20 May 2007

KOOPERATIVA E SHKRIMTARĂ‹VE



KOOPERATIVA
E
SHKRIMTARĂ‹VE

...nuk duhet folur vetëm atëherë kur e pësojmë prej kryetarëve, por përpara, që të mos i lëmë të guxojnë të gabojnë.


KOLEC TRABOINI


E drejtë vrejtja që bëhet për squk-squlljen e antarëve shoqatës së shkrimtarëve shqiptaro-amerikanë. Shkrimtari më i mirë i kësaj shoqate, një personalitet i letrave shqipe, Naum Prifti, në moshën 75 vjeçare, në shënjë proteste të sjelljeve denigruese ndaj tij prej kryetarit te SHSHSHA , del publikisht prej radhëve të kësaj shoqate ku punohet në mënyrë mafioze siç thuhet tekstualisht ne deklarimin publik te Naum Priftit, por kurrnji antar nuk flet. Ata që nuk e dinë çfarë ndodh në këtë organizëm të mykur e kanë të vështirë ta kuptojnë këtë paradoks. E kanë vështirë ta mendojnë se si mund të ketë mungesë demokracie në një shoqatë krijuesish të lirë. E kjo është afër menç, sepse gjithkush e di se krijuesit janë simbol i shpirtit të lirë.

