28 October 2012

Ambasadorët që e coptuan Shqipërinë - nga K.Traboini

Etyde shqiptare:
AMBASADORET QE E COPTUAN SHQIPERINE



KETA PLEQ MATUFER EUROPIANE E BENE SHQIPERINE COPA COPA. PO NE SHQIPTARET GJALLE JEMI. NE MOS NE - BREZAT QE DO VINE DO TA BEJNE SHQIPERINE!

 Nga KOLEC TRABOINI

Akti barbar coptimi i Shqipërisë nuk ka asnjë motiv historik. Asnjë argument. Nuk ka asnjë justifikim. Veç Kosovës, Çamërisë, Iliriadës, edhe pjesa e Malësisë që quhet Hot, Traboin, vendi i gjysh stërgjyshëve të mi, nuk ka patur kurrë në histori asnjë sllav e megjithatë ju dha sllavëve. Si mund të motivohet. Për mua këta janë një tufë
kriminelash. Pse a mos e kishin tĂ« kishin tĂ« vĂ«shtirĂ« tĂ« kuptonin kĂ«ta pleq tĂ« marre se sapo tĂ« hynte serbi nĂ« kĂ«to troje shqiptare do tĂ« masakronte popullsinĂ« pĂ«r ta shkombtarizuar. A i dini çfarĂ« krimesh janĂ« bĂ«rĂ« nĂ« 1913-1915 e mĂ« pas. A nuk i shihnin kĂ«ta krimet. Mos ishin qorra. A thua nuk dinin as tĂ« lexonin nĂ« gazetat europiane njĂ« kronikĂ« e tmerrshme vrastare  qĂ« pĂ«rgjakte tokat shqiptare duke vrarĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« makabre gra burra, pleq e fĂ«mijĂ«, duke ua prerĂ« kokat shqiptarĂ«ve.  Lexoni "Golgota shqiptare" botuar nga hebreu Leo Freundlich, nĂ« Viene nĂ« vitin 1913 ,pĂ«rmbledhje me dokumenta tĂ« mbledhura nga shtypi i kohĂ«s dhe tĂ« ndjeheni jo njĂ« ditĂ« por njĂ« javĂ« tĂ« shokuar. AsnjĂ« motiv nuk qĂ«ndron nĂ« kĂ«tĂ« kasaphane mbi shqiptarĂ«t. KĂ«ta pleq matufĂ«r ambasadorĂ« janĂ« bashpunĂ«tor nĂ« njĂ« krim e gjenocid tĂ« pĂ«rbindshĂ«m.
Mallkuar qofshin përjetë e ju përvëloftë shpirti në flakët e ferrit. Dhe mos kini asnjë iluzion, Europa më shumë do serbët se shqiptarët. Ai që na mbrojti më shumë në atë kohë 1913 sot është shteti më pa peshë në Europë se edhe atë e shkatrruan- perandoria Austriake.
Po të mos qe Amerika çeshtja e Kosovës do të qe e humbur përgjithmonë.
Zoti e bekoftë Shqipërinë dhe Amerikën!


*          *          *

Ajo çfarë kemi arritur është pak përpara asaj që synojmë të arrijmë. Thaçët e bënë punën e tyre e tash po ja gëzojnë të mirat "kombit kosovar" por mua kjo më duket më shumë vet-tradhti idealesh. Adem Jashari nuk u kall në flakë i rrethuar nga ushtarët serb vrastarë aty në kullën e vet me 60 rob të shtëpisë që të kemi një komb kosovar e një flamur tjetër nga ai i Skenderbeut por një Shqipëri të Bashkuar. Sot jemi pak, pak në Kosovë e pak në Shqipëri me këtë ideal, por lumturisht me këtë ideal është rinia shqiptare -margaritari i kurorës sonë, shpresa e të ardhmes, dhe ideali është si flaka, mbahet ndezur nën hi deri sa bubulaket oxhaku. E di që idealet kombëtare nuk realizohen në një ditë, por prushi duhet mbajtur ndezur me të gjitha mjetet.
Në mos sot, nesër apo pasnesër, duan apo nuk duan ata që na coptuan, Shqipëria do të bëhet. Eshtë koha e shqiptarëve!

K.Traboini 2012
— in Boston, MA.

