19 June 2008

SI I MUNDA NEKROFAGĂ‹T....


SI I MUNDA NEKROFAGĂ‹T....

Letër kolegut Aleko Likaj

O mik i dashur e njeri i mirë, mos u shqeteso se shëndosh e mirë jam, ka dashur Hyji!
Le tĂ« gazmenden me veten ata njerĂ«z qĂ« u sjell kĂ«naqesi hartimi i nekrologjive, qĂ« lumturohen me idene e vdekjes sĂ« tjetrit qĂ« gjallnon mĂ« tepĂ«r se ata. Ai Ă«shtĂ« qĂ«llimi i jetĂ«s sĂ« tyre, tĂ« cilĂ«n e jetojnĂ« se prapthi si gaforret e kuqe. Grryerja e eshtrave Ă«shtĂ« pasioni e ankthi i nekrofagĂ«ve tĂ« errĂ«sirĂ«s, dĂ«nuar me anonimitet tĂ« pĂ«rjetshĂ«m, ndaj endĂ«rrojnĂ« sa tĂ« jetĂ« e mundur mĂ« shumĂ« kufoma. Por sido t’a kenĂ« dĂ«shirĂ«n, babĂ«zinĂ« e makuterinĂ« e tyre e mund mirĂ«sia dhe drita, e mund virtuti njerĂ«zor. Do sjell njĂ« rrĂ«fim se çfarĂ« ndodhi me mua, kur u ndodha para lajmit tĂ« stisur tĂ« vdekjes sime prej ca shqiptarĂ«ve mizorĂ«, qĂ« them se gjithçka mund tĂ« jenĂ«, por jo shqiptare. Mund tĂ« jenĂ« atavizma biologjike tĂ« barbarĂ«ve qĂ« na kanĂ« mbajtur nĂ«n zgjedhĂ« si komb e si popull qindra vjet. Kur e lexova lajmin e stisur kobĂ«zi, nĂ« mbrĂ«mjen e datĂ«s 16 qershor, nĂ« ora 11 tĂ« natĂ«s, e kuptova se nekrofagĂ«t, duke parĂ« humbjen e vet pĂ«rpara tĂ« vertetave qĂ« kam kurajo t’i them a t’i mbroj, thirrĂ«n nĂ« ndihmĂ« Vdekjen. E kĂ« mund tĂ« thĂ«rrisnin tjetĂ«r, kur ata nuk i pĂ«rfill kurrkush, veç ndonje zĂ« minor marroq. Natyrisht u inatosa, pastaj i thashĂ« vetes, Ă«shtĂ« rasti mĂ« ideal tĂ« gjej forca nĂ« vetvete tĂ« qetĂ«sohem. Jeta Ă«shtĂ« provĂ« pĂ«r karakterĂ«t e fortĂ«. Po si tĂ« qetĂ«sohem?! Pyeta veten e vetja m’u pergjigj: duke bĂ«rĂ« njĂ« tĂ« mirĂ«! Po unĂ« jam i varfĂ«r e bamirĂ«s nuk bĂ«hĂ«m dot, se kush nĂ« botĂ« e pranon dhuratĂ« varfĂ«rinĂ« e poetĂ«ve? AtĂ«herĂ« mĂ« shkoi mendja tĂ« sajoj ndonjĂ« faqe elektronike pĂ«r ndonjĂ« kolegun tim poet.