Ata, antarĂ«t pra, nuk flasin a thĂ«nĂ« mĂ« saktĂ« nuk guxojnĂ« tĂ« flasin sepse kush digjet nga qumĂ«shti i fryn kosit, pĂ«r mĂ« tepĂ«r ata ishin dĂ«shmitarĂ« tĂ« skenĂ«s kur unĂ« fola dhe e "pĂ«sova", nga kryetari, aso kohe i sapozgjedhur, vetĂ« vulĂ« e vetĂ« firmĂ« qĂ« mĂ« pĂ«rjashtoi me nje vendim tĂ« deklaruar bujshĂ«m si tĂ« ishte njĂ« perjashtim nga pleniumi i Komitetit QĂ«ndror i PPSH… Dhe guxova tĂ« flas e tĂ« marr nĂ«n mbrojtje njĂ« antar, Lek GjokĂ«n, qĂ« kryetari e kishte kĂ«rcĂ«nuar nĂ« telefon me perjashtim nĂ«se nuk i jepte 100 dollarĂ«t e antarĂ«sisĂ«, e kĂ«shtu tĂ«rhoqa mbi veten atĂ« mllef fshatarak qĂ« ende sot e kĂ«saj dite, paçka se nĂ« atdheun e Linkolnit, punon me stilin e Enver HoxhĂ«s e tĂ« ca tĂ« tjerĂ«ve, ish komunistĂ«, qĂ« lyen vetĂ«m surratin me bojĂ« blu, por nĂ« thelb mbetĂ«n po ata qĂ« ishin. Jo pak njerĂ«z qĂ« kanĂ« ardhur nĂ« AmerikĂ« prej fshatrave mĂ« tĂ« humbura tĂ« ShqipĂ«risĂ«, qĂ« kanĂ« pas kontakte tĂ« ralla me mjediset e kulturuara, kanĂ« marrĂ« pĂ«rpjetĂ« si misra hibridĂ«. Ju duket se me tĂ« shkelur nĂ« AmerikĂ« janĂ« bĂ«rĂ« si me magji tĂ« ditur, tĂ« kulturuar, tĂ« shkolluar, se i dinĂ« tĂ« gjitha e nuk kanĂ« mĂ« nevojĂ« tĂ« mĂ«sojnĂ« kurrgjĂ«, madje e quajnĂ« vetĂ«n shkrimtarĂ«, pa patur kurrĂ«farĂ« shkolle e dije mbi letĂ«rsinĂ«, dhe po u zgjodhĂ«n nĂ« kryetarllĂ«k nuk e kanĂ« pĂ«r gjĂ« i bĂ«jnĂ« hatanĂ« madje dhe njĂ« autoriteti nĂ« letĂ«rsi si Naum Prifti. MjerĂ« ata pĂ«r mĂ«ndjen qĂ« kanĂ«. Ă‹shtĂ« turpi tyre e nderi i Naum Priftit dalja publike prej atij mjedisi ku fjalĂ«s sĂ« lirĂ« i zihet fryma.
Kjo shoqatë në fillimet e veta u nis si një ide e bukur për të patur lidhje e komunikim krijuesish, një shoqatë e hapur demokratike, e kështu ishte sa kohë ishte në krye Naum Prifti. Duke u nisur nga fryma e komunikimit që Naumi kishte krijuar me kolegët, propozova rizgjedhjen e tij edhe në një mandat të dytë, por mu kundërshtua rreptë nga mbikqyrsi i përjetshëm i kësaj shoqate Gjek Marinaj duke më treguar rregulloren që kishte hartuar Gjeka si të ishte një kushtetutë shteti. Pra kjo shoqatë nuk do të kishte rizgjedhje të kryetarit. Mirëpo kjo e gjitha ishte një lojë, sepse pasi u zgjodh me makinacione ky kryetar që është sot, Ramiz Gjini, u bë rizgjedhja e tij duke e thyer atë ligjin e rreptë të mosrizgjedhjes së kryetarit. Që këtu duket hapur se ajo shoqatë ka rënë në duar të njerëzve që bëjnë makinacione, që e kanë kthyer në një instrument për të kënaqur egon e vet.