25 October 2012

SI FOLA DHE NUK FOLA KURRE ME ARIAN ÇANIN - nga K.Traboini


Etyde shqiptare
SI FOLA DHE NUK FOLA KURRE ME ARIAN ÇANIN

Nga KOLEC TRABOINI

Ka histori që të vënë ndër mendime apo të bëjnë me qesh për tërë jetën. Një prej këtyre historive është ajo në mes meje e Arian Çanit. Dikush mund të me pyes që
në krye a e njeh Arian Çanin? E them hapur se nuk e njoh. E kam parë, e kam soditur ne emisione televizive dhe kaq. Nuk kam patur asnjëherë interes të takohem e flas me gazetarin e bujshëm të Tiranës.
Por ndoshta ai nuk ka patur tĂ« njĂ«jtin mendim sepse pasi ka kĂ«rkuar nĂ« internet shkrime pĂ«r Jozefina Topallin ka gjetur shkrimin tim “Bukuri shkodrane” dhe Ă«shtĂ« marrur me tĂ«. Ai shkrim i imi nuk ishte njĂ« shkrim emfatik, sepse nuk shquhem pĂ«r emfazĂ«, pĂ«rkundrazi jam tepĂ«r skeptik, dyshues, por isha pĂ«rpjekur tĂ« paraqisja njĂ« vizion fizik dhe njĂ« imazh tradicional tĂ« femrĂ«s shkodrane si njĂ« prej bukurive tipike tĂ« kĂ«tij qyteti qĂ« niste me TeutĂ«n, tek Motra Tone e mrekullitĂ« qĂ« Marubi kishte fiksuar nĂ« xhamat fotografikĂ«.
Pasi e lexoi atë shkrim, gazetarit Çani i lindi ideja ta përdorte në një intervistë në studio me kryetaren e Kuvendit Jozefina Topalli.
Unë as e kam parë atë emison dhe as kam kërkuar nëpër arkiva televizionesh për ta patur. Shkaku kryesor se unë ndodhesha përtej oqeanit Atllantik në Boston që prej verës së vitit 1995.
Por njĂ« telefonim nga Tirana pas disa ditĂ«sh mĂ« vuri nĂ« mendime. Ime bijĂ« qĂ« ishte nĂ« TiranĂ« e kishte parĂ« emisionin e Çanit dhe intervistĂ«n e JozefinĂ«s ku qe pĂ«rmendur disa herĂ« edhe emri im. Çani e kish pyetur a e njeh Kolec Traboinin. Jozi kishte thĂ«nĂ« jo. Dhe kjo qe e vĂ«rtetĂ«. Anipse kisha qenĂ« nĂ« institutin e Misrit nĂ« ShkodĂ«r dikur ku punonte dhe ajo. GjatĂ« njĂ« xhirimi nĂ« atĂ« insitut, njĂ« zĂ« pak si drithshĂ«m mĂ« tha me njĂ« ton pĂ«shpĂ«ritĂ«s, “mos e xhironi nĂ« fytyrĂ« atĂ« vajzĂ«” dhe bĂ«ri me shenjĂ« nga njĂ«ra prej vajzave me bluze tĂ« bardhĂ«. I thashĂ« se si tĂ« mos e xhironim kur ajo kishte fytyrĂ«n mĂ« tĂ« bukur ndoshta nĂ« tĂ«rĂ« ShkodrĂ«n. E, tha ai i PartisĂ«, Ă«shtĂ« si puna e mollĂ«s. Ka biografi tĂ« keqe.
Ne vazhduam punĂ«n,nĂ« fund me operatorin i takuam vajzat njĂ« e nga njĂ«,i dhamĂ« dorĂ«n edhe asaj me “biografi tĂ« keqe” por me njĂ« portret tĂ« mrekullueshĂ«m. Ajo vajze ishte Jozefina Çoba. Ende nuk ish martuar qĂ« tĂ« merrte mbiemrin Topalli dhe ende nuk ishte bĂ«rĂ« kryetare kuvendi qĂ« tĂ« etiketohej soj soj prej kundĂ«rshtarĂ«ve tĂ« vet politik. Duhej tĂ« kalonin vite pĂ«r kĂ«tĂ«. PĂ«r kĂ«tĂ« shkodrane tĂ« bukur kisha shkruar.
Ky Ă«shtĂ« aspekti i meditimit tim. Por vajza nĂ« telefon nga Tirana mĂ« tha se mĂ« kishin intervistuar edhe mua nĂ« telefon. Por....e vajza e ndĂ«rpreu bisedĂ«n paksa, pastaj shtoi, nuk e di bâ... por nuk m’u duk si zĂ«ri yt.
Atëherë vendin e meditimit e zuri buzëqeshja. Çfarë rrengu kishte punuar Arian Çani që kishte thënë në emision se po intervistojmë autorin e shkrimit Kolec Traboini, kur unë kurrë nuk kisha folur me të në telefon!
Kush ishte ai që kishte folur në emrin tim kur unë isha në Boston? Nga cili shtet? Apo ishte thjesht nga një dhomë tjetër e televizionit dhe Arian Çani improvizonte si nëpër studiot e filmave vizatimorë ku dublohen zërat.Kush ishte dublanti im?!
Kjo është një çudi që kurrë nuk kam arritur ta kuptoj, një enigmë që është e bukur sa kohë që është e fshehtë.
Prandaj herë më vë ndër mendime e herë-herë më vjen për të qeshur.
— in Boston, MA.
 

