23 March 2008

LARASKAT E DIPLOMACISĂ‹- nga Kolec Traboini

LARASKAT E DIPLOMACISĂ‹

KOLEC TRABOINI Boston

Ă‹shtĂ« e dyta herĂ« qĂ« mbetĂ«m i zhgĂ«njyer e thuaj i shokuar nga diskursionet e z. Kreshnik Çollaku, zevĂ«ndĂ«sambasador i ShqipĂ«risĂ« nĂ« AmerikĂ«, sĂ« pari se kĂ«to diskursione janĂ« me tepĂ«r gricje ordinere, aspak etike, por krye kreje fort tĂ« squllta edhe nĂ« pikpamje diplomatike, siç e kĂ«rkon sĂ«ra e lartĂ« e pĂ«rfaqesuesve tĂ« qeverisjes sĂ« sotme, madje diç mĂ« e lart, pĂ«r nga ofiqi edhe se vetĂ« Konica i madh, qĂ« fundja ishte thjeshtĂ« njĂ« konsull e jo ambasador, anipse pĂ«r njĂ« kolos tĂ« mendimit e atdhetarizmĂ«s ishte fort e vogel karrika i njĂ« konsulli. MĂ« dĂ«rgon ky titullar i lartĂ« njĂ« letĂ«r ordinere, sa thua diplomacia ka rĂ«nĂ« nĂ« duar tĂ« njerĂ«zeve qĂ« nuk dinĂ« as tĂ« hartojnĂ« njĂ« kartĂ« tĂ« thjeshtĂ«, tĂ« mirĂ« e bukur nĂ« gjuhĂ«n shqipe, e sa pĂ«r finesĂ« diplomatike, lĂ«re mos e nga, se diplomacia jonĂ« shqiptare, vetĂ«m emrin e ka tĂ« bukur, se ja, fjala diplomat, diplomaci, me rrĂ«njĂ« nĂ« fjale tĂ« huaj e qĂ« tingllojnĂ« gjithĂ«sesi moderne, janĂ« tĂ« lakmueshme, paçka se gjykimi e punĂ«t, mentaliteti nĂ« pĂ«rgjithesi, janĂ« si nĂ« kohĂ«n e hyqymetit osmanlli. Se edhe atĂ«here ka patur diplomaci. Nuk ka filluar diplomacia nĂ« vitin 1992. Duke u pĂ«rpjekur ti spjegohem pĂ«r llogarinĂ« qĂ« mĂ« kĂ«rkon, diplomati ynĂ« i lartĂ«, mbi botimin e shkrimit tim "Diplomacia e frikĂ«s" nĂ« gazetĂ«n "Ndryshe" nĂ« TiranĂ«, dua t'i sjell me dije se, si person, nĂ« asnjĂ« rast nuk kam vĂ«nĂ« dorĂ« nĂ« korespondencen tij private, siç diplomati pretendon e çfarĂ«, po tĂ« qe e vertetĂ«, Ă«shtĂ« e natyrshme qĂ« do tĂ« pĂ«rbĂ«nte njĂ« incident diplomatik!!!. Aq mĂ« tepĂ«r pĂ«r faktin se unĂ« jam, jo vetĂ«m shtetas shqiptar, por edhe qytetar amerikan, e jetoj nĂ« kĂ«tĂ« vend prej 13 vjetĂ«sh, e mund tĂ« ndodhte qĂ« SHISH-SHIU alios SHIKU, e qeveritarĂ«t e sotĂ«m, qĂ« kanĂ« qĂ«nĂ« po ashtu qeveritar-mjeranĂ«t e djeshĂ«m, do tĂ« hapnin dosjet e 97-tĂ«s e do tĂ« riakuzonin amerikanĂ«t se po merren me spiunazhe ndaj ambasadave tĂ« tyre. Se edhe pĂ«r Gerdecin qeveria e diplomatit tonĂ« Çollaku, tĂ« gjitha anatemat i drejtoi pertej oqeanit, sikur ua ndezi bombat luftarake (me kapacitet sa gjysma e bombĂ«s atomike qĂ« u hodh nĂ« Hiroshima) Amerika. HarrojnĂ« kĂ«ta memurrĂ« se bombat luftarake i detonoi bomba e korrupsionit, qĂ« u fry e u fry nĂ« mĂ«nyre aq monstruoze nĂ« pangopsinĂ« e fitimit, sa nuk mund tĂ« mos pĂ«lciste, por veç, nuk i vrau bomba qeveritarĂ«t honxho-bonxho siç shkruante Mihal Grameno, por vrau e masakroi fshatarĂ«t e thjeshtĂ«, gratĂ« e fĂ«mijĂ«t, njerĂ«zit qĂ« punonin pĂ«r njĂ« çapĂ« buke. E kĂ«tĂ« bombĂ« korrupsioni e perkedhelte me dashuri ministri ynĂ« i Mbrojtjes… kundĂ«r korrupsionit, “i ndershmi e i urti” me xhepa tĂ« mufatun Fatmir Mediu, miku i pronarit tĂ« Ferrit tĂ« gjallĂ«ve, Delijorgji. E pĂ«r tĂ« gjitha kĂ«to i ka fajet Amerika…Na ruaj zot mendjen e kokĂ«s, oj diplomaci. MegjithatĂ« le ta lĂ«mĂ« aktualitetin tragjik korruptiv e vrasĂ«s, pĂ«r tĂ« vazhduar me apologjine time pĂ«rpara diplomacisĂ« tartare. KurrĂ« pra nuk jam marrĂ« me zbulime sekretesh diplomatike, as me spiunazhe. As nĂ« diktaturĂ« e as nĂ« demokraci. Fakti qĂ« nuk mĂ« kanĂ« afruar kurrfarĂ« funksioni a nĂ«npunĂ«simi, sado tĂ« vogĂ«l, asnjĂ«ra nga partitĂ«, verteton katĂ«rcipĂ«risht pastĂ«rtinĂ« time. Sepse nuk ka mbetur spiun sigurimi pa marrĂ« njĂ« kolltuk