I kam ndjerë këto qysh herët dhe kam konstatuar dy gjëra: e para: që, ata që e drejtojnë aktualisht këtë shoqatë janë një kult i vertetë, nuk marrin mendimin e kurrkujt dhe as pyesin njeri, të gjitha i ka e i bën kryetari, me një antar apo dy si hije. E dyta: kanë arritur që të krijojnë tek antarët mefshtësinë, mungesën e kurajos për të folur, për të kritikuar kur venë në dukje diçka që nuk shkon, që bëhet mbrapsht që manipulohet. Mjaft prej shkrimtarëve realisht janë shmangur prej kësaj shoqate pa fjale e pa bujë. Antarësia sot përbëhet në shumicën e saj prej amatorëve që nuk kanë kurrfarë kualiteti krijues, kanë ndonjë botim mediokerr dhe duke qënë të tillë nuk kanë autoritet të flasin. Por veç duhet pranuar se edhe ata që janë shkrimtarë apo poetë me reputacion, edhe ata heshtin. Nuk duan ta prishin me kryesinë e kryetarin sepse e dinë se çfarë pasoje do të kenë. Gabim e kanë sepse, nisur prej përvojës sime mund tu them se përjashtimi prej kësaj shoqate mua më ka shërbyer për mirë, e kam ndjerë veten krijues të lirë, produktiv dhe larg atyre njerëzve që punojnë pas kuintave. E për këtë mund të them me plot gojë, mund të falenderoj publikisht kryetarin që më ka përjashtuar si të isha Sejfulla Malëshova apo Fadil Paçrami: Të faleminderit Ramiz!
Për makinacionet e prapaskenat që janë bërë me Naum Priftin nuk çuditem fare, sepse i di fort mirë opinionet e këtyre njerëzve që e manipulojnë këtë shoqatë vertetë inekzistente siç thotë gazetari Vasil Qesari. Që kur u shpreha publikisht dhe individualisht në biseda me ata që luajnë gishtat e bishtat e fshehin dorën, më janë shprehur me doza mosbesimi e nënvleftësimi për Naum Priftin. Nuk do të them hollësira sepse nuk është qellimi për të hapur plagë të vjetra por dua thjeshtë të shprehem se ajo çfarë ndodhi me Naum Priftin nuk është e papritur.
Kur ja bëjnë këtë gjë Naum Priftit që është një nga shkrimtarët më të njohur të letersisë shqipe, i njohur kudo në Shqipëri e Kosovë, kur nuk përtuan të ma bënin edhe mua që kam ndihmuar në formimin e kësaj shoqate duke sjellë dy të tretat e antarësisë e kam botuar 11 libra, çfarë mund të presin disa autorë që kanë botuar një a dy libra e janë kujtuar pertej të pesëdhjetave të merren me poezi rapsodike. Kuptohen, ata janë mirënjohës që janë në listën e kryetarit me vulë dhe nuk guxojnë ti thonë madje as shëndet, kur teshtin.
A tështin kryetari,... a e dhjesin mizat portretin e perandorit... Të perandorit mbase po, por të kryetarit të shoqatës së shkrimtarëve koperativiste kurrsësi....sepse një kryetar, kur është shqiptar, të bën gjëmen, të bën të flasësh me vete, të bën më shumë se mund të bënte asokohe perandori i Habsburgëve.
Se ja ku janë bëm-gjëmat...ec e flisni për to po deshët....a ua mban? Ju nxorrën prej shoqate, o antarë!
E fundit që dua të them, e mbështes shkrimtarin Faruk Myrtaj në mendimin se, nuk duhet folur vetëm atëhere kur e pësojmë prej kryetarëve, por përpara, që të mos i lëmë të guxojnë të gabojnë...