22 October 2012

NJE TABLLO ME ARVANITET NE MONTREAL- nga K.Traboini

Theodoros Vryzakis – “The oath in Agia Lavra”( Betimi nĂ« Shen Lavra)


Etyde:

NJE TABLLO ME ARVANITET NE MONTREAL

Nga KOLEC TRABOINI

NĂ« njĂ« kuadĂ«r tĂ« fiksuar nga Lida Margariti, shqiptare me banim nĂ« Boston, gjatĂ« njĂ« vizite nĂ« njĂ« kishĂ« orthodokse nĂ« Montreal, Kanada, paraqitet njĂ« grup arvanitĂ«sh e nĂ« mes tyre Marko Boçari. Ajo na e dĂ«rgoi atĂ« fotografi me medimin se diç mund tĂ« pĂ«rftonim prej saj nĂ« aspektin historik. Nga kjo morem shkas dha pasi qĂ« u interesuam pĂ«r kĂ«tĂ« tabllo na rezultoi se ishte njĂ« riprodhim i veprĂ«s sĂ« piktorit Theodoros Vryzakis – “The oath in Agia Lavra”( Betimi nĂ« Shen Lavra) dhe ka pĂ«r temĂ« kryengritjen, ose ajo qĂ« quhet revolucioni grek. VumĂ«  re se riprodhimi Ă«shtĂ« shumĂ« larg origjinalit. Ai  tĂ« jep mĂ« tepĂ«r pĂ«rshtypjen e njĂ« vepre tĂ« ngrirĂ« ikonografike se sa njĂ« tabllo e gjallĂ« nĂ« trajtimin e ngjyrave,dritĂ«s dhe detajeve. Riprodhimi qĂ« ndodhet nĂ« Montreal nuk ka asnjĂ« ornament ose detaj tĂ« veshjeve arvanite.
PĂ«rndryshe autori i vepres origjinale piktori Theodoros Vryzakis ka dashur tĂ« pĂ«rjetsojĂ« aktin e betimit pĂ«r revolucion dhe pavarĂ«si tĂ« GreqisĂ« por duke i qĂ«ndruar afĂ«r tĂ« vertetĂ«s historike si tĂ« ngjarjes por edhe tĂ« atmosferĂ«s, pĂ«r tĂ« sjellĂ« sa mĂ« realisht dhe nĂ« mĂ«nyrĂ« emocionuese nĂ« tabllo atĂ« kohĂ« e ata njerĂ«z heroike. Nuk e dime nĂ«se piktori Ă«shtĂ« grek apo arvanitas, por ai megjithĂ«se ka vĂ«nĂ« flamurin grek tĂ« asaj kohe, nuk ka pas asnjĂ« mundĂ«si ti shmanget faktit se mĂ« shumĂ« se  90 pĂ«rqind e heronjve tĂ« revolucionit grek janĂ« arvanitas dhe nĂ« kuadĂ«r janĂ« pikturuar Marko Boçari dhe arvanitas tĂ« tjerĂ«. TĂ« gjithĂ« veç priftit e ndonjĂ« tjetri janĂ« me veshje arvanite, njĂ« veshje impresionante me fustanellĂ«n karakteristike tĂ« shqiptareve dhe xhamadanĂ«t e qĂ«ndisur, sa tĂ« krijohet pĂ«rshtypja se kĂ«ta luftĂ«tar tĂ« veshur aq bukur luftĂ«n