a njĂ« funksion diplomatik. KĂ«to ditĂ«, mbas 17 vjetĂ«sh demokraci, na doli se edhe Qemal Sakajeva, kĂ«shilltari e miku i kryeministrit Berisha qĂ« nĂ« kohĂ«n kur kanĂ« qĂ«nĂ« tĂ« dy komunistĂ« tĂ« Enver HoxhĂ«s, na paska qĂ«nĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« dokumentuar, agjent sigurimi. NjĂ« spiun i fĂ«lliqur pra, çfarĂ« e bĂ«n pleh reputacionin publik tĂ« qeveritarĂ«ve tĂ« sotĂ«m, ku ka gjetĂ« fole edhe spiuni i dokumentuar nĂ« shtypin e TiranĂ«s, Eqerem Spahia, i cili paturpĂ«sisht e si faqezi, qĂ«ndron si zevĂ«ndĂ«s ministĂ«r. ÇfarĂ« turpi! Thuaj pastaj qĂ« Shqiperine nuk e sundojnĂ« spiunĂ«t e mafia. Aq mĂ« tepĂ«r ky problem ndĂ«rlikohet, kur peshorja e spiunazhit rĂ«ndon mĂ« tepĂ«r nga krahu diplomacisĂ« se sa i shoqĂ«risĂ« civile. Ă‹shtĂ« si rregull i pa shkruar qĂ« tre tĂ« katĂ«rtĂ«t e nĂ«npunĂ«sve tĂ« ambasadave janĂ« spiunĂ« sherbimesh sekrete, ashtu si nĂ« Shqiperi tĂ« paktĂ«n gjysma e pushtetarĂ«ve, politikanĂ«ve dhe tĂ« funksionarĂ«ve, duke pĂ«rfshirĂ« edhe deputetĂ«t kanĂ« qĂ«nĂ« agjentĂ« tĂ« sigurimit gjakatar komunist, ose mĂ« e pakta janĂ« bij kriminelĂ«sh tĂ« diktaturĂ«s. Shtoj se nuk jam marrĂ« a merrem as me afera partish politike mafioze, tĂ« cilat e kanĂ« kapluar shtetin e sillen me popullin e vet, as mĂ« pak e as mĂ« shumĂ«, por si tĂ« ishte njĂ« popull i huaj e kĂ«ta qeveritarĂ« janĂ« gjeneralat qĂ« e kanĂ« pushtuar e robĂ«ruar atĂ«. Nga ky vend lirie ku jetoj e ku pushtetarĂ«t e politikanĂ«t janĂ« fort tĂ« miresjellĂ« me popullin e vet, kam mĂ«suar mjaft gjĂ«ra tĂ« dobishme, ndĂ«r tĂ« cilat tĂ« respektoj jeten personale tĂ« njerĂ«zve, tĂ« merrem vetĂ«m me veset e cilĂ«sitĂ« negative qĂ« e dĂ«mtojnĂ« njĂ« shoqĂ«ri e njĂ« popull, por kurrĂ« nĂ« aspekte intime tĂ« jeteve njerĂ«zore, madje as tĂ« atyre qĂ« janĂ« persona publik, si rasti i sĂ«rĂ«s tĂ« nderuarit diplomat tĂ« lartĂ« tĂ« qeverisĂ«, Kreshnik Çollaku. TĂ« jetĂ« i qetĂ« ky diplomat me angazhimet e mĂ«dha qĂ« ka, e, edhe mĂ« tej tĂ« vazhdojĂ« tĂ« ushtrojĂ« tĂ« drejtĂ«n e vet pĂ«r tĂ« shkruar privatisht çfarĂ« tĂ« dojĂ« e kujt tĂ« dojĂ«, se kjo “privaci” tij, siç shkruan nĂ« letrĂ«n qĂ« mĂ« dergoi, nĂ« asnjĂ« rast nuk do tĂ« pĂ«rbĂ«jĂ« interesimin tim. Edhe sikur rastĂ«sisht tĂ« dĂ«rgojĂ« i nderuari diplomat, "vrong uej", tek adrese-maili im njĂ« letĂ«r, le tĂ« fantazojmĂ« njĂ« letĂ«r flirt, me ndonjĂ« bukuroshe diplomatike nĂ« Uashingtoni apo Nju Jorku, tĂ« jetĂ« i bindur se do ta asgjĂ«soj, madje pa e lexuar. Nuk i lejoj vehtĂ«s njĂ« luks tĂ« tillĂ« qĂ« tĂ« hyj nĂ« intimitetin e tjetĂ«rkujt, kushdo qoftĂ« ai e pĂ«r çdo shkak, qoftĂ« ky dhe armiku im. Ajo çfarĂ« mĂ« intereson nĂ« rastin e njĂ« diplomati shqiptar nĂ« AmerikĂ«, nuk Ă«shtĂ« çfarĂ« bĂ«n ai pas pune e me kĂ« drekohet e darkohet, por vetĂ«m mendimi dhe veprimtaria e tij dhe e çdo diplomati tjetĂ«r si persona nĂ« funksion publik. Kjo sepse janĂ« pĂ«rfaqesues te atdheut, qĂ« fundja nuk Ă«shtĂ« vetĂ«m atdheu i atyre qĂ« e mjelin si tĂ« babĂ«zitur nga karrriket e pushtetit, por edhe atyre qĂ« e duan atdheun pa pĂ«rfitim. Nuk besoj se Ă«shtĂ« nevoja ti kujtoj njĂ« personi qĂ« paguhet pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« punĂ«n e diplomatit, thĂ«nien e Xhon Kenedit, se jo tĂ« pyesim çfarĂ« na jep atdheu, por çfarĂ« unĂ« i dhashĂ« atdheut sot. Pretendimet e funksionarit tĂ« lartĂ« tĂ« ambasades shqiptare nĂ« AmerikĂ« dhe akuza qĂ« mĂ« bĂ«n nga pozita zyrtare, mua si gazetar pĂ«r