maj 2007

www.traboini.com

19 May 2007

IDOLET E RREJSHME TĂ‹ PAJTIMIT

Idolet

e rrejshme

të pajtimit


KOLEC TRABOINI

Ka ditë që po percillet me këmbëngulje një Apel për pajtim me popullin serb, pretendim i madh në dukje por që në thelb nuk qëndron. Kryekrejet nuk merret vesh se si mund të bëhet pajtimi me serbët nëpër faqet e internetit, kur populli shqiptar i Kosovës, se atij i bëhet ky apel, nuk e ka ende mundësinë e pasjes masivisht të rrjetit kompiuterik, siç e ka, ta zeme SHBA, ku rreth 90 përqind të familjeve kanë lidhje interneti, kështu që edhe jehona e kësaj nisme është e vakët e më shumë si një dëshirë farfuritese.
E më tej, për çka do të pajtohen shqiptarët me serbët?
ǒka është ky vëllazërim popujsh. Kush sot ka ende idole të rrejshme të së shkuarës kur "popujt ishin të pajtuar e vllazëruar" teorikisht, por të shtypur realisht.. Ku konsiston ky pajtim ndërpopujsh që të kujton pajtimet e gjakut, plagë që historikisht i ka patur mjedisi shqiptar.
Më kryesorja kush ka thënë ndonjë herë se populli shqiptar e ka konsideruar popullin serb armik me të cilin qënka prishur a shprishur e tani duhen ndrequr?! Kurrë në histori kjo nuk ka ndodhur. As nuk ka patur e as nuk ka popuj armiq. Nuk duhet ti konceptojmë as luftrat e mëparshme e as atë që bëri UÇK-ja si luftë kundër popullit serb. Jo. Ajo luftë ishte çlirimtare. Ajo kerkonte dëbimin e ushtrisë pushtuese e çlirimin e vendit prej okupatoreve. Dhe okupator nuk ishte populli, nuk ishin njerëzit e thjeshtë, por sistemet e strukturat e organizuara nga shteti vrasës që shtypte saora dhe popullin e vet.
Popujt nuk bëjnë politikë e demagogji. Ata më së shumti bien vetë viktimë nga keqpërdorimi i pushtetit, apo mashtrimi që u bëhet. Nëse nuk do të ishin sistemet që krijohen, qarqet e klanet që e tërheqin popullin për freri me përdhunë, siç e tërhoqi Hitleri popullin gjerman, Millosheviqi popullin serb, të jeni të bindur se kurrnji popull nuk do të kishte armiqësi a ftohje me një popull tjetër.
Nuk e pushtoi Shqipërinë populli italian që vuante nën zgjedhën e fashizmit, nën dhunë e pa bukë, por falangat e Duçes, të cilin italianët, kur shpëtuan prej zgjedhës, e varën me kokë poshtë bashkë me të dashurën Klareta Petaçi.
Prandaj nuk kuptohet se pse u kĂ«rkoka pajtimi i popujve. PĂ«r çfarĂ«. NĂ« emĂ«r tĂ« kujt. ÇfarĂ« nĂ«nkuptojnĂ« hartuesit me emrin popull serb, tĂ« cilit i janĂ« referuar. Ata qĂ« e kanĂ« vrarĂ« popullin shqiptar tĂ« KosovĂ«s nuk Ă«shtĂ« populli serb por janĂ«: shteti, ushtria, policia, radikalĂ«t, “Tigrat”, falangat e zeza tĂ« nacionalistĂ«ve ekstremistĂ«.
Një gjë duhet kuptuar, se populli serb herët a vonë do të ndergjegjësohet për faktin se udhëheqja e shtetit të vet e ka keqpërdorur emrin e tij, janë bërë masakra të përbindëshme prej kriminelëve të veshur me pushtet, të cilët kanë dalë rrejshëm në emër të popullit te vet.
Me këtë nisëm që është marrë e me këtë mënyrë që është formuluar apeli, nuk bëhet kurrgjë tjetër por shkarkohet barra e krimit nga nacionalistët e shovenistët e tipit të Millosheviqit, në kurrizin e popullit serb, pra nga kriminelët Arkan e
gjeneralët e ushtrisë tek njerëzit e thjeshtë, ata që përbëjnë shumicën dërmuese të një populli . Sepse apeli i shpallur disi me eufori, po kërkon pajtim me popullin, çka nënkupton të harrohen krimet, dhuna e gjaku të cilat kurrëqysh nuk mund ti faturohen një populli. Ata që i kanë bërë krimet dihen botërisht dhe u dënuan rreptë nga amerikanët dhe forcat e Natos, ai që ngordhi në një qeli të Hagës ishte kryekreu në bashkpunim me të tjerë që janë fshehur si mijtë vrima për ti shpëtuar drejtesisë e dënimit. Atyre nuk mund tu falet kurrgjë, as dhe një pikë gjaku, nuk mund të ketë kurrë pajtim me kriminelat, vrasësit që mjerisht ende janë në pushtet dhe në forcat politike që rolin një rol dominant në Beograd
