbi, por ka ardhur Serbia me ushtri pushtuese dhe me njohje ndërkombëtare mjerisht dhe e mban ende nën sundim. Atëherë si mund ne ta harrojmë atë tokë shqiptare, ata njerëz shqiptarë, atë gjak shqiptar të derdhur, atë popull të masakruar, bash kur, ditën për diell nën vështrimin e teveqelosur të qeveritarëve tanë syleshë, ministri serb shkon në Libofshë, pra në qendër të kësaj Shqipërie të vogël që kemi e na shpik një minoritet të paqënë. Nuk ka asnjë dokument që e verteton ardhjen e ndonjë grupimi serb në Shqipëri, e në paçin ardhur në mënyrë spontane janë në tokë shqiptare dhe jo në tokë serbe. Pra nuk mund të ketë asnjë përqasje a barazimi në këtë mes.
Si mundemi ne të harrojmë Preshevën. Si mund të rregullohen marrdhëniet me Serbinë si në muaj mjalti qeveritar, në mes të Beogradit e Tiranës dhe Prishtinës e Beogradit pa u bërë ajo që me të drejtë theksoi Zheji, traktati i paqes dhe të shpallen detyrimet e Serbisë për krimet e përbindshme.
Kur mbaron një luftë shtrohet traseja paqes. /Pa u shtruar traseja s' mund të kalohet mbi  rrugë?!/ Këtë mund ta bëjnë vetëm të marrët! /Por edhe tradhtarët lehtësisht mund ta bëjnë.

© Traboini 2012

SI FOLA DHE NUK FOLA KURRE ME ARIAN ÇANIN - nga K.Traboini


Etyde shqiptare
SI FOLA DHE NUK FOLA KURRE ME ARIAN ÇANIN

Nga KOLEC TRABOINI

Ka histori që të vënë ndër mendime apo të bëjnë me qesh për tërë jetën. Një prej këtyre historive është ajo në mes meje e Arian Çanit. Dikush mund të me pyes që
në krye a e njeh Arian Çanin? E them hapur se nuk e njoh. E kam parë, e kam soditur ne emisione televizive dhe kaq. Nuk kam patur asnjëherë interes të takohem e flas me gazetarin e bujshëm të Tiranës.
Por ndoshta ai nuk ka patur të njëjtin mendim sepse pasi ka kërkuar në internet shkrime për Jozefina Topallin ka gjetur shkrimin tim “Bukuri shkodrane” dhe është marrur me të. Ai shkrim i imi nuk ishte një shkrim emfatik, sepse nuk shquhem për emfazë, përkundrazi jam tepër skeptik, dyshues, por isha përpjekur të paraqisja një vizion fizik dhe një imazh tradicional të femrës shkodrane si një prej bukurive tipike të këtij qyteti që niste me Teutën, tek Motra Tone e mrekullitë që Marubi kishte fiksuar në xhamat fotografikë.
Pasi e lexoi atë shkrim, gazetarit Çani i lindi ideja ta përdorte në një intervistë në studio me kryetaren e Kuvendit Jozefina Topalli.
Unë as e kam parë atë emison dhe as kam kërkuar nëpër arkiva televizionesh për ta patur. Shkaku kryesor se unë ndodhesha përtej oqeanit Atllantik në Boston që prej verës së vitit 1995.
Por një telefonim nga Tirana pas disa ditësh më vuri në mendime. Ime bijë që ishte në Tiranë e kishte parë emisionin e Çanit dhe intervistën e Jozefinës ku qe përmendur disa herë edhe emri im. Çani e kish pyetur a e njeh Kolec Traboinin. Jozi kishte thënë jo. Dhe kjo qe e vërtetë. Anipse kisha qenë në institutin e Misrit në Shkodër dikur ku punonte dhe ajo. Gjatë një xhirimi në atë insitut, një zë pak si drithshëm më tha me një ton pëshpëritës, “mos e xhironi në fytyrë atë vajzë” dhe bëri me shenjë nga njëra prej vajzave me bluze të bardhë. I thashë se si të mos e xhironim kur ajo kishte fytyrën më të bukur ndoshta në tërë Shkodrën. E, tha ai i Partisë, është si puna e mollës. Ka biografi të keqe.
Ne vazhduam punën,në fund me operatorin i takuam vajzat një e nga një,i dhamë dorën edhe asaj me “biografi të keqe” por me një portret të mrekullueshëm. Ajo vajze ishte Jozefina Çoba. Ende nuk ish martuar që të merrte mbiemrin Topalli dhe ende nuk ishte bërë kryetare kuvendi që të etiketohej soj soj prej kundërshtarëve të vet politik. Duhej të kalonin vite për këtë. Për këtë shkodrane të bukur kisha shkruar.
Ky është aspekti i meditimit tim. Por vajza në telefon nga Tirana më tha se më kishin intervistuar edhe mua në telefon. Por....e vajza e ndërpreu bisedën paksa, pastaj shtoi, nuk e di bâ... por nuk m’u duk si zëri yt.
Atëherë vendin e meditimit e zuri buzëqeshja. Çfarë rrengu kishte punuar Arian Çani që kishte thënë në emision se po intervistojmë autorin e shkrimit Kolec Traboini, kur unë kurrë nuk kisha folur me të në telefon!
Kush ishte ai që kishte folur në emrin tim kur unë isha në Boston? Nga cili shtet? Apo ishte thjesht nga një dhomë tjetër e televizionit dhe Arian Çani improvizonte si nëpër studiot e filmave vizatimorë ku dublohen zërat.Kush ishte dublanti im?!
Kjo është një çudi që kurrë nuk kam arritur ta kuptoj, një enigmë që është e bukur sa kohë që është e fshehtë.
Prandaj herë më vë ndër mendime e herë-herë më vjen për të qeshur.
— in Boston, MA.
 