njĂ« “krim moral”, tregon se nĂ« çfarĂ« mjedisi rrojnĂ« e çfarĂ« mentaliteti kanĂ« punojnĂ«sit e diplomacisĂ«, qĂ« mjerisht si nĂ« kohĂ«n e HoxhĂ«s edhe sot e kĂ«saj dite, ambasadat janĂ« kthyer nĂ« fole pĂ«llumbash pĂ«r farĂ« e fisin e miqtĂ« e lĂ«ng stĂ«rlĂ«ngun e qeveritare tĂ« TiranĂ«s, tĂ« cilĂ«t darovisin pa hesap tarafin e vet sapo marrin pushtetin, sikur ta kishin atĂ« mall tĂ« babait. Sqaroj opinionin publik se letra e zĂ«vĂ«ndĂ«sambasadorit shqiptar, qĂ« unĂ« e quaj njĂ« manual ordiner kĂ«shillash foshnjore, ka qarkulluar nĂ« internet, dhe unĂ« nuk kam rĂ«ndur pas asaj letre, nuk ka qĂ«nĂ« e nevojshme ta bĂ«j kĂ«tĂ« gjĂ«, sepse mĂ« ka ardhur prej forumit publik ku unĂ« marr pjesĂ« me diskutimet e shkrimet e mia. Alibia e tij se gjoja nuk e di se si ja kane grabitur arkivin “privaci”, pra leter-mesazhin qĂ« i ka dĂ«rguar njĂ« zonje, nje mikje, Ă«shtĂ« njĂ« gjĂ« qĂ« i takon atij ta zgjidh e ti shkojĂ« punĂ«s deri nĂ« fund, sepse mua nuk mĂ« intereson se kĂ« ka mike, kujt i shkruan e çfarĂ« i shkruan diplomati yne. Ajo çfarĂ« di Ă«shtĂ« se letra ka njĂ« pĂ«rcjellje me shĂ«nimin se i bĂ«het publik komunitetit shqiptar, via internet, me lejen e z. Çollaku. NĂ«se kĂ«rkon ky zotĂ«ri origjinalin e letres, bashkĂ« me shĂ«nimin shoqĂ«rues tĂ« mikĂ«s sĂ« tij, mund ta gjejĂ« fare lehtĂ« duke klikuar nĂ« Google( gugĂ«ll), por a duhet unĂ«, njĂ« mergimtar prej 17 vjetĂ«sh, ti kujtoj njĂ« diplomati tĂ« lartĂ« tĂ« vendit tim se nĂ« botĂ«n moderne tĂ« internetit ka edhe kĂ«rkues qĂ« tĂ« sjellin informacione tĂ« pafundme. A duhet ti them unĂ« gjithashtu se kush jam, se kĂ«shtu mĂ« shkruan, “nuk tĂ« njoh” kur tĂ« paktĂ«n qĂ« nga viti 1995 e kĂ«tej nĂ« komunitetin shqiptar, unĂ« jam njĂ« prej zĂ«rave mĂ« aktiv dhe, nĂ« gazetĂ«n shqiptaro amerikane“Illyria” nĂ« Nju Jork, por edhe nĂ« shtypin shqiptar, kam botuar me qindra shkrime. Si nuk i paska rĂ«nĂ« nĂ« sy kĂ«tij dipomati tĂ« paktĂ«n shkrimi im i fundit botuar nĂ« ShqipĂ«ri e internet e qĂ« pati jehonĂ« “Noli pĂ«rballĂ« Janullatosit” ku ngre problemin e kthetrave greke qĂ« po zgjaten gjithandej nĂ« jetĂ«n shqiptare, nuk e di diplomati se Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« festimi i 100 vjetorit tĂ« KishĂ«s Shqiptare tĂ« cilĂ«n e provokoi dhe fĂ«lliqi me praninĂ« e tij agjenti i rafinuar grek, qĂ« mĂ« shumĂ« se zotit, i Ă«shtĂ« pĂ«rkushtuar linjave e grupimeve antishqiptare. Apo Ă«shtĂ« jashtĂ« interesave e vemĂ«ndjes sĂ« tij lĂ«vizja e Kalit tĂ« Trojes greke me veladon, si dhe jeta e komunitetit shqiptar. A nuk e lexon ai, diplomati i lartĂ« tĂ« vetmen gazetĂ« tĂ« shqiptarĂ«ve nĂ« AmerikĂ«?! Apo mĂ« keq, mos o zot, ai njeh vetĂ«m picaxhitĂ« dhe pronarĂ«t e restoranteve nĂ« hapsirĂ«n Nju Jork, Uashington, ku shumĂ« diplomatĂ« shqiptarĂ«, tĂ« paktĂ«n qĂ« kĂ«tu e 17 vjet, shtrohen nĂ«pĂ«r dreka e darka, ku ka edhe koncerte folklorike, pa patur ndonjĂ« detyrim pĂ«r tĂ« futur ndonjĂ«herĂ« dorĂ«n nĂ« xhep. Mjerisht njĂ« diplomat shprehet as mĂ« pak e as mĂ« shumĂ«, por si njĂ« personazh i dramĂ«s “Cuca e maleve”, i cili, kur hetuesi e pyeste nĂ« qeli, duke qĂ«nĂ« se çfarĂ« kish thĂ«nĂ« deri atĂ«herĂ« nuk ja kishin marrĂ« pĂ«r tĂ« vertetĂ«, mĂ« sĂ« fundi hoqi dorĂ« nga mbrojtja e i mjeri fshatar thoshte vetĂ«m dy fjalĂ« “ Nga padija z.Hetues”. Ka mbetur proverbiale kjo shprehje. Nga padija. PĂ«r tĂ« mos lĂ«nĂ« pĂ«rshtypje jo te mirĂ« tek lexuesi, ishtĂ« e mira, si diplomat titullar qĂ« Ă«shtĂ«, ta krehte sadopak jo vetem