Pajtimi i vertetë(më mirë do të ishte ta quanim paqëtimi) bëhët në mënyrë institucionale
në mes të qeverive, parlamenteve, akademive, mirëpo a kanë arritur institucionet e Serbisë deri në atë shkallë ndërgjegjësimi sa të kërkojnë falje publike për krimet që janë bërë në Kosovë. Pa kerkimin zyrtarisht të kësaj falje zor se mund të ketë paqëtim. Aq me teper ata nuk kanë shpëtuar ende nga meningjiti i tërbimit nacionalist, ato akoma nuk janë pastruar prej të keqes, prej krimit, prej gjakut. Fakti që shteti serb, institucionet e tij, parlamenti, partitë, nuk pranojnë që populli shqiptar i Kosovës të vetvendosë për tu bërë e pavarur zot i fateve të veta, madje organizojnë edhe banda terroriste për të sulmuar Kosovën, mbajnë Mitrovicën nën tension gati për të ndezur zjarrin e luftës, tregon se jemi ende larg prej reflektimit, prej katarsisit, prej afrimit në fqinjësi të mirë, për të harruar të kaluarën e për të hyrë në një udhë të re të mirëkuptimi. Vertetë akoma larg.
A do të vijë ajo ditë që shteti e politika e Serbisë ti nënshtrohet arsyes e të shpëtojë prej maktheve të legjendave mesjetare me Stefan Dushan e princ Llazar? Padyshim që do vijë, sepse ajo rrugë që gjer më tani kanë ndjekur,
nuk ka të ardhme në një Europë të Bashkuar me mirëqënie e mirëkuptim në mes shtetesh. E sa për popujt, ata janë si ti udhëheqësh, si ti drejtosh por mbi ta kurrë nuk mund të bjerë mallkimi kolektiv për një krim a gjenocid të bërë nga kastat që kanë uzurpuar pushtetin apo me dinakeri e mashtrim kanë arritur të dalin në krye e ta keqperdorin atë pushtet.
Popujt, çka nënkupton njerëzit e thjeshtë, duke përfshirë intelektualët si ndergjegje progresive e tij, artistët, shkrimtarët, specialistët e fushave humane, gjithmonë e gjejnë gjuhën e afrimit e të paqes. E në këtë kuptim, të vjen keq kur ndodhesh përpara një shfrimi antikulturë që shprehnin disa nga bashkatdhetarët tanë, madje edhe në shtyp, kundër vajzave
këngëtare serbe që kënduan e fituan me meritë interpretimi ( me ose pa plagjiaturë kjo është një çeshtje tjetër, profesionale) në Finlandën e qetësinë e butësisë njerëzore. E këto shfrymje të shoqëruara me fyerje të krijonin përshtypjen se ende jemi në llogore lufte me bomba e barut, e jo para ekraneve të një festivali ndërkombëtar, ku binin në sy të rinjtë europianë me fytyra të qeshura, që simbolizojnë të ardhmen, miqësinë e dashurinë në mes të njerëzve.
Popujt gjithmonë e gjejnë gjuhën e përbashkët, nga natyra janë gjithmonë për pajtim, por është politika shpesh herë agresive që i armiqëson mardhëniet në mes të shteteve e për rrjedhim në mes popujve krijohen hendeqe e gremina tragjike.
Këto hapsira të ngrira, artistët e shkrimtarët ballkanas me fuqinë e artit të tyre duhet të kontribuojnë që ti bëjnë të paqëna, që të përshpejtohet ardhja e asaj dite kur, shqiptarët, grekët, malazezet, maqedonasit, bullgarët, rumunët, kroatët, sllovenët, serbet, boshnjaket e turqit, pra mbarë popujt e Ballkanit ta ndjejnë me të vertetë veten të vëllazëruar në familjen e përbashkët europiane.
Gjithësesi këtë pajtim, edhe pse qëllimmirë, nuk ka pse të nxitojmë tua kërkojmë popujve, popujt nuk bëjnë gjenocid ndaj njëri tjetrit, nuk kanë shkak për ta urryer njëri tjetrin. Anipse shumica e maskaralleqëve
tĂ« pushtetmbajtĂ«sve tĂ« kĂ«saj bote sĂ« shumti bĂ«hen krejt rrejshĂ«m nĂ« emĂ«r tĂ« popujve, nuk duhet kurrĂ«sesi t’u vihen popujve nĂ« shpatull e as nĂ« ndĂ«rgjegje gurĂ«t e rĂ«ndĂ« tĂ« pendimin pĂ«r masakrat qĂ« kanĂ« bĂ«rĂ« eksponentet e politikĂ«s sĂ« krimit e gjenocidit ndaj popujve tĂ« tjerĂ«.