Mund qĂ« kjo nuk ka ndonjĂ« vlerĂ« materiale, por lĂ« pĂ«rshtypje tĂ« mirĂ« tek njeriu, autori, pĂ«r pĂ«rkujdesjen ndaj veprĂ«s e tij. KĂ«saj radhe zgjodha poeten Luljeta Lleshanaku, sepse e kam dobĂ«si si krijuese. Poezia e saj mĂ« impresionon, mĂ« fisnikĂ«ron, mĂ« bĂ«n tĂ« ndjehem me njĂ« dimension tjetĂ«r. Me kĂ«tĂ« ndjenjĂ« shkrova dhe esènĂ« pĂ«r kĂ«tĂ« poete “Luljeta-poezi”.
Punova tërë natën deri sa u gdhi. Si krijova Blogun poetik e ndjeva veten të qetësuar e plot vitalitet... E kisha mundur vdekjen me bukurinë e jetës. E kisha mundur vdekjen me poezitë e Luljeta Lleshanakut. Kisha mundur vdekjen dhe nekrofagët me fuqinë që të jep akti i krijimit, ndaj shkova të fle me një ndjenjë lumturie.
I qetë " si çdo njeri që ka kryer detyrën e tij thotë Ricosi i madh. Telefonat e alarmuar të miqëve e të mikeshave të mia të artit të krijimit binin pa pushim. Ishin Merita, Iliriana e të tjerë por unë nuk i ndjeja se kisha rënë në një gjume të butë, e zilet me vinin si rrjedhjet e currilave te shiut mbi parvaz, me atë shushurimen magjindjellëse, që të tret e harron ndër enderrime.
Ajo cfarë perjetova atë natë në vetmine time pa vetmi, ishte se kish peshen e vet edhe ajri që thithja. Më lumturonte ideja e të qenurit pjesë e jetës e jo e vdekjes... Është kënaqesi të jetosh. Të jesh, anipse një qelize sado e vogël e kesaj botë njerëzore, pjesëz krijuese e jo shkatrruese e saj.
Ne ato çaste, ne mes te krijimit dhe vdekjes, e ndjeva vehten pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« si njĂ« BudĂ« e nxorra mĂ«simin e mĂ«nçur se e keqja mundet prej tĂ« mirĂ«s. Thyhet e shkĂ«rmoqat siç bĂ«het fir errĂ«sira kur lind dielli e zgjon gjithĂ«sinĂ« ne ripĂ«rtritje. MĂ« erdhi ndĂ«r mend Krishti e thashĂ«, tĂ«rĂ« madheshtia e tij ndĂ«r shekuj qĂ«ndron mĂ« shumĂ« tek fjala se tek ringjallja. Ringjallja si akt Ă«shtĂ« mrekullia e kthimit, por fjala Ă«shtĂ« magjia çudibĂ«rese e shĂ«rimit. A nuk i tha Krishti njĂ« tĂ« verbĂ«ri, pasi i preku me duar zgavrrat e syve, “shiko” dhe ai shikoi...Magjia e fjalĂ«s Ă«shtĂ« e gjithĂ«pushtetshme nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«, ndaj dhe poeti nuk vdes.