e konsideronin si njĂ« dasĂ«m. Krejt natyrshĂ«m si dasma e LirisĂ«. NĂ« tabllo  zotĂ«rojnĂ« arvanitĂ«t nĂ«  tĂ«rĂ« hapsirĂ«n, e nĂ« energjinĂ« qĂ« pĂ«rmban e pĂ«rcjell emocionalisht sa tĂ« duket se nuk ka kurrgjĂ« tjetĂ«r veç tyre nĂ« kĂ«tĂ« betim pĂ«r Revolucionin. Prandaj dhe jo pak herĂ« Ă«shtĂ« thĂ«nĂ« se tĂ« jesh grek, mĂ« parĂ« duhet ta vertetosh se ke prejardhje arvanitase me shkakun themelor se arvanitasit e krijuan Greqine e re. Ata qĂ« nuk kanĂ« qĂ«nĂ« arvanitas u bie tĂ« jenĂ« tĂ« ardhur nga vendet arabe, kryesisht nga Egjypti, Palestina apo Libani dhe nĂ« tĂ« vertetĂ« vihet re se nga bjond qĂ« kanĂ« qĂ«nĂ« grekĂ«t e lashtĂ« tashmĂ« nĂ« Greqi dominon ngjyra brune. Fakti se para revolucionit rreth e qark Akropolit kishte vetĂ«m fshatra arvanite dhe flitej vetĂ«m arvanitika, pra shqip,  Ă«shtĂ« domethĂ«nĂ«se sado tĂ« mbulohet e vĂ«rteta me sofizma e pseudoargumenta nĂ« AkademinĂ« e AthinĂ«s qĂ« punon si njĂ« makinĂ« e vjetĂ«ruar e jashtĂ« kohe. Akademizmi i tyre arkaik Ă«shtĂ« krejt ngjashĂ«m me tabllonĂ« e flashkĂ«t tĂ« kopjuar nĂ« mĂ«nyre skematike nĂ« kishĂ«n orthodokse nĂ« Montreal  ku janĂ« pĂ«rpjekur t’i shuajnĂ« sa tĂ« jetĂ« e mundur indentitetin arvanitas. NjĂ« pĂ«rpjekje qesharake kjo mĂ« shumĂ« se mungese talenti.
E dimĂ« ku Ă«shtĂ« Greqia sot mes ngatrresash ballkanike pĂ«r emra e territore qĂ« i aspiron si  njĂ« i sĂ«murĂ« ballkanas nĂ« jerm, por problemet e GreqisĂ« do tĂ« jenĂ« mĂ« tĂ« mĂ«dha kur tĂ« futen edhe ShqipĂ«ria e Kosova nĂ« Bashkimin Europian. Qarqet ultra tĂ« AthinĂ«s si do ti pengojnĂ« atĂ«here lidhjet e forta historike, qĂ« janĂ« lidhje gjaku, gjuhe, e kulture tĂ« njĂ«jtĂ«, nĂ« mes tĂ« shqiptarĂ«ve nĂ« dy anĂ«t e kufirit, pra arvanitĂ«ve dhe shqiptarĂ«ve?! Si do ti retushojnĂ« tabllotĂ« e historisĂ«?!
GjithĂ«sesi njĂ« gjĂ« Ă«shtĂ« e qartĂ« si drita e diellit, Megaloidheja paraqitet zymtĂ«sisht si njĂ« kauzĂ« e humbur nĂ«pĂ«r zgafellat e historisĂ«. Eshte veç si njĂ« atavizĂ«m historik e pa tĂ« ardhme, tashmĂ«…