maj 2007

www.traboini.com

15 May 2007

NĂ‹N QYRKUN E FAJIT...




NĂ‹N QYRKUN E FAJIT...



Cilin atdhe përfaqësojnë të çmëndurit?!
Kush ja hodhi shqiptarizmit këtë qyrk përsipër?!



KOLEC TRABOINI

NĂ« tĂ« hyrĂ« tĂ« majit ( drithĂ«rimĂ« akulli na solli kjo pranverĂ« 2007)u arrestua njĂ« grup terroristĂ«sh qĂ« ishin prej kohĂ«sh nĂ«n vezhgim nĂ« Nju Xhersi. Nga gjashtĂ« antarĂ«t, lajmet theksuan se katĂ«r ishin shqiptar. Se çfarĂ« soj shqiptarĂ«sh ishin kurrkund nuk e vuri nĂ« dukje e kĂ«shtu papritur e kujtuar u ndjenĂ« bashfajtorĂ« shqiptarĂ«t anĂ« e mbanĂ« botĂ«s. NjĂ« faj kolektiv i çuditshĂ«m. NĂ« qĂ«ndĂ«r tĂ« propogandĂ«s televizive e mjeteve tĂ« informacionit u ndjemĂ« pĂ«r disa ditĂ«, a qoftĂ« pĂ«r disa çaste popull fajtor. NjĂ« paradoks i çuditshĂ«m ky. Por nuk ishin tĂ« tjerĂ«t shkaku kryesor qĂ« na bĂ«nĂ« tĂ« ndjehemi tĂ« tillĂ«, mĂ« tepĂ«r qenĂ« tanĂ«t, bashĂ«kombasit qĂ« u ngutĂ«n tĂ« na vĂ«nĂ« nĂ« pozitat e fajtorit, qĂ« duhet patjetĂ«r tĂ« shlyej fajin qĂ« ti falen mĂ«katet e tĂ« bjerĂ« nĂ« paqe me shpirtin e vet. Por, edhe tĂ« ritregojĂ« besnikerinĂ« e patundur ndaj mikut mĂ« tĂ« madh tĂ« shqiptarĂ«ve, por kĂ«saj radhe me ritualin tĂ« perbetimit publik se, pavarĂ«sisht çfarĂ« kishin dashur tĂ« bĂ«nin katĂ«r terroristĂ«t shqip-sllavo folĂ«s, ne ishim tĂ« patundur nĂ« miqĂ«sinĂ« tonĂ«. Shfletoni vetĂ«m dy faqe tĂ« gazetĂ«s shqiptaro amerikane dhe do te vini re kolona shkrimesh tĂ« ngjeshura me germa tĂ« mĂ«dha tĂ« kĂ«shillit KombĂ«tar Shqiptaro-Amerikan, tĂ« kryesisĂ« sĂ« VatrĂ«s, tĂ« shoqatĂ«s”Dibrane”, tĂ« LDK-sĂ« pĂ«r Nju Jorkun e LD DardanisĂ« po ashtu, tĂ« LĂ«vizjes sĂ« Legalitetit, BashkĂ«sia myslimane SHBA-Kanada, Instituti “Gjergj Kastrioti Skanderbeg” nĂ« Staten Island tĂ« Nju Jorkut, demonstrim nĂ« Nju Jork, pĂ«rbetim nĂ« Çikago…njĂ« marramandje e çuditĂ«shme qĂ« tĂ« drithĂ«ron sikur AmerikĂ«s ti ketĂ« ndodhur prej shqiptarĂ«ve njĂ« gjĂ«mĂ« mĂ« e madhe se ajo nĂ« 11 shtatorit 2001.
O zot çfarĂ« po ndodh. Cunam nĂ« shpirtin e shqiptarit… E kurrkush nuk ulet ti marrĂ« punĂ«t shtruar se ja, pasi kaluan dy ditĂ«, tĂ« gjitha gazetat amerikane e stacionet televizive tĂ« lajmeve e harruan atĂ« grup fanatikĂ«sh islamikĂ« qĂ« u vunĂ« nĂ« pranga e me to do tĂ« merret drejtĂ«sia amerikane. MirĂ«po avazi brĂ«ndashqiptar mediatik vazhdon duke harruar nĂ« krye tĂ« kresĂ« se nĂ« bazĂ« tĂ« gjitha ligjeve ndĂ«rkombĂ«tare ata "tĂ« katĂ«rt e Nju Xhersit" janĂ« maqedonas. PĂ«rderisa Ă«shtĂ« njĂ« shtet ku ata kanĂ« lindur e shtetĂ«sinĂ« e tĂ« cilit e kanĂ«, qĂ« quhet Maqedoni, pranuar zyrtarisht kjo nĂ« OKB, nuk ka pse tĂ« rrethrrotullohemi si qeni rreth bishtit tĂ« vet. E shumta qĂ« mund tĂ« thuhet Ă«shtĂ« se ata katĂ«r tĂ« fandaksurit e terrorizmit islamik janĂ« shtetas maqedon qĂ« i pĂ«rkasin etnitetit shqiptar. JanĂ« nga ata shqiptarĂ« qĂ« janĂ« ndarĂ« arbitrarisht nga trungu mĂ«mĂ« e tĂ« dĂ«nuar prej diplomacisĂ« europiane pĂ«r tĂ« mos u bashkuar kurrĂ« si komb e si shtet. A, sikur Maqedonia tĂ« ishte aneksuar prej ShqipĂ«risĂ«( mos o zot, se ne mezi na mbajnĂ« kĂ«mbĂ«t), ateherĂ« po, do tĂ« thonim me plot gojĂ« se ata katĂ«r qafirĂ«t, apo idiotĂ«t e fanatizuar deri nĂ« çmĂ«nduri, janĂ« shqiptarĂ«, me etnitet e shtetĂ«si, por veç shqiptarĂ« patologjikĂ« qĂ« pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« çmĂ«ndurinĂ« e vet e kurrnji tjetĂ«r nĂ« kĂ«tĂ« botĂ«.