22 October 2012

NJE TABLLO ME ARVANITET NE MONTREAL- nga K.Traboini

Theodoros Vryzakis – “The oath in Agia Lavra”( Betimi në Shen Lavra)


Etyde:

NJE TABLLO ME ARVANITET NE MONTREAL

Nga KOLEC TRABOINI

Në një kuadër të fiksuar nga Lida Margariti, shqiptare me banim në Boston, gjatë një vizite në një kishë orthodokse në Montreal, Kanada, paraqitet një grup arvanitësh e në mes tyre Marko Boçari. Ajo na e dërgoi atë fotografi me medimin se diç mund të përftonim prej saj në aspektin historik. Nga kjo morem shkas dha pasi që u interesuam për këtë tabllo na rezultoi se ishte një riprodhim i veprës së piktorit Theodoros Vryzakis – “The oath in Agia Lavra”( Betimi në Shen Lavra) dhe ka për temë kryengritjen, ose ajo që quhet revolucioni grek. Vumë  re se riprodhimi është shumë larg origjinalit. Ai  të jep më tepër përshtypjen e një vepre të ngrirë ikonografike se sa një tabllo e gjallë në trajtimin e ngjyrave,dritës dhe detajeve. Riprodhimi që ndodhet në Montreal nuk ka asnjë ornament ose detaj të veshjeve arvanite.
Përndryshe autori i vepres origjinale piktori Theodoros Vryzakis ka dashur të përjetsojë aktin e betimit për revolucion dhe pavarësi të Greqisë por duke i qëndruar afër të vertetës historike si të ngjarjes por edhe të atmosferës, për të sjellë sa më realisht dhe në mënyrë emocionuese në tabllo atë kohë e ata njerëz heroike. Nuk e dime nëse piktori është grek apo arvanitas, por ai megjithëse ka vënë flamurin grek të asaj kohe, nuk ka pas asnjë mundësi ti shmanget faktit se më shumë se  90 përqind e heronjve të revolucionit grek janë arvanitas dhe në kuadër janë pikturuar Marko Boçari dhe arvanitas të tjerë. Të gjithë veç priftit e ndonjë tjetri janë me veshje arvanite, një veshje impresionante me fustanellën karakteristike të shqiptareve dhe xhamadanët e qëndisur, sa të krijohet përshtypja se këta luftëtar të veshur aq bukur luftën e konsideronin si një dasëm. Krejt natyrshëm si dasma e Lirisë. Në tabllo  zotërojnë arvanitët në  tërë hapsirën, e në energjinë që përmban e përcjell emocionalisht sa të duket se nuk ka kurrgjë tjetër veç tyre në këtë betim për Revolucionin. Prandaj dhe jo pak herë është thënë se të jesh grek, më parë duhet ta vertetosh se ke prejardhje arvanitase me shkakun themelor se arvanitasit e krijuan Greqine e re. Ata që nuk kanë qënë arvanitas u bie të jenë të ardhur nga vendet arabe, kryesisht nga Egjypti, Palestina apo Libani dhe në të vertetë vihet re se nga bjond që kanë qënë grekët e lashtë tashmë në Greqi dominon ngjyra brune. Fakti se para revolucionit rreth e qark Akropolit kishte vetëm fshatra arvanite dhe flitej vetëm arvanitika, pra shqip,  është domethënëse sado të mbulohet e vërteta me sofizma e pseudoargumenta në Akademinë e Athinës që punon si një makinë e vjetëruar e jashtë kohe. Akademizmi i tyre arkaik është krejt ngjashëm me tabllonë e flashkët të kopjuar në mënyre skematike në kishën orthodokse në Montreal  ku janë përpjekur t’i shuajnë sa të jetë e mundur indentitetin arvanitas. Një përpjekje qesharake kjo më shumë se mungese talenti.
E dimë ku është Greqia sot mes ngatrresash ballkanike për emra e territore që i aspiron si  një i sëmurë ballkanas në jerm, por problemet e Greqisë do të jenë më të mëdha kur të futen edhe Shqipëria e Kosova në Bashkimin Europian. Qarqet ultra të Athinës si do ti pengojnë atëhere lidhjet e forta historike, që janë lidhje gjaku, gjuhe, e kulture të njëjtë, në mes të shqiptarëve në dy anët e kufirit, pra arvanitëve dhe shqiptarëve?! Si do ti retushojnë tabllotë e historisë?!
Gjithësesi një gjë është e qartë si drita e diellit, Megaloidheja paraqitet zymtësisht si një kauzë e humbur nëpër zgafellat e historisë. Eshte veç si një atavizëm historik e pa të ardhme, tashmë…