© K.Traboini 2012

16 October 2012

LOTET E RUDINA XHUNGES - nga Kolec Traboini



LOTET E RUDINA XHUNGES

Nga  KOLEC TRABOINI

Pasi e lakuan emrin e babait të së mjerës Aishe Vata me soj e soj epitete makabre dyshuese, për të cilën turpërohet çdo shqiptar, pasi ekspozuan vepër-tmerrin e një krimineli patalogjik 80- vjeçar në një arë me misër duke i prerë kokën një vajze që do të bëhej nënë, po ky shtyp, kur policia realizoi se vrasës ishte dikush tjetër, atëherë, shtypi pra, e ktheu ndryshe duke përdorur tone patetike sikur po i qan hallin grave e vajzave të Shqipërisë. Problemi qëndron jo se vajzat e gratë nuk janë vërtetë në hall si të jetojnë në këtë ferr që kemi sajuar, por se gjithçka që shkruhet e flitet është një hipokrizi e gjallë. Radhiten emra si në një proces gjyqësor sikur gratë e vrara të ishin vetëm numra dhe kurrfarë përgjegjësie shtetërore apo shoqërore nuk del. Në këtë rast shkruhen edhe hartime me fjalë stisura duke kërkuar fajtore në ajër e pa vënë gishtin në plagë, a thua që nuk e dimë se gruaja është viktima më e madhe e kësaj mut demokracie që na kanë afruar si peshk i qelbur në një pjatë e duhet ta hamë patjetër.
Zonja Rudina Xhunga me hartimin e saj në gazetën MAPO është pjesë e kësaj loje të pistë që luhet në shtyp dhe lotët e saj janë një sajesë e thatë gërmash e boje. Një grimasë mund të thoja. Mjafton ta shohësh kë interviston kjo gazetare e si i trajton problemet, kujt i bën elozhe e kujt i lajkatohet nga vip-rripat e politikës në këtë vend që ajo tashmë po e konsideron të mallkuar në fatin e grave e vajzave.
Kurrsesi nuk mund të themi se ky vend është i mallkuar, por një vend që gjithnjë e kanë mallkuar ata që, si të ishin Ali Pashai, vetë inspirojnë për pushtet anadollak. Mjerë femrat në këtë vend e me këta prijëtarë që na drejtojnë si të ishim një tufë me dele.
QĂ« nga ’91-shi e kĂ«tej nĂ« kĂ«tĂ« ShqipĂ«rinĂ« tonĂ« femrat shihen vetĂ«m si mish e kurrgjĂ« tjetĂ«r.  Plot vajza kur kĂ«rkojnĂ« punĂ«, pronarĂ«t e bisneseve ua thonĂ« hapur qĂ« veç punĂ«s do tĂ« kenĂ« edhe ca gjĂ«ra tĂ« tjera...qĂ« duhet t’i bĂ«jnĂ« patjetĂ«r. Ajo çfarĂ« bĂ«ri ish ministri Pango qĂ« e kushtĂ«zoi vendin e punĂ«s me seksin e mĂ« pas fitoi dhe gjyqin!!! ( kapitull nĂ« vete ky lloj gjykimi e kĂ«sisoj gjyqtarĂ«sh) Ă«shtĂ« njĂ« praktikĂ« nĂ« ShqipĂ«ri. Ky vend Ă«shtĂ« i mbushur me Pango tĂ« vegjĂ«l, apo mĂ« tej edhe me kriminelĂ« qĂ« duan mish tĂ« njomĂ« dhe si rrjedhim edhe  vajza qĂ« vriten kafshĂ«risht.
Kjo që po gëzojmë nuk është liri sa kohë që është një liri që vret. Sa për thirrjet që u bën gazetarja Rudina Xhunga deri në lutje grave të politikanëve të mëdhenj më duket qesharake si thirrje, por tragjike si realitet. Gratë e të mëdhenjve tanë (që në të vërtetë janë liliputër) janë gra pa pikë personaliteti dhe ato e kanë mendjen tek paraja, pasurimi dhe as e çajnë kokën për hallet e popullit. Më thoni kush prej tyre dha një qindarkë për të varfërit. Më thoni si reaguan ata kur Romët i trajtojnë në mënyrë raciste e në mes romëve kishte gra e fëmijë të mbetur pa bukë e pa strehë...
Ato bashkë me burrakoçat e tyre janë hija e vetvetes. Rudina Xhunga të bëjë emisione për njerëz të thjeshtë e jo për lapërdharët e politikës që e kanë krijuar këtë kaos shqiptar.
E mjera Aishe Vata nuk kërkon as lot e as qiri nga gratë e vipave të me nder politikës, por të atyre vajzave e grave shqiptare që nesër tragjikisht mund të bien në fatin e saj.