Si shqiptar i Shqipërisë e me prejardhje nga trojet shqiptare të aneksueme padrejtësisht prej Malit te Zi ( nën bekimin e mallëkuar të Europës), thënë të drejtën nuk e kam kurrqysh kompleksin e fajit të katër fanatikëve islamike maqedonas. Por edhe shqiptarë Kosove të ishin, shqiptarë të Malit të Zi të ishin, të Shqipërisë të ishin, të njëjtën gjë do të thoja sepse fanatizmi është pragu i çmendurisë e për të çmëndurit ka çmëndi ku, nuk besoj se bëhen dallime në përkatësi kombëtare, shtetërore apo fetare. Në një spital të çmëndurish nuk ka as kishë e as xhami, as kufij shtetesh aq më tepër etni. Kryeministra me gozhda në tru, ministra të jashtëm të dalë boje, deputet të pacipë, të tradhëtuar prej grave, hajdutë, batakçi, fanatikë fetarë me tavan të shëmbur ka...mirëpo këta kurrë nuk kanë atdhe, kanë xhep, kanë taraf, kanë miqësi, kanë klan, por kurrë atdhe.
Prandaj më duket se letra e një zonje shqiptaro amerikane dërguar gazetës "Nju Jork Tajms", deklarimet e ca studentëve shqiptarë në Nju York apo ca fletë rrufe të degëve partiake kosovare, shoqatave apo individëve, nuk thonë kurgjë nga ajo që në thelb duhej të thoshnin. Letra, deklarata dhe ato flet rrufe të partive e shoqatave sado që përpiqen të thonë një të vertetë, atë të dashurisë e mirënjohjes së shqiptarëve për Amerikën, nuk e fshehin dot kompleksin e fajit, paradoksalisht krejt pa faj e krejt pa llogjikë.
Me kësisoj tërci verci fjalësh me të cilat rëndojmë veten duke dashur gjoja të shfajsohemi, mos vallë kërkojmë të lehtësojmë maqedonasit që nuk ndjehen fare fajtorë për terrorizmat e shtetasve të vet. Dhe mirë bëjnë. Largojnë vemëndjen prej shtetit të vet të brishtë që para se të bëhej shtet ishte gati në shpërbërje.
Po sikur ata të katër të ishin prej Vrake, vrakaçorë Shkodre, mos vallë do të akuzohej Serbia, po sikur të ishin çifut nga Selaniku i Greqisë mos do të akuzohej Izraeli?! Po sikur të ishin frëngjishfolës nga Montreali i Kanadasë mos do të akuzohej Franca. Po Timothy Mc Veight që bëri masakren Oklahoma ku u vranë 168 njerëz të pafajshëm, kryesisht fëmijë e gra, kë përfaqesonte? ! Mos fajin e kanë Irlanda apo Skocia se andej e ka origjinën e lëngstërlëngut. I sjell këta shëmbuj me sikur që s'kanë fund, për të treguar se mizoritë e ndonjë individi nuk mund tia veshesh si qyrk kombësisë veç, kur këtë ja do qëllimi i mbrapshtë e dashaligësia e atyre që përpunojnë informacionin në situata tepër delikate e deçizive, si në rastin e Kosovës.
Madje pati edhe deformime tĂ« tilla tĂ« papĂ«rgjegjĂ«shme duke i quajtur edhe kosovarĂ«. Mos vallĂ« mendoni se gazetarĂ«t e “Nju Jork Tajms” dhe ata tĂ« CNN nuk dinĂ« tĂ« bĂ«jnĂ« dallimin nĂ« mes tĂ« dy shteteve( paçka se Kosova ende nuk Ă«shtĂ« shtet) tĂ« cilĂ«t kanĂ« kufij nĂ« mes vedit, kur ato hapsira gazetarĂ«t amerikanĂ« i kanĂ« shkelur me kĂ«mbĂ« gjithandej, nĂ« kohĂ«n e gjenocidit serb mbi popullin shqiptar tĂ« KosovĂ«s.