shkrimin por edhe qendrimin e vet aspak diplomatik e diturak. Po perpiqeni tia plotesojme "mos njohjen". I nderuari diplomat, letren dytĂ«, ku tekstualisht shkruan "ju kryeni nje krim etik" dhe "mos i futni hundĂ«t nĂ« komunikimet private", ja ka derguar njĂ« gazetari e kineasti mĂ« pĂ«rvojĂ« mbi 30 vjeçare, me njĂ« gazetĂ« shqiptare tĂ« themeluar nĂ« AthinĂ«, “Egnatia”1993-95, njĂ« autori me 13 libra tĂ« botuar, njĂ« pjesmarrsi aktiv nĂ« lĂ«vizjen pĂ«r demokraci, lĂ«vizje qĂ« mjerisht Ă«shtĂ« manipuluar e monopolizuar, pra nisiatorit dhe organizatorit tĂ« metingut qĂ« u kthye nĂ« demonstratĂ« para stadiumit "Qemal Stafa" nĂ« fillim tĂ« vitin 1991, e qĂ« sot, pĂ«r shkak tĂ« mjerimit social e varfĂ«risĂ« totale qĂ« i ka sjellĂ« politika mendjeçalĂ« popullit shqiptar, pĂ«r kĂ«tĂ« shkak pra, e ngrys jetĂ«n jashtĂ« atdheut duke e nxjerrĂ« bukĂ«n e gojĂ«s me punĂ«ra dosi do. "Dru me pre" shkruante Migjeni. Pra, le tĂ« presim dru deri nĂ« fund tĂ« jetĂ«s, i nderuari diplomat i lartĂ« i vendit tim, sa kohĂ« qĂ« fati na e ka taksur kĂ«tĂ« gurĂ« Sizifi mbi shpatull. E, anipse pĂ«r njĂ« kohĂ« tĂ« gjatĂ« punĂ«tor i mendjes, shkatrrimi qĂ« sollĂ«n tĂ« pamĂ«nçurit e politikĂ«s, ma hoqi atĂ« privilegj moral tĂ« ushtroj profesionin e pasionin tim nĂ« Atdhe, e sot vuaj pĂ«r çfarĂ« ndodh, stigmatizoj prapĂ«sitĂ« e s’pushoj sĂ« shkruari, qĂ« gjĂ«rat tĂ« bĂ«hen mĂ« mirĂ«, duke pĂ«rdorur si moto thenien e Dostojevskit "E bukura do ta shpĂ«tojĂ« botĂ«n". VertetĂ« do ta shpĂ«tojĂ« por, kjo do tĂ« ndodh nĂ«se kĂ«tĂ« tĂ« bukur e lĂ«mĂ« tĂ« lulĂ«zojĂ« dhe herĂ« pas here ja pastrojmĂ« vendin pĂ«rreth nga barĂ«rat e kĂ«qija qĂ« i zĂ«nĂ« frymĂ«n, e mbrojme pra, e kĂ«tĂ« mision fisnik mbrojtĂ«s e kanĂ« gazetarĂ«t, poetĂ«t dhe inteligjenca e popullit shqiptar, tĂ« cilit kam dinjitetin ti pĂ«rkas. Anipse “ i panjohur” nga kryediplomati i vendit tim kĂ«tu nĂ« AmerikĂ«n e Xhorxh Uashingtonit, pĂ«r tĂ« cilin, le ta vĂ«rĂ« nĂ« vemĂ«ndje dipolmati ynĂ« kĂ«tĂ« fakt, im atĂ« mĂ«sues, gazetar, kryengritĂ«s i pavarĂ«sisĂ«, sekretar i Ded Gjo Lulit e flamurtar i tij, ka shkruar me admirim nĂ« njĂ« shkrim qĂ« mban datĂ«n 18 nĂ«ntor 1907 me titull “TĂ« thoni gjithmonĂ« tĂ« vertetĂ«n”, njĂ« episod nga fĂ«minija e Uashingtonit, pra mbase Ă«shtĂ« i pari shqiptar qĂ« ka shkruar nĂ« Atdhe pĂ«r kĂ«tĂ« gjeni amerikan. E megjithtĂ« edhe im atĂ« Ă«shtĂ« po aq i panjohur si plot tĂ« tjerĂ« atdhetarĂ«, nga padija e atyre qĂ« e konsiderojnĂ« atdheun si njĂ« lopĂ« hollandeze, qĂ« prodhon qumĂ«sh pĂ«r njĂ« batalion husarĂ«sh qĂ« lukurojnĂ« nĂ«n hijen e njĂ« qeverimi Zululland. Dua ta mbyll kĂ«tĂ« reagim apologji para diplomacisĂ« tartare, me njĂ« shprehje qĂ« Asdreni ynĂ« i madh, nga Bukureshti, pas njĂ« pĂ«rplasje qĂ« pati me kasnecĂ«t honxhobonxho diplomatikĂ« tĂ« QeverisĂ« sĂ« Zogut( edhe kĂ«ta qĂ« qeverisin nĂ« kohĂ« tĂ« reja zogj janĂ« ), i shkruante njĂ« bashkĂ«fshatari tĂ« tij nĂ« DrenovĂ« "Nuk dua dĂ«shmi patriotike nga laraskat!" E pse ti donte ato dĂ«shmi njohje a mirĂ«njohje nga laraskat e diplomacisĂ«, Asdreni?! Edhe pa to, Asdreni ishte e mbeti Asdren. Konica, anipse gjysĂ«m shekulli i mohuar, gjithashtu. I zura nĂ« gojĂ« se kĂ«ta tĂ« dy kanĂ« dhĂ«nĂ« kontribut nĂ« fushĂ« tĂ« diplomacisĂ« shqiptare. Kryekreje ishin punĂ«torĂ« tĂ« mendjes e puna e mendjes e anashkalon çdo qeverisje apo parade sharlatane nĂ«npunĂ«sish qĂ« perjetĂ«sisht janĂ« tĂ« destinuar tĂ« shuhen nĂ« mosdije e me pas mosnjohje e... harrim. 