© K.Traboini 2012

16 October 2012

LOTET E RUDINA XHUNGES - nga Kolec Traboini



LOTET E RUDINA XHUNGES

Nga  KOLEC TRABOINI

Pasi e lakuan emrin e babait të së mjerës Aishe Vata me soj e soj epitete makabre dyshuese, për të cilën turpërohet çdo shqiptar, pasi ekspozuan vepër-tmerrin e një krimineli patalogjik 80- vjeçar në një arë me misër duke i prerë kokën një vajze që do të bëhej nënë, po ky shtyp, kur policia realizoi se vrasës ishte dikush tjetër, atëherë, shtypi pra, e ktheu ndryshe duke përdorur tone patetike sikur po i qan hallin grave e vajzave të Shqipërisë. Problemi qëndron jo se vajzat e gratë nuk janë vërtetë në hall si të jetojnë në këtë ferr që kemi sajuar, por se gjithçka që shkruhet e flitet është një hipokrizi e gjallë. Radhiten emra si në një proces gjyqësor sikur gratë e vrara të ishin vetëm numra dhe kurrfarë përgjegjësie shtetërore apo shoqërore nuk del. Në këtë rast shkruhen edhe hartime me fjalë stisura duke kërkuar fajtore në ajër e pa vënë gishtin në plagë, a thua që nuk e dimë se gruaja është viktima më e madhe e kësaj mut demokracie që na kanë afruar si peshk i qelbur në një pjatë e duhet ta hamë patjetër.
Zonja Rudina Xhunga me hartimin e saj në gazetën MAPO është pjesë e kësaj loje të pistë që luhet në shtyp dhe lotët e saj janë një sajesë e thatë gërmash e boje. Një grimasë mund të thoja. Mjafton ta shohësh kë interviston kjo gazetare e si i trajton problemet, kujt i bën elozhe e kujt i lajkatohet nga vip-rripat e politikës në këtë vend që ajo tashmë po e konsideron të mallkuar në fatin e grave e vajzave.
Kurrsesi nuk mund të themi se ky vend është i mallkuar, por një vend që gjithnjë e kanë mallkuar ata që, si të ishin Ali Pashai, vetë inspirojnë për pushtet anadollak. Mjerë femrat në këtë vend e me këta prijëtarë që na drejtojnë si të ishim një tufë me dele.
Që nga ’91-shi e këtej në këtë Shqipërinë tonë femrat shihen vetëm si mish e kurrgjë tjetër.  Plot vajza kur kërkojnë punë, pronarët e bisneseve ua thonë hapur që veç punës do të kenë edhe ca gjëra të tjera...që duhet t’i bëjnë patjetër. Ajo çfarë bëri ish ministri Pango që e kushtëzoi vendin e punës me seksin e më pas fitoi dhe gjyqin!!! ( kapitull në vete ky lloj gjykimi e kësisoj gjyqtarësh) është një praktikë në Shqipëri. Ky vend është i mbushur me Pango të vegjël, apo më tej edhe me kriminelë që duan mish të njomë dhe si rrjedhim edhe  vajza që vriten kafshërisht.
Kjo që po gëzojmë nuk është liri sa kohë që është një liri që vret. Sa për thirrjet që u bën gazetarja Rudina Xhunga deri në lutje grave të politikanëve të mëdhenj më duket qesharake si thirrje, por tragjike si realitet. Gratë e të mëdhenjve tanë (që në të vërtetë janë liliputër) janë gra pa pikë personaliteti dhe ato e kanë mendjen tek paraja, pasurimi dhe as e çajnë kokën për hallet e popullit. Më thoni kush prej tyre dha një qindarkë për të varfërit. Më thoni si reaguan ata kur Romët i trajtojnë në mënyrë raciste e në mes romëve kishte gra e fëmijë të mbetur pa bukë e pa strehë...
Ato bashkë me burrakoçat e tyre janë hija e vetvetes. Rudina Xhunga të bëjë emisione për njerëz të thjeshtë e jo për lapërdharët e politikës që e kanë krijuar këtë kaos shqiptar.
E mjera Aishe Vata nuk kërkon as lot e as qiri nga gratë e vipave të me nder politikës, por të atyre vajzave e grave shqiptare që nesër tragjikisht mund të bien në fatin e saj.