poeti nuk vdes

jetoj tragjikomiken që dhjetë vjet
njëri me ngjall e tjetri më vret
më vrasin armiqtë e më ngjallin miqtë
çuditen njerëzit "si u ngjall e si vdiq!"

e unë vazhdoj të rivdes çdo pranverë
pa mundur të më varrosin as dhe një herë

tre herĂ« m’a shpallĂ«n vdekjen nekrofagĂ«t
ata që më duan tre here më ringjallën!

por me kot lodhën të dy palët
poeti veç lind, as vdes e as ngjallet.

KOLEC TRABOINI
18 Qershor 2008


BLOG-PORTAL

LULJETA LLESHANAKU - POEZI

LULJETA LLESHANAKU

L ULJETA


P OEZI

Luljeta Lleshanaku shfaqet si një nga poetet më impresionante në poezinë shqipe pas vitit 1990. E lindur në vitin 1968 nën diktaturë, që e përndiqte familjen e rrethin e saj, destina e kësaj vajze me shpirt të ndjeshëm ishte për të heshtur e për t'u thyer, ndaj ky fakt
shpesh më kujton se, sa fati i saj do të ishte i ngjashëm me shpirtin e dhëmbshur e tragjik të poetes Drita Çomo. Por Luljeta në kohën e rinisë së saj përjetoi çlirimin prej hallkave të shpirtit të burgosur në harrim dhe shpërtheu.
Kjo fontane poetike ishte mbajtur mbyllur e veç kohen e kthjellimit të qiellit priste.
Megjithëse shumëkush në shtypin e përditeshëm lakon emra poetesh me shumicë, mashkullorë e femërore, Luljeta Lleshanaku është një sfide e vërtete per garden e mplakur te rondokopeve poetike të cilët ende krijojnë në mënyre skematike dhe ngjasin me njërit tjetrin si dy pika uji. Diktatura, të cilës i kënduan sa u çirren, i bëri si vëllezër siamezë dhe potenca krijuese ju rërëzua. Luljeta poete ështe ndryshe. Kaq të natyrshme i ka poezitë e krijuara nga dora e shpirti i saj, sa të duket se kurrë Luljeta në vajzerinë e saj nuk ka rëndur pas poezisë, ka qënë poezia që e ka rrembyer atë , duke e shtërnguar në krahë e duke e bërë bijë të frymës e të shpirtit të vet. Luljeta ashtu si e ka emrin Lule e Jetës, breron e gjitha lirizëm poetik.
Kushdo qĂ« e ndjen sadopak poezinĂ«, nuk mund tĂ« mos bjerĂ« nĂ«n efekt a flirt me polenin e shpirtit tĂ« saj, qĂ« kullon e tĂ«ra poezi. Ă‹shtĂ« si hoje mjalti poetik. Dashuruar pas poezisĂ« sĂ« saj, krijova blogun internetik Luljeta-Poezi, thjeshtĂ« nga dĂ«shira qĂ« poezitĂ« e LuljetĂ«s, nĂ« mungesĂ« tĂ« pasjes sĂ« librave tĂ« saj, ti kem nĂ« mes tĂ« faqeve tĂ« mia internetike tĂ« grupuara nĂ« Blog Portal TRABOINI© Coonect, njĂ« tip Antologjie Virtuale. Ti kem ato si burim i pastĂ«r kristal poetik, nĂ« kushtet e njĂ« Sahare internetike, varfĂ«rie gjuhĂ«sore si dhe vetshpallje masive tĂ« tĂ«rĂ« mĂ«rgimtareve shqiptarĂ« nĂ« SHBA, Itali, Gjermani e gjetkĂ«, kushdo qĂ« ka kompjuter, si poet e shkrimtar. NĂ« kĂ«to kushte pra, tĂ« tysninĂ« sĂ« mediokrritetit, jam pĂ«rpjekur tĂ« mbledh çfarĂ« mĂ« shume ndjej, vlerĂ«soj e respektoj nga krijimtaria e kolegĂ«ve tĂ« mi tĂ« poezisĂ«, me tĂ« cilĂ«t bashkudhĂ«toj çdo çast e çdo orĂ«, kaloj nĂ«pĂ«r tĂ« njĂ«jtat shtigje tĂ« mundimĂ«shme me ta, paçka se mbase pa arritur tĂ« takohemi kurrĂ«.
Po fundja le të takohemi në vargjet e lirizmit të shpirtrave tanë. Se, poetët e poeteshat, njihen apo nuk njihen ndër vedi, janë miq me njëri tjetrin. Janë profetët e shpirtrave njerëzore. Kështu e kam takuar e do ta takoj gjithjë edhe Luljetën, poeten që sa herë që e lexoj, më ngjiz një frymë
magjie e misteri, duke më tërhequr në skutat më të thella të shpirtit të saj, drejt thellësive të atij deti të pa fund, prej të cilit ajo gjithnjë nxjerr perla që flirtojnë me rrezet e diellit e lexuesit i bën të emocionohen e dashurohen pas fjalës së bukur shqipe.
Edhe si lexues edhe si autor unë e le vehten me kënaqesi të rrëmbehem e përfshihem nga dallgët, kreshtat, honet e sterkalat e shpirtit të poetes me emrin Luljeta.

TRABOINI
Blog Editor , qershor 2008
___________________________

Luljeta Lleshanaku: Është autorja e këtyre vëllimeve me poezi :
“SytĂ« e somnambulĂ«s” (1994),
“KĂ«mbanat e sĂ« djelĂ«s” (1995),
“GjysĂ«mkubizĂ«m” (1997),
“Antipastorale” (1999),
” Palca e verdhĂ«” (2000),
“ Fresco” (Sh.B.A, 2002) e tjerĂ«.

07 June 2008

Impresion:



DIJA & POEZIA

....e thjeshtë dhe e bukur si zambak Prizreni,
e mistershme si fantazi persiane

Nga KOLEC TRABOINI

Leximi i poezive tĂ« Radije HoxhĂ«s - Dijes nga Prishtina( lindur nĂ« Shkup) mĂ« shpalosi njĂ« botĂ« ndjenjash e emocionesh si dhe mendimesh filozofike pĂ«r kohĂ«n e njerĂ«zit, pĂ«r zjarrin e dashurisĂ« e trishtimin e largimeve tĂ« akullta, largime vetmitare qĂ« herĂ« herĂ« na i mbushin zgavrrat e gjoksit me zemĂ«r akullnajash. Tek lexoja, meditova e u tundova bashkĂ« me tĂ«. Shkova nĂ«pĂ«r ato vende, vise e popuj pas gjurmĂ«ve tĂ« saj poetikĂ«, shkova pranĂ« atyre njerĂ«zve, pranĂ« atyre dhĂ«mbjeve e gĂ«zimeve, prane atyre riteve a besytnive, dĂ«shirave nĂ« fantazi persiane qĂ« ajo i kishte prekur me flatrat e shpirtit. Pastaj u ktheva e u shtrova tĂ« pi njĂ« kafe me Nexhmije Pagarushen, miken e poetes Dije, bilbileshen e KosovĂ«s, tĂ« cilĂ«s i putha dorĂ«n siç nĂ« eter, nĂ« rininĂ« time, i kisha puthur zĂ«rin, atĂ« zĂ« qĂ« kĂ«ndonte bareshen, zĂ«rin qĂ« elegjonte RexhĂ«n dhĂ«ndĂ«rr, i vdekur nĂ« grazhd tĂ« kalit. Aso kohe kanĂ« qĂ«nĂ« kufijtĂ« tĂ« mbyllur e shpirtĂ«rat e kyçur, kish frikĂ« t’a takonte njeriu njeriun. Por falĂ« Zotit erdhĂ«n kohĂ« tĂ« tjera, erdhi shekulli i ri, e... Tung PagarushĂ« e bukur si Dielli! Ja ku tĂ« gjeta tek vargjet e Dijes.
U mundova që nëpërmjet poezive të lexoja njeriun. Diç arrita, megjithëse duhet lexuar edhe rrjeshti i fundit për të arritur tek njeriu që i ka filtruar vargjet përmes frymës së gjoksit. Është sa reale aq mistike Radije Hoxha, mjeke nga profesioni, shkrimtare nga pasioni. Dija-poete në strukturat poetike, në tërë qelizat, indet e mishërimin e tyre, bashkon mistiken e finesen Lindjes persiane, nga e ka çuar në mjaft vite udha e fatit dhe e detyrës, me mjeshtrinë e artit modern perendimor. Ndërkohë që është tokësore, e kapshme, e dukshme, aspak hermetike. Mendimet, ndjenjat dhe emocionet e saj janë të drejtpërdrejta, çdo gjë e punuar bukur si filigranë argjendari, deri në detajet më të imta, çfarë tregon se para se të shkoj Dija tek Poezia ka ardhur dhe e ka përqafur Poezia atë. Ndaj i shoh të përqafuar aq perjetësisht të dyja...Lum si ajo, Poezia që ka i ka hedhur krahet një krijese jo vetëm të mënçur, të ndjeshme por edhe të bukur... Por lum edhe si ajo, Dija, në atë dashuri për artin sublim që nuk ka mortje...E thjeshtë dhe e bukur si zambak Prizreni, e mistershme si fantazia persiane. Ndaj të duket, ndoshta jo gabueshem, se vetë Dija është një poezi.
Pas leximit impresionues e ndjeva për detyrë të krijoj një blog internetik prezantues për poeten Dije nga Prishtina, së pari që edhe të tjerët të shijojnë mrekullinë e poezisë së saj, së dyti për të kujtuar se mirënjohja është një nga aspektet e fisnikërisë së shpirtit, që kurrë nuk vdes si cilësi njerëzore. Një lexues duhet të jetë mirënjohës për një poet a poete që i ka shpalosur thellësitë e ndjesive e skutat e mendimit të vet. Tek lexoja librin e saj "Gjeniu pleqnon çmendinë time, u ndjeva mirënjohës, e thashë "të faleminderit Dije! Ma shfaqe shpirtin në duar si një pëllumb".
KĂ«tĂ« lloj komunikimi eteror e sublim ta jep si mundĂ«si vetĂ«m arti, ndaj, pĂ«r hir tĂ« artit tĂ« magjisĂ« sĂ« frymĂ«s e ndjesive, tĂ«rĂ« botĂ«n le t’a mbjellim me trendafila. Dhe pĂ«r Dijen nga Prishtina njĂ« tufĂ« trendafila tĂ« kĂ«saj pranvere lirie, gjithashtu…

Qershor 2008



Poezitë e Dijes nga Prishtina në blogun:

http://www.dija-poezi.blogspot.com