Ky konfuzion informativ “ shqiptarĂ« tĂ« ish JugosllavisĂ«” tĂ« kujton atĂ« episodin e bombardimit tĂ« ambasadĂ«s kineze (pro serbe aso e kso kohe) kur nĂ« shtyp u tha se pilotĂ«t nuk e kishin harten e re, por kanĂ« pĂ«rdoruar tĂ« vjetrĂ«n. E kush tĂ« pĂ«rdorte harta tĂ« vjetra, amerikanĂ«t?! Sapun pĂ«r djathĂ« shiti atĂ«herĂ« diplomacia e paskuintave. Eja merre vesh se si e pse luajti me hartat ish shefi i dĂ«shtuar i CIA-s, shqiptari qĂ« shtiret si grek Xhorxh Tenet. JanĂ« ca punĂ« tĂ« ngatrruara, kurrkush nuk tĂ« thotĂ« hapur si e pse u gjĂ«ndĂ«n punĂ«t kĂ«shtu qĂ« ..."shqiptarĂ«t" paskan dashur tĂ« bĂ«jnĂ« terror nĂ« AmerikĂ«.PikĂ«risht shqiptarĂ«t!!!E nuk thuhet kurrkund se janĂ« katĂ«r qytetarĂ« maqedonas, nuk pĂ«rmendet emri Maqedoni kurrkund. Ec e gjeje pse-nĂ« e mospĂ«rmĂ«ndjes.
Nuk ka pse të biem viktimë e spekulimeve, e propogandave që qëllimin e fshehin por është krejt i dukshëm si bishti i dhelprës, se ja çfarë thotë një qytetar amerikan që jeton pranë Fort Dix "ajo çfarë pretendojnë ata( gjashtë terroristët fanatikët islamikë) se kishin ndërmënd të bënin, është krejt e pamundur sepse ata nuk mund të depërtonin kurrë në gazermën e sofistikuar ushtarake. Ata duket hapur se janë njerëz të çmëndur".
Kur thonĂ« qytetarĂ«t amerikanĂ« kĂ«shtu, atĂ«here juve qĂ« nĂ« mĂ«nyrĂ« krejt alogjike ju rĂ«ndon kompleksi i fajit mbarĂ«kombĂ«tar, ju lutem na thoni se cili Ă«shtĂ« identiteti i njĂ« çmĂ«ndurie pĂ«r tĂ« cilĂ«n folĂ«m mĂ« lart. Po fakti se ata kishin dĂ«rguar njĂ« vidio “me materiale filmike terroriste” nĂ« njĂ« dyqan tĂ« zakonshĂ«m pĂ«r ti kthyer nga sistemi europian nĂ« atĂ« amerikan, si spjegohet. TĂ« ishte njĂ« grup i fshehtĂ« dhe i lidhur me grupe tĂ« tjera do tĂ« kishin aq pare sa tĂ« blenin njĂ« vidio pĂ«r kthim filmash nĂ« dy sisteme qĂ« nuk kushton mĂ« shumĂ« se 300 dollarĂ« dhe njĂ« instruksion mbi fshehtĂ«sinĂ« do ta kishin, dreqi e mori. TĂ« tillĂ« naivitet konspiratorĂ«sh nuk kisha dĂ«gjuar nĂ« jetĂ«n time. Kaq vĂ«shtirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r tu kuptuar thelbi i kĂ«tij grupi sharlatanĂ«sh. Po ata ishin nga ajo kategori ordinere qĂ« nuk kishin jo para, por nĂ« radhĂ« tĂ« parĂ« nuk kishin mend. NjerĂ«z me tru tĂ« shplarĂ« prej fanatizmit. Kjo nuk do tĂ« thotĂ« se tuafet dhe idiotĂ«t nuk tĂ« bĂ«jnĂ« gjĂ«mĂ«n, por se ata nuk pĂ«rfaqĂ«sojnĂ« kurrkĂ«nd veç vetes, veç errĂ«sirĂ«s qĂ« kanĂ« nĂ« kokĂ«.
Të më falni por unë kam një mendje tjetër nga shumë prej atyre që kanë vënë alarmin se po ja skuqin faqen shqiptarizmës disa fanatikë islamikë; sepse shumë po trumbetohet kësaj ane. Kushdo që ka kompleksin e fajit të katër bashkfolësve me shtetësi maqedone, le ta mbajë për vete, unë nuk kam ndërmënd ti hyj kurrkund e kurrkujt në pjesën e fajit. Bota e madhe është shtëpia e gjithkujt e çdokush, në këtë botë të madhe, ka mbi shpatulla një botë të vogël që nuk përfaqëson kurrgjë veç vetes.
Çdo të mirë a të keqe që bën njeriu në këtë jetë e bën nën emrin vet.
Kombi e kombësia nuk janë një shami me të cilën mund të fshij hundët çdo idiot, qoftë qeveritar apo fanatik me tru të shplarë...

Boston 2007

www.traboini.com