Boston, 24 mars 2008

16 March 2008

Dallkauket me Flamur



Dallkauket me Flamur

"Posi.... u ba Shqipnija. Dalin te marret e vikasin rrnofte Shqypnia! Ti i mencem pergjigje tue bertit ne kupe te qielles : Rrnofte, po, e shpejt me porosite flamuj. Na shkyeju rrnofte, e ti shit, ban pare tue tregtue mbi ndiesit tona." (Ernest Koliqi: Tregtar flamujsh).

Nga Kolec Traboini

Ka nje dallgedisje e tollovi te madhe neper festa kombetare. Paraqiten ne krye te festimeve ca njerez per te cilet cfare te flasesh, nje tufe megallomanesh qe atdhetarine e kane si disingtiv. Po kjo jo vetem ne Shqiperi ku parallijte, qe i kane mbushur xhepat me para droge, prostitucioni, kontrabande e korrupsioni e kane dyqane e hotele ne cdo skute, por edhe ne Diaspore, ku emigrantet e nxjerrin jetesen me djerse e mundime, shfaqen ca individ qe mbahen si te ishin bej katundi ne kohe te Tanzimatit. Me bej nene qe te ngjaj, tepke si ne Shqiperi. Kur shoh se si spekullohet, se si organizojne ca darka me nga 70-80 e 100 e kusur dollare per nje kembe pule ne tryeze, sepse tre te katertat e bilietes ja hedhin xhepit, me vjen te peshtire, me kujtohet ai krijimi qe s'ka vdekje i Ernest Koliqit "Tregtare flamujsh" e u them sikter darkave me ahenxhe si ne kohe te Turqise se vjeter. Me mire pi nje gote vere ne familje, ve flamurin ne balkon te shtepise time qe eshte buze nje bulevardi ne Boston dhe jam me i kenaqur edhe une , edhe flamuri, por edhe bostonianet qe kalojne perketej dhe e perkedhelin me sy.
Me vine nje dite nentori me vranesira ca honxho bonxho, sic thoshte i madhi Mihal Grameno, qe i kam quajtur perndryshe edhe takem i ri ne qytet te vjeter, patriot me bateri sic thone ne Prishtine, e me thone keta vurcanjare qe te vish ne qender te Bostonit se do te ngreme Flamurin.
Une ne fakt mbaja nje flamur te madh ne dore e do ta vija ne balkonin e shtepise sime, sic bej pervit, sic ben edhe miku im Sotir, qe ngre Flamurin njeqindvjecar te gjyshit te vet, te madhit Josif Pani nga Dardha, mikut me te mire te Faik Konices ne Amerike. Mesa duket menduan se isha i pergatitur te shkoj pas tyre e te beja rrumba tumba ne Copley Square ne mes te Bostonit.
- Po cilin Flamur?- i pyeta- Se Flamurin e ngre Bashkia, kryetari, italiani Tomas Menino sic ben per te gjithe komunitetet. Ju pse po doni ta personalizoni sikur e ngrini ju, si te ishit Ismail Qemalat e Amerikes?!
Ata nuk m'u pergjigjen vec rrinin si guake, se mendjeshkurter jane. Ju ka ba mendja dollare. Ju ktheva:
- Shkojeni e ngrijeni se une vije pak me vone se nuk me pelqejne rremujat. Sa te ngre kete Famurin tim ketu ne ballkon.
- Te ndihmojme ne - u nguten, e zgjaten duart te me rrembenin Flamurin.
Por nuk i lashe. Saken se ma prekni Flamurin me ato duart tuaja te felliqura, u thashe e bera per me tutje.
- Ikni, se e ngre vete, - vazhdova jo pa shpoti.- Ne shtepine time Ismail Qemal jam une e jo ju!
Thartuan fytyren.
Kur e pashe se po ikin me bisht nder shale dhe sec mermerisnin kunder meje, me hipi ne koke e u thirra:
- Une nuk vij fare!
Ne fillim u fandaksen. Si te mos veja fare kur ata ngrinin Flamurin. Bah! Pastaj si hilanjoz qe jane, menduan se me zune si miu ne dhokan.
- Turp!-me thane .- Je dhe bir patrioti qe ka derdh gjak per kete Flamur, qe ka luftuar krah per krah me Ded Gjo Lulin. Po ti paske qene tradhtare i babes tend, more, po ne te dinim per atdhetar te madh, ndaj erdhem.
Menduan se me groposen se gjalli dhe i lane duart me mua.
- Po dale bre, mos u ngutni,- ua ktheva. - Une nuk thashe qe nuk vij fare ne Copley Square.
- Atehere do te vish? - ndrruan ceren atdhetaret me bateri duke u qetesuar.
- Do te vij per ta ulur!
Sikur ra bomba. U hodhen perpjete sikur t'i kish pickuar zekthi ne te prapme .
- Ti qenke cmendur fare - m'u hakerryen.- Ke rrjedhur!
- Nuk jam cmendur e as kam rrjedhur ore, jo. Por sikur une te mos e ul, cfare do ngrini ju vitin tjeter, pa me thoni!... Se Flamurin do ta grise era, do t'a kalbe shiu e bora, se rrobe eshte de, jo shajak per gune bariu. As per darken qindollareshe qe keni sajuar mos me prisni, se nuk kam ndermend te cpoj xhepat e mi per te mbushur te tuajat.
U skuqen si spec i kuq djeges e mu be se Flamuri im qe kisha ne duar, u zverdh nga qe nuk i duronte dot ata dallkauke e delenxhinj qe shtiren si flamurtar. Pa le kur do te shkruanin ne gazeten e komunitetit se Dadani me Kamkamin e Zejnepja me Peqe Lepen e kane ngritur Flamurin ne Boston, ne Nju Jork, ne Detroit, ne Cikago e kah mos. Por edhe ne Vikipedia do te shkruajne pa hesap qe ta dije historia e brezat qe do vine se kush jane Flamur- tartaret e Diaspores shqiptare te ketij fillim shekulli. Ja keshtu shkruhet e pershkruhet historia nga llaskandraqet e etur per lavdi. Keshtu shkruhen e pershkruhen edhe meselete me Flamurin.
E kush e di cfare dhembje ndjen i shkreti Flamur, kur bie ne dore banditesh, zuzaresh, mashtruesish, megallomanesh, ne duart e kacabujve te atdhetarizmit, qe gelojne si brumbuj bajge, qe kane krijuar tarafe, qe e quajne njeri tjetrin "burra te medhej", cfare Nolit e Konices me kursim ua thone.
E po nuk bere si thone e si duan ata, egoistet lavdimedhenj, te bejne gjemen, te gozhdojne si Krishti ne ca hartime moralistike ne gazeten e komunitetit, te shpallin armik, te nxjerrin edhe nga ato paloshoqatat te shpifura rapsodike qe ka me vandake ne Amerike, apo nga ca lista pseudogazetaresh ku neveritshem i perkedhelin bishtin njeri tjetrit...
A nuk bente edhe Enver Hoxha keshtu?! Por Enver Qafiri i bente bemat e veta ne Shqiperi ku nuk kish liri e as drejtesi, po keta kallam-kusur-kallamaret tane i bejne ne Amerike.
Lum si kombi yne qe i ka lindur, por lum edhe Amerika, te ciles i polli groshi me dallkauket, shoqatamaniaket dhe mashtruesit me flamur.

07 March 2008

NOLI PĂ‹RBALLĂ‹ JANULLATOS


NOLI
PĂ‹RBALLĂ‹
JANULLATOS
Në 100 vjetorin e ngritjes së meshës së parë shqipe nga Fan Noli,
greku Janullatos me bukëshkalësit e autoqefalisë
drejtojnë festimet në Boston.

Nga KOLEC TRABOINI
Në të vertetë duhet thënë Anastas Janullatos përballë Fan Nolit, se greku me raso dalë boje, po tundohet në pleqërinë e tij të thellë reomatizmale, të zhgulet nga strehëza ku ka zënë vend si zogu i qyqes greke në Kishën Orthodokse Shqiptare në Tiranë, të kalojë Atllantikun e të na shfaqet këto ditë të ftohta e me ngrica marsi, në Boston, tek Kisha e Shën Gjergjit, ku orthodoksët e mbarë komuniteti shqiptar feston 100 vjetorin e meshës së parë në gjuhën shqipe, të ngritur nga Fan Noli në 1908, që shënon krijimin e Kishës Orthodokse Shqiptare të Amerikës. Çfarë kërkon Janullatos dhe kush janë puthadorët i tij pritës në Boston?
Vertetë çfarë kërkon greku gjallë Janullatos tek shqiptari i vdekur Fan Noli. Dihet prej shkencave kriminalogjike se ai që e ka bërë një krim, nuk i qëndron dot tundimit pa u kthyer e pa e parë sërisht e sërisht vëndin e bëmëzezës së vet. Shkuar pas këtij instikti barbar, vrasësi i autoqefalisë së Kishës Orthodokse Shqiptare, Janullatos nuk mund ta përballonte tundimin pa ardhur me një delir triumfues në Boston e të shkelë me këmbë në shkallaret e në altarin ku dikur ngrinte meshë Noli ynë i madh, atdhetari ynë i kulluar, krijuesi i kësaj kishe që është para së një faltore besimi, një relike kombëtarë për shqiptarët, ku vinë plot veneracion jo vetëm orthodoksët por edhe besimtarët katolikë e musliman, që i prekin me duar që u drithërojnë muret, kolonat, parmakët e këtij tempulli histori.
E dimë që Janullatos e ka një fole të vetën, ku e ndjen vetën ngrohtë këtu në Boston, tek Kisha e vogël e Shën Trinisë me një grusht besimtarësh, që dikur ka qënë edhe foleja e grenxave të agjentit të partiarkanës greke Mark Lipa. Por, se do të vinte dita që të shkelte me këmbë edhe në Katedralen e Shën Gjergjit të Fan Nolit, kjo nuk ka qënë menduar kurrë madje as nga vetë grekofonët e as nga grekomadhi Nikolla Gaxojani që jeton këtu në Boston e thur intriga antishqiptare.
Por Odiseja grek i kohrave moderne Janullatos ka arritur, mesa duket, të fusë kalin e vet të Trojës nën rraso prifti edhe në këtë faltore të shënjtë të shqiptarizmës dhe nuk e ka të vështirë të zbatojë skenarin e vet të vjetër në frymën e Patriarkanës greke.
Mirë kryeprifti i Kishës së Shën Gjergjit që e ka mirëseardhur, për interesa e lidhje që kush se di ku fshihen, po si mund orthodoksët shqiptarë të marrin pjesë e të dëgjojnë meshen e ngritur prej Janullatos në altarin e Fan Nolit? A nuk kanë frikë se prej tmerrit a prej dhimbjes mund t
ë dridhen themelet e altarit të shqiptarizmës? Më mirë ti thonit dheut, hapu të futemi brenda se sa të përdhosim me turp faltoren e Nolit të madh.
Padyshim ky është një triumf i grekëve mbi shqiptarët. Kjo është gjëma më e zezë që ka parë ndonjë herë kjo katedrale ku Noli ynë ka dhënë meshë me frymë atdhetare deri sa i erdhi çasti i fundit. Dihet çfarë luftë titanike ka bërë Fan Noli për ta shpëtuar kishen shqiptare nga kthetrat e çapojt e grekërve, të cilët nuk janë më pak se sa vrasës të Papa Kristo Negovanit, At Stath Melanit vetëm e vetëm se këta kanë patur guximin të ngrinin meshë në gjuhën shqipe.
Janë greket ata banditë me raso që nuk pranuan të varrosnin një shqiptar të ri mërgimtar, Kristaq Dishnicën, para një shekulli, çfarë u bë shkak që Noli të vishte rason e priftit, ta krijonte dhe udhëhiqte Kishën Shqiptare, duke e bërë një vatër të zjarrtë atdhedashurie. Noli kështu u bë armiku më i madh i megaloidhesë greke dhe Patriarkanës së Stambollit që punonin për shkatrrimin e çdo gjëje shqiptare.
Pse duhet festuar ky 100 vjetor me një thikë pas shpinës së shqiptarizmës. Në kohën kur orthodoksët shqiptarë me të drejtë kërkojnë vendosjen në krye të Kishës Orthodokse Autoqefale një prift me gjak e kombësi shqiptare, Janullatos jo vetëm që nuk i dëgjon ato zëra, por bën edhe sfidën më të madhe e më të paturpëshme.
Natyrisht ai tani nuk e ka të vështirë që pasi të ngrejë meshë, në katedralen e Shën Gjergjit, të drekojë me bukëshkalsit shqiptarë të autoqefalisë në Pier 4 tashmë që Anthoni Athanasi ka vdekur, sepse po të ishte ende gjallë ai mik besnik i Fan Nolit, nuk do të mund të shkelte këmba e Janullatosit në atë restorant ku mblidheshin me shqiptarët me Nolin e Konicën në ditët e festave kombetare.
I shoqĂ«ruar nga bukĂ«shkalĂ«sit e autoqefalisĂ« dhe shqiptarizmĂ«s, nuk e ka tĂ« vĂ«shtire greku Janullatos tĂ« bĂ«jĂ« edhe veprimin cinik mĂ« djallĂ«zor, tĂ« shkojĂ« tek varri i Fan Nolit, pĂ«r ti thĂ«nĂ« mesa duket “Ta mora kishĂ«n e ShĂ«n Gjergjit, edhe varrin ta shkela. Shkoi i humbur qĂ«llimi yt.Ku i ke shqiptarĂ«t e tu? Ja kĂ«tu pas b…sime”.
Eshtë e natyrshme që kjo të ndodh kur një antishqiptar me raso, që e shoqeron grekun Anastas Janullatos në këto proçesione turpi, e shet lëkurën e vet fare lirë. Me kohë e ka shitur, por është përpjekur ta mbajë vehten me demagogji derisa erdhi koha për tu shfaqur si mbreti lakuriq. Me së fundi u puqen. Kishin kohë që bënin flirte prifti i Greqisë me bukëshkalin e Shqipërisë.
Na thoshte i ndjeri, Piter Minari në vitin 1996 një histori që kish dëgjuar nga goja e vetë Nolit, por ne nuk e besonim e nuk ja vinim veshin, derisa një ditë i thashë, nuk e besoj po ma jep me shkrim. Piter Minari mori një copë letër të verdhë dhe me laps karboini, në praninë time e të një miku tim shkodran shkroi:
“Sa tĂ« jem gjallĂ« unĂ«, Fan Noli, bijtĂ« e Lolos sĂ« BoboshticĂ«s nuk i lĂ« tĂ« bĂ«hĂ«n priftĂ«rinj.”
Por ja që Noli vdiq. U bënë priftërinj ata që mundën të bëheshin. Dhe erdhi koha që ti bëhëshin krah grekut Janullatos, për ta përmbysur në varr për së vdekuri Nolin tonë të madh.
Por më kot rrekën zogjtë e qyqeve të Greqisë dhe zgërbonjat e Shqipërisë që i bëjnë jatak.
Idealizma, fryma e Fan Nolit dhe shqiptarizma, kurrë nuk vdesin.
Boston 6 mars 2008

NOLI PĂ‹RBALLĂ‹ JANULLATOS



NEXT: ---> 24 shkrime link :


 
"E vërteta"... e pavërtetë e prof. Emil Lafe - nga...
Zhvillimi letërsisë shqipe në Mal të Zi- nga Rrok Gjolaj
Akademia e mykur e Tiranës- nga Kolec Traboini
Marash Mali - enciklopedi e dashurise per atdheun/... 
Kështu vret vetëm mafia - nga Kolec Traboini
Një spot që ministrit mund ti kushtojë postin- nga..
Aristidh Kola - një libër i ri i Kolec Traboinit
Lazarati në tym - shteti në delir- nga Kolec Trabo.
 Zeusit i lajkatohen tĂ« gjithĂ«- nga Traboini
 Big Show me Canabis Sativa- nga Kolec Traboini
Njerka shkon në ballo- nga Kolec Traboini
Vasil Josif Pani- ne krye të oborrit të shqiptariz...
Stina e mjekrrave të hajthshme - nga Kolec Traboin...
Edgar Allan Poe - më së fundi i kthehet vendlindje...
Kur shpresa s’Ă«shtĂ« veçse njĂ« kurvĂ«...- nga Kolec ...
Atë Martin Gjoka kompozitor e mësues i madh - nga ...
Dekorimi politik i Kol Idromenos- nga Kolec Traboi...
Dhjetë vjet thirrje për bustin e Ded Gjo Lulit- ng...
Prejardhja e Hotit dhe Flamuri i Deçiqit - nga Kol...
Requiem i Verdit në vjeshtën politike të Tiranës- ...
Epika blu e Edison Gjergos- nga Kolec Traboini
Ardhacaket e Ballkanit Sofie-Safete Juka
Boston- një shekull përballë greqizimit
KATĂ‹R INTERVISTA NGA KOLEC TRABOINI

02 March 2008

Jehonë krijuese nga Selaniku





"DEGA E BLERTĂ‹" E PAQĂ‹S DHE SHOQATA-MANJAKĂ‹T E LUFTĂ‹S


Nga KOLEC TRABOINI

Padyshim që dëshira për të qënë pranë njeri-tjetrit, ndër krijuesit e letërsisë është krejt e natyrshme, është kompensim i vetmisë së proçesit krijues, ndaj grupimin e sapo krijuar me emrin "Dega e blertë", njeriu ndjen kënaqesi ta urojë me gjithë zemër. Le të bëhet ky grupim një vatër e ngrohtë ku të zotërojë fryma e mirëkuptimit dhe e harmonisë në mes të krijuesve emigrantë shqiptarë e pse jo edhe në bashkëpunim me shkrimtarët e krijuesit vendas në qytetin e bukur të Selanikut.
Meqë lidhjet e shoqatat janë një fenomen i shumuar ndër shqiptarët emigrantë shpërndarë në Europë dhe Amerikë, do të desha të shpreh një mendim, që gjatë 18 vjetëve në mërgim në këto dy hapsira kontinentale më ka shqetësuar.
Po krijojmë më shumë shoqata se shqiptarë, janë të panumurta këto shoqata që shpesh u vemë emra të mëdhej kur antarësia është fort e vogël dhe veprimtaria
po aq e pakĂ«t. NĂ« fakt emri qĂ« kanĂ« zgjedhur krijuesit emigrantĂ« shqiptarĂ« tĂ« Selanikut "Dega e blertĂ«" mĂ« duket sa modestĂ« aq dhe poetike, por fjalĂ«n mĂ« tepĂ«r e kam pĂ«r ata qĂ« shfaqen me pretendime shpesh herĂ« marramĂ«ndĂ«se e tymnajore. KĂ«ta njerĂ«z tĂ« shoqatamanive gjithpĂ«rfshirĂ«se duhet tĂ« kuptojnĂ« se sot Ă«shtĂ« e vĂ«shtire tĂ« krijohen shoqata tĂ« mĂ«dha. Fakti qĂ« u shua edhe Lidhja e ShkrimtarĂ«ve dhe ArtistĂ«ve tĂ« ShqipĂ«rise, tregon mjaft. Nuk po i hymĂ« analizĂ«s sĂ« thellĂ« se pse u shkatrrua ajo krijesĂ« e njĂ« sistemi tĂ« falimentuar. Mjafton tĂ« themi se heqja e bazĂ«s materiale, ndĂ«rtesĂ«s sĂ« Lidhjes, ishte njĂ« preteks, por kurrĂ«sesi shkaku i vertetĂ«… Them kĂ«shtu sepse shoqatĂ«n, disa e shihnin si njĂ« lopĂ« pĂ«r ta mjelur. NjĂ« shoqatĂ« nuk duhet tĂ« krijohet e as tĂ« shikohet mbi baza tĂ« tilla interesash materiale se pastaj shumĂ« shpejt bie viktimĂ« e egoistĂ«ve dhe karieristĂ«ve qĂ« nuk janĂ« tĂ« pakĂ«t. Ă‹shtĂ« mbase koha e grupimeve tĂ« vogla, qĂ« i bashkon jo thjeshtĂ« dĂ«shira pĂ«r tĂ« shkruar por edhe platforma estetike.NĂ« botĂ« grupimet shpesh janĂ« bĂ«rĂ« pikĂ«risht mbi bazen e platformave e tĂ« ideve, stileve, gjinive letrare. KĂ«to gjithmonĂ« kanĂ« qĂ«nĂ« mĂ« tĂ« qĂ«ndrueshme, me tĂ« efektshme dhe kanĂ« bĂ«rĂ« emĂ«r madje edhe nĂ« historinĂ« e letĂ«rsisĂ«. Ta zĂ«mĂ« "Beat Generation", qĂ« u formua nĂ« 1950, pĂ«r njĂ« dhjetĂ«vjeçar i dha tonin letĂ«rsisĂ« amerikane duke ndikuar edhe nĂ« artet e tjera. Ata konsideroheshin bohemian e hedonist, lĂ«vizja e hipive nga ata Ă«shtĂ« frymĂ«zuar paçka se nuk kishin tĂ« bĂ«nin me artin e letĂ«rsinĂ« por me konceptin e jetesĂ«s dhe dĂ«shirĂ«n pĂ«r aventura. Allen Ginsberg poet e Zhak Kerauk, shkrimtar, ishin udhĂ«heqĂ«sit e kĂ«tij grupimi qĂ« nuk ishte mĂ« i madh se ta zeme gishtat e dy duarve tĂ« bashkuara.

Kerouak, Ginsberg, Orlovski në këmbë ,
nd
Ă«rsa ulur Korso dhe vellai i Orlovskit,
Lafkadio gjat
ë një udhëtimi në Meksikë .

Krijimi i grupimeve letrare e artistike nuk mendoj se duhet te bëhet pa një synim të caktuar, jo thjeshtë për tu takuar e pirë një kafe, por në bazën e një platforme. Ai duhet të jetë një mjedis ku të gëlojne idetë e mendimet, shqetësimet, të zgjoje artistët e vertetë nga letargjia, që punët e letërsisë, të poezisë në veçanti, ti marrin ata qe i janë përkushtuar asaj. Pra për ti thënë mediokritetit e përdhosjes që i është bërë deri më tani poezisë e në tërësi letërsisë...mjaftë më!
Vetëm këtu i shoh vlerat e krijimit të grupimeve të krijuesve, e jo shoqatave të mëdha ku hyjnë të gjithë, madje edhe ata që vazhdojne ti bien ziles së mushkave në letërsi si qëmoti, që i mbajnë vargjet e rilindasve si model i të gjitha kohrave, kur letërsia ka ikur një shekull larg prej kohës së tyre,
apo aq më keq kur shoqatat aklimatizohen si çajtore fjalamanësh, ku i krrehin bishtin njëri tjetrit për çdo vargëzim banal prej injoranteve të letërsisë.
Pra nĂ« afirmimin e vlerave, nĂ« daljen me njĂ« platformĂ« krijuese, nĂ« tĂ« thĂ«nit publik se deri mĂ« tash kushdo Ă«shtĂ« mbiquar poet, por poet e shkrimtar tĂ« bĂ«n puna e jo mburrja, tĂ« bĂ«n pĂ«rpjekja individuale e jo shoqatat ku mund tĂ« dalin nĂ« krye madje edhe ata qĂ« nuk dinĂ« tĂ« shkruajnĂ« as gjuhĂ«n shqipe. Aq mĂ« tepĂ«r shoqatat nuk duhet tĂ« krijohen pĂ«r karrshillek, fudullĂ«k, se, e bĂ«re ti ja e bĂ«j edhe unĂ«. O zot çfarĂ« mĂ«ndĂ«sie krijon njeriu, çfarĂ« nuk po na dĂ«gjojnĂ« veshĂ«t, ku nuk tĂ« çoka deliri. BĂ«hemi dĂ«shmitarĂ« por akoma mĂ« keq edhe viktima tĂ« njĂ« lloj mediokrriteti tĂ« ligjĂ«ruar madje edhe nĂ« masmedia. Ja t’ju rrĂ«fehem qĂ« tĂ« bindeni se sa mekanizma tĂ« verbĂ«ra bĂ«hen shoqatat. VetĂ«m pse pata guximin ta kritikoj kryetarin e praktikat e tij si nĂ« kohĂ«n e kultit, kryetari i radhĂ«s i shoqatĂ«s (sĂ« shkrimtarĂ«ve i thĂ«nçin), kĂ«tu nĂ« AmerikĂ« pra, mblodhi tre servilat e kryesisĂ« dhe e pashĂ« vetĂ«n jashtĂ« unĂ« qĂ« kisha kontribuar pĂ«r ta krijuar. Por natyrisht synime e mia ishin krejt tĂ« tjera, ndryshe nga se u pĂ«rdor kjo paloshoqatĂ«, qĂ« sot Ă«shtĂ« kthyer nĂ« njĂ« hije edhe pĂ«r faktin se kanĂ« ardhur nĂ« kryesi njerĂ«z anonime nĂ« letĂ«rsi...Se çfarĂ« kualitetesh ka kryesia mjafton t’ju sjell njĂ« shĂ«mbull tĂ« freskĂ«t. KĂ«to ditĂ« njĂ« antar i kryesisĂ« sĂ« ashtquajtur shkrimtarĂ«ve, ka paraqitur nĂ« internet si tĂ« vetin nje tregim qĂ« nuk Ă«shtĂ« kurrgjĂ« tjetĂ«r veçse pĂ«rkthim i keq i njĂ« tregimi tĂ« njĂ« autori amerikan. KĂ«ta janĂ« shkrimtarĂ«t e drejtuesit e shoqatĂ«s sĂ« shkrimtareve Shashka e shqipove tĂ« AmerikĂ«s. Ky vertetĂ« Ă«shtĂ« njĂ« subjekt pĂ«r letĂ«rsi satirike, diçka si shoku Zylo.Sepse Zylot vazhdojnĂ« nĂ« demokraci, madje deri edhe nĂ« AmerikĂ« kanĂ« gjetur shtigje tĂ« çajnĂ« ferrĂ«n,
kanë marrë revan edhe si estetë. Duke mos pas gjë në torbë por as dhe gjë prej gjëje në kokë, sjellin receta se si duhet bërë letërsia madje edhe kritika. Këto njerëz i dinë të gjitha. I dinë të gjitha e nuk dinë kurrgjë. Jo, jo, kësisoj shoqatash e kësisoj mëndësi të njerëzve shtërp në talent por mjeshtra në djallëzi, u duhet qëndruar larg.Më mirë të mos krijohen, të shpëtojmë nga shabllonizmi bolshevik, ku shoqatat letrare ishin kthyer si koperativa bujqësore.
Shihni se si përfundoi edhe çerdhja e grenxave shkrimtare në Tiranë. Nuk ka më shoqatë shkrimtarësh tip bolshevik, ku mund të manipulohet e spekullohet e ku antivlerat shitën si vlera e drejtuesit fryhen si gjela. Po jep frymë një kohe fodulle paçka se viruset e antivlerave nuk mund te shkoqen lehtë.


Dhe një problem është se shpesh kryetarët kthehen nga shkrimtarë në funksionarë, që e përdorin shoqatën si një instrument për vetshkelqim personal. Mendoj se grupimet mbi baza platformash estetike e interesash krijuese nuk kanë nevojë për president as të përjetshëm e as të përkohshëm, nuk lind nevoja as për rregullore të gjata, por vetëm katër pesë pika si platformë dhe pa kryetar, por një njeri që zgjidhet çdo një ase në dy vite si kordinator.Kush është ai poet i vertetë që pranon të ketë mbi kokë një kryetar. Unë, për veten time, nuk pranoj kurrfarë kryetari apo kryetareshe. Ata që duan president, kryetar, nënkryetar, sekretar apo zëdhënëse, të shkojnë tek shoqata e mallrave me shumicë, tek GABI i letrave shqipo-amerikane ku drejtojnë njerëz me kollaro e papion edhe në mes të gushtit, pra tek shashka e plagjiaturistëve që i hedhin grepat në internet si peshkatarë të zellshëm. Në asisoj shoqatash mediokrre, çdo njeri me një sy e ndjen veten mbreti i qorrave. Do të pranoja të grupohesha vetëm në një listë autoresh shqiptaro amerikanë apo me gjërë, të cilët i vlerësoj si kualitete letrare, pena të përkushtuara, kallij kokëulur e bukëplotë. Të tjerët nuk më interesojnë, paçka se mund të jenë edhe pronarë restorantesh. Ja vlen të merresh vetëm me njerëz të cilët poezinë por edhe artin në përgjithësi e kanë qëllim të jetës e me punë të përkushtuar kanë krijuar vlera të dukshme dhe kanë individualitet e dinjitet artistik. A jemi të zotë të krijojmë një klub të tille poetik, eja ta krijojmë por vetëm e vetem me vlera. Mbi këtë bazë mendoj se ja vlen të bashkohesh me krijues të tjerë, në mos tërhiqu në një qoshe sepse vetmia është fort më e dobishmë se bashkësia e atyre që mungesen e talentit e kompensojnë me intriga e ligësi.Ky lloj grupimi estetik , mendoj unë, nuk do të kishte protokolle, as mbledhje e as zgjedhje. Dhe kryetar nderi mbetet të jetë më i vjetri në moshe, një lloj dekani, sepse çdo poet është i barabartë në mes të barabartëve. Tërë qëllimi është të kordinohen veprime për të afirmuar vlera qoftë brenda dhe jashtë grupit, natyrisht do të ftoheshin në pjesmarrje e veprimtari plot të tjerë pasionantë të letërsisë, gjithnjë duke patur prioritet kualitete letrare, ata që artin poetik para së gjithash e kanë përkushtim deri në dhëmbje. Fakti që edhe me rastin e krijimit të "Degës së blertë" ndokush po përpiqet të afishoj vetën ende pa u krijuar ky grupim, në përpjekje mesaduket për ta tërhequr pas kalit të vet, e për ta kundërvënë ndaj të tjerëve, shoqata a individë qofshin, nuk është shënjë e mirë. Kjo tregon se mbahemi me mish e me shpirt në mentalitetin e shoqatave të cilat tek njera-tjetra shohin kundërshtarë, madje dhe armiq. Dhe këta njerëz me frymë luftënxitëse quhen a vetquhen shkrimtarë?.... Ndoshta edhe janë! Por veç si shumë talent po shpenzojnë me makinacione e fjalomani publike.
Gjithësesi, "Dega e blertë" e krijuesve të Selanikut qoftë një klub miqësh, një grupim i hapur, që të mos hezitojë të bashkpunojë me krijues e grupime të tjera sepse klubet e shkrimtareve nuk janë shtabe lufte por forume paqeje. Le të jetë kjo vath në vesh për ca ish miq krijues të Athinës, që edhe pse në mërgimin e halleve, po shkrijnë plorët për të bërë shpata. Në ardhtë puna deri këtu, mjerë letërsia që krijojmë! Mos o Zot!

